Λατινική Αμερική, η τραγωδία των 29 εκατομμυρίων νέων φτωχών

 
 
Οι “κοινοτικές κατσαρόλες” στις γειτονιές και τα “κόκκινα κουρέλια” στα παράθυρα όσων δεν έχουν να φάνε: αυτά είναι τα σύμβολα της νέας φτώχειας στη Λατινική Αμερική, η οποία γονατίζει από την οικονομική κρίση και την έκτακτη υγειονομική ανάγκη εξαιτίας του Covid-19.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ο αριθμός των υποσιτισμένων στη Λατινική Αμερική αυξήθηκε κατά εννέα εκατομμύρια, και εντός του 2020 αναμένεται μια άνευ προηγουμένου αύξηση 29 εκατομμυρίων νέων φτωχών. Αυτά είναι τα στοιχεία που γνωστοποίησε η “Δράση κατά της Πείνας”, μια διεθνής ανθρωπιστική οργάνωση στην πρώτη γραμμή για την καταπολέμηση της πείνας, η οποία προειδοποιεί πως η οικονομική κρίση που συνδέεται με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης εξαιτίας του κορωνοϊού θα επηρεάσει την επισιτιστική ασφάλεια εκατομμυρίων ανθρώπων στη Λατινική Αμερική. Η πανδημία, αναφέρει η οργάνωση, «προκάλεσε αύξηση του αριθμού των παιδιών με οξύ υποσιτισμό, παράλυση των εξαγωγών και αύξηση του αριθμού των άτυπα εργαζομένων, οι οποίοι τώρα αποτελούν το 70% του εργατικού δυναμικού». Η Benedetta Lestera, γεωγραφική υπεύθυνη για τη Λατινική Αμερική της Δράσης κατά της Πείνας, το επιβεβαιώνει:
 
Απ. – Στη Λατινική Αμερική, η κατάσταση και η επισιτιστική ανασφάλεια έχουν επιδεινωθεί από πέρυσι. Στην πραγματικότητα, είναι αυτή η περιοχή στον κόσμο, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση των Ηνωμένων Εθνών, η οποία, από το 2014 έως το 2019, είχε τη μεγαλύτερη αύξηση της πείνας, περνώντας από το 23% σχεδόν στο 32%. Τι συνέβη λοιπόν με την πανδημία; Στη Λατινική Αμερική, από τον Μάρτιο, σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις έλαβαν την απόφαση γενικής απαγόρευσης και τα ίδια μέτρα που πάρθηκαν γενικά στην Ευρώπη. Το θέμα είναι ότι η άτυπη απασχόληση είναι πολύ διαδεδομένη στη Λατινική Αμερική, πράγμα που σημαίνει ότι παρά το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις έχουν λάβει μέτρα για την προστασία των εργαζομένων, υπάρχει ένα ολόκληρο κομμάτι του πληθυσμού που έχει αποκλειστεί από αυτήν τη βοήθεια. Αν οι άνθρωποι δεν μπορούν να φύγουν από το σπίτι για να πουλήσουν στην αγορά, για να οδηγήσουν ταξί κ.λπ., δεν έχουν χρήματα για φαγητό εκείνη την ημέρα, οπότε η κατάσταση είναι πραγματικά πολύ ανησυχητική, ειδικά για εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού που ήδη υπέφεραν από άλλες αντιξοότητες.
 
Ο αριθμός των ατόμων που θα μπορούσαν, βραχυπρόθεσμα, να φτωχοποιηθούν σε αυτές τις περιοχές έχει ήδη γίνει γνωστός: μιλάμε για 29 εκατομμύρια πολίτες, ένας τρομακτικός αριθμός...
 
Απ. – Ναι, είναι ένα δραματικό γεγονός. Είναι αλήθεια ότι οι χώρες της Λατινικής Αμερικής έχουν καταβάλει πραγματικά μια προσπάθεια, την τελευταία δεκαετία, να καταπολεμήσουν τη φτώχεια, την πείνα, να βελτιώσουν μια ολόκληρη σειρά αναπτυξιακών δεικτών. Η κατάσταση της συστηματικής ευθραυστότητας που υπήρχε στο παρελθόν, προστέθηκε σε όλες τις συνέπειες της γενικής απαγόρευσης και της πανδημίας, και έκανε την Οικονομική Επιτροπή για τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική να υπολογίσει ότι θα υπάρξουν 29 εκατομμύρια νέοι φτωχοί, ένα μεγάλο μέρος των οποίων βρίσκονται σε ακραία φτώχεια. Δηλαδή, πρόκειται για άτομα που δεν μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες.
 
Όλα αυτά στη συνέχεια συνδέονται με μια δραματική κατάσταση από την άποψη της υγείας...
 
Απ. – Η κατάσταση της υγείας είναι πολύ δύσκολη, έχουν ξεπεραστεί τα 3 εκατομμύρια μολύνσεων και τα δεδομένα συνεχίζουν να επιδεινώνονται καθημερινά. Στη Λατινική Αμερική, οι άνθρωποι είναι κλεισμένοι στο σπίτι τους από τον Μάρτιο και συνεχίζουμε να έχουμε τεράστια αύξηση των δεδομένων. Υπάρχουν χώρες, όπως η Κολομβία, όπου υπάρχουν 5.000 θετικά περιστατικά ημερησίως, και στη συνέχεια άλλες, όπως η Γουατεμάλα, όπου η καμπύλη μετάδοσης αυξομειώνεται επειδή υπάρχει πολύ περιορισμένη ικανότητα συμμετοχής σε εξετάσεις. Και επομένως, παρά τις προσπάθειες, παρά τους κανόνες για τον περιορισμό των κινήσεων, πρέπει να ειπωθεί ότι δεν είναι εφικτή η γενική απαγόρευση, όπως αυτή που είχαμε εδώ στην Ευρώπη, συνεπώς οι μεταδοτικές συνέπειες εξακολουθούν να υπάρχουν και εξακολουθούν να είναι πολλές. Και ας μην ξεχνάμε την ευθραυστότητα του συστήματος δημόσιας υγείας. Όταν μιλάμε για τη Λατινική Αμερική, μιλάμε για διαφορετικές πραγματικότητες. Όμως ένα κοινό πράγμα για όλες τις χώρες είναι ότι στις περιοχές που βρίσκονται πιο μακριά από τις μεγάλες πόλεις, σε αγροτικές περιοχές, σε περιοχές αυτοχθόνων πληθυσμών, οι υπηρεσίες είναι πολύ σπάνιες, οι ίδιες οι υγειονομικές υπηρεσίες, όπως και η ίδια η υπηρεσία παροχής νερού, κ.λπ. Υπάρχει ένας αγώνας στον τομέα της υγείας που λαμβάνει χώρα, αλλά ο οποίος εξακολουθεί να είναι πολύ περίπλοκος. Διανέμουμε ατομικό προστατευτικό εξοπλισμό σε πολλά κέντρα υγείας, τα οποία διαφορετικά δεν θα είχαν καν μάσκες για να δουλέψουν.
 
Υποδείξατε δύο σύμβολα για να ορίσετε τη δραματική κατάσταση δύο χωρών στην περιοχή: την “κοινοτική κατσαρόλα” στο Περού και τα “κόκκινα κουρέλια” στην Κολομβία. Τι μας λένε αυτά;
 
Απ. – Μιλάμε για τη Λίμα και την Μπογκοτά, δύο πόλεις όπως οι μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις μας. Και για εμάς ήταν πολύ δύσκολο να πάμε και να διανείμουμε φαγητό σε ανθρώπους που ζουν, για παράδειγμα, στη Λίμα, όπου ξανάρχισε να λειτουργεί η λεγόμενη “κοινοτική κατσαρόλα”, που σημαίνει ότι οι άνθρωποι οργανώνονται για να αναζητήσουν φαγητό και μαγειρεύουν όλοι μαζί ανά τετράγωνο στις γειτονιές. Αυτοί ήταν μηχανισμοί που έθεσε σε λειτουργία το Περού στη δεκαετία του 1990, όταν υπήρξε μια τεράστια οικονομική κρίση και μια πολύ περίπλοκη πολιτική κατάσταση. Στην Κολομβία συμβαίνει το ίδιο πράγμα: υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να φύγουν από το σπίτι, αλλά και που δεν έχουν πλέον φαγητό, έτσι άρχισαν να βάζουν κόκκινα κουρέλια που κρέμονται στο παράθυρο ή λευκά κουρέλια για να ζητήσουν φάρμακα, και είναι πολύ σοκαριστικό όταν το βλέπουμε αυτό σε μεγάλες πόλεις, όπως η Μπογκοτά και η Λίμα. Στις πιο απομονωμένες περιοχές, σε αυτόχθονες κοινότητες, βλέπουμε ένα σύστημα υγείας που απλά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κατάσταση έκτακτης υγειονομικής ανάγκης, είναι όμως στις μεγάλες πόλεις που βλέπουμε την πείνα.
 
-------------------------
Πηγή: Vatican News
Μετάφραση: π.Λ/kantam.gr
Greek Armenian English Filipino French Italian Ukrainian