Όχι ιδιωτικές ευλάβειες που μας κλείνουν σε έναν εσωστρεφή πνευματισμό, ούτε ένα μουσείο που το επισκεπτόμαστε και το ξαναεπισκεπτόμαστε με νοσταλγία για την κοινωνική επιρροή που είχε η Εκκλησία στο παρελθόν, αλλά ένα αληθινό σχολείο. Ένα σχολείο που μας ανοίγει στη δέσμευση, στη συνάντηση, στη φιλοξενία, στη δωρεάν προσφορά. Έτσι μίλησε ο Πάπας Λέων, στην ομιλία του κατά τη Θεία Λειτουργία της εορτής της Αγίας Δωρεάς του Κυρίου (Corpus Domini), που τελέστηκε στην Plaza de Cibeles της Μαδρίτης, για τη θρησκευτικότητα που διαμόρφωσε το πρόσωπο της Ισπανίας. Μια θρησκευτικότητα που εκφράζεται μέσα από λιτανείες, ευλάβεια, τέχνη, μουσική και αρχιτεκτονική.
«Ο Χριστός που περνά στους δρόμους κάτω από τον καθαγιασμένον Άρτον», είπε ο Ποντίφικας, «είναι ο ίδιος που ταυτίζεται με τους φτωχούς, τους αρρώστους, τους μοναχικούς και τους περιθωριοποιημένους». Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι σε αυτή τη χώρα η Εκκλησία συνέδεσε επί χρόνια τη λαμπρότητα της εορτής του Corpus Domini με την Ημέρα της Αγάπης και της Φιλανθρωπίας.
Ο Λέων ΙΔ΄ άφησε μια παρακαταθήκη στην Ισπανία, όπου η λαϊκή θρησκευτικότητα παραμένει ακόμη ζωντανή και παρούσα, ζητώντας να «μην είναι ένα μουσείο του παρελθόντος που το επισκεπτόμαστε, αλλά ένα σχολείο πίστης από το οποίο αντλούμε και σήμερα. Ένα σχολείο που μας διδάσκει να γονατίζουμε μπροστά στον Θεό και μπροστά στον πλησίον, γιατί κανείς δεν μπορεί να γονατίζει ενώπιον του Κυρίου και να περιφρονεί τον αδελφό του· ένα σχολείο που μας διδάσκει τη δωρεάν προσφορά της αγάπης που γίνεται δώρο, ώστε να κυκλοφορεί ανάμεσά μας και να σπάει τις αλυσίδες κάθε εγωισμού· ένα σχολείο από το οποίο μαθαίνουμε ότι ο Θεός είναι πραγματική παρουσία και ότι κι εμείς καλούμαστε να είμαστε παρόντες στις καταστάσεις και στις προκλήσεις της κοινωνίας, να μην δραπετεύουμε, αλλά να δεσμευόμαστε προσωπικά για την οικοδόμηση του κοινού καλού».
Πρόκειται για λόγια που αγγίζουν τη ζωντανή καρδιά της Ισπανικής χριστιανικής εμπειρίας, σε μια κοινωνία βαθιά πολωμένη, όπου οι διαιρέσεις και οι συχνά έντονες αντιπαραθέσεις αποτελούν καθημερινότητα. Ο Πάπας καλεί πρωτίστως τους Χριστιανούς να κατανοήσουν και να εφαρμόσουν το κεντρικό μήνυμα της εορτής της Αγίας Δωρεάς: το μήνυμα ενός Θεού που γίνεται πλησίον μας και μας ζητά να γίνουμε κι εμείς πλησίον του άλλου, αναγνωρίζοντάς Τον στον αδελφό που υποφέρει, που δεν έχει τροφή ή στέγη, που είναι μετανάστης.
Η κοινωνική σημασία της Εκκλησίας, υπό αυτό το πρίσμα, είναι μια σημασία που εκφράζεται μέσα από την υπηρεσία, τη στήριξη των πλέον αδύναμων, τη συμφιλίωση, την υπέρβαση των πολώσεων, τη δέσμευση για δικαιοσύνη και την οικοδόμηση μιας κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς.
«Ο Ευχαριστιακός Ιησούς», είπε ο Πάπας, είναι «εκείνη η αιώνια κρυμμένη πηγή: μια πηγή που ρέει και ξεδιψά χωρίς να θαμπώνει, χωρίς να επιβάλλεται με εξωτερική δύναμη, χωρίς να παρουσιάζεται με θεαματικό τρόπο». Γι’ αυτό και η δημόσια τέλεση της Αγίας Δωρεάς του Κυρίου «δεν μας κλείνει σε μια ιδιωτική ευλάβεια, αλλά μας στέλνει να ποτίσουμε με ελπίδα τους αδελφούς μας, τις οικογένειες, τους φτωχούς, όσους υποφέρουν, όσους έχουν χάσει την ελπίδα. Η ευχαριστιακή χάρη μάς μεταμορφώνει, αλλά μας καθιστά και πρωταγωνιστές της μεταμόρφωσης της ιστορίας και σημεία ελπίδας για όσους συναντούμε».
Ακόμη και οι Χριστιανοί δεν είναι απαλλαγμένοι από τον κίνδυνο να παγιδευτούν στις πολωτικές αντιπαραθέσεις, στις άγονες απλουστεύσεις και στις ταυτοτικές προσεγγίσεις που φαίνεται να εξηγούν τα πάντα, αλλά στην πραγματικότητα γεμίζουν τον κόσμο με φαντάσματα και εχθρούς.
Γι’ αυτό είναι σημαντικό η ιστορική μνήμη της Αγίας Δωρεάς του Κυρίου να μην αφήνεται να «φυλακιστεί σε μια νοσταλγική ανάμνηση», αλλά να γίνεται «μια πρόσκληση για το σήμερα, για την προσωπική μας ζωή, για τις σχέσεις μας, για την κοινωνία». Να μετατρέπεται, δηλαδή, σε υπηρεσία που ανταποκρίνεται στη δίψα της ανθρώπινης καρδιάς για συμφιλίωση και ειρήνη.
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
