Είναι επείγον να επιστρέψουμε στην ομαλότητα της χριστιανικής ζωής με την φυσική παρουσία στη Θεία Λειτουργία, εκεί όπου οι περιστάσεις το επιτρέπουν: καμία μετάδοση μέσω των ηλεκτρονικών ΜΜΕ δεν είναι συγκρίσιμη με την προσωπική συμμετοχή ή μπορεί να την αντικαταστήσει. Αυτό επιβεβαιώνει ο Καρδινάλιος Ροβέρτος Σαρά, Πρόεδρος της Ρωμαϊκής Συνόδου για τη Θεία Λατρεία και την Τάξη των Μυστηρίων, σε μια Επιστολή για την τέλεση των ιερών ακολουθιών κατά και μετά την πανδημία Covid-19, με τίτλο «Ας επιστρέψουμε με χαρά στη Θεία Ευχαριστία!». Το κείμενο, το οποίο απευθύνεται στους Προέδρους των κατά τόπους Ιερών Συνόδων της Ιεραρχίας της Καθολικής Εκκλησίας, εγκρίθηκε από τον Πάπα Φραγκίσκο στις 3 Σεπτεμβρίου.
Η κοινοτική διάσταση της χριστιανικής ζωής
Η πανδημία που οφείλεται στον νέο κορωνοϊό – γράφει ο Καρδινάλιος Σαρά – έχει προκαλέσει «αναταραχές» όχι μόνο στην κοινωνική και οικογενειακή καθημερινότητα, «αλλά και στη ζωή της χριστιανικής κοινότητας, συμπεριλαμβανομένης της λειτουργικής διάστασης». Ο Καρδινάλιος υπενθυμίζει ότι «η κοινοτική διάσταση έχει ένα θεολογικό νόημα: Ο Θεός είναι σχέση Προσώπων εντός της Αγίας Τριάδος» και «θέτει τον εαυτό του σε επαφή με τον άνδρα και τη γυναίκα και τους καλεί με τη σειρά τους σε σχέση μαζί του». Έτσι, «ενώ οι ειδωλολάτρες έχτιζαν ναούς αφιερωμένους μόνο στη θεότητα, στους οποίους οι άνθρωποι δεν είχαν πρόσβαση, οι Χριστιανοί, μόλις άρχισαν να απολαμβάνουν την ελευθερία της λατρείας, αμέσως έχτισαν οικοδομήματα που ήταν ταυτόχρονα domus Dei et domus ecclesiae, όπου οι πιστοί μπορούσαν να αναγνωριστούν ως κοινότητα του Θεού». Για αυτό «ο οίκος του Κυρίου προϋποθέτει την παρουσία της οικογένειας των παιδιών του Θεού».
Η συνεργασία της Εκκλησίας με τις πολιτικές αρχές
«Η χριστιανική κοινότητα – διαβάζουμε στο κείμενο – δεν επιδίωξε ποτέ την απομόνωση και δεν έκανε ποτέ τον ναό μια πόλη με κλειστές τις πόρτες. Διαμορφωμένοι στην αξία της κοινοτικής ζωής και στην αναζήτηση του κοινού αγαθού, οι Χριστιανοί ανέκαθεν αναζητούσαν την ένταξη στην κοινωνία, αν και συνειδητοποιώντας μια διαφορετικότητα: να είναι μέσα στον κόσμο χωρίς να ανήκουν σε αυτόν και χωρίς να αφομοιώνονται από αυτόν (βλ. Επιστολή προς Διόγνητο, 5-6). Και στην επείγουσα περίπτωση της πανδημίας προέκυψε ένα μεγάλο αίσθημα ευθύνης: ακούγοντας και συνεργαζόμενοι με τις πολιτικές αρχές και με τους ειδικούς», οι Επίσκοποι «βρέθηκαν έτοιμοι να λάβουν δύσκολες και οδυνηρές αποφάσεις, ως και την παρατεταμένη αναστολή συμμετοχής των πιστών στη τέλεση της Θείας Ευχαριστίας. Αυτή η Ρωμαϊκή Σύνοδος είναι βαθιά ευγνώμων στους Επισκόπους για τον ζήλο και την προσπάθειά τους να ανταποκριθούν, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, σε μια απροσδόκητη και περίπλοκη κατάσταση».
Η επείγουσα ανάγκη να επιστρέψουμε στην ομαλότητα της χριστιανικής ζωής
«Ωστόσο, μόλις το επιτρέψουν οι περιστάσεις – τονίζει ο Καρδινάλιος – είναι απαραίτητο και επείγον να επιστρέψουμε στην ομαλότητα της χριστιανικής ζωής, η οποία έχει τον ναό-εκκλησία ως κατοικία, και την τέλεση της θείας λατρείας, ιδιαιτέρως της Ευχαριστίας, ως “την κορύφωση προς την οποία τείνει η δράση της Εκκλησίας και ταυτόχρονα την πηγή από την οποία απορρέει όλη η δύναμή της” (Sacrosanctum Concilium, 10)». «Έχοντας επίγνωση του γεγονότος ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει ποτέ την ανθρωπότητα, την οποία αυτός έπλασε, και ότι ακόμη και οι πιο δύσκολες δοκιμασίες μπορούν να φέρουν καρπούς χάριτος, αποδεχθήκαμε την απομάκρυνση από το ιερό θυσιαστήριο του Κυρίου ως μια περίοδο νηστείας από τη Θεία Ευχαριστία, χρήσιμη για να ανακαλύψουμε εκ νέου τη ζωτική σπουδαιότητά της, την ωραιότητα και την αμέτρητη πολυτιμότητά της. Το συντομότερο δυνατόν, όμως, είναι απαραίτητο να επιστρέψουμε στην Ευχαριστία με την καρδιά αποκαθαρμένη, με έναν θαυμασμό αναζωπυρωμένο, με μια αυξημένη επιθυμία να συναντήσουμε τον Κύριο, να είμαστε μαζί του, να τον λάβουμε στην Αγία Μετάληψη, για να τον φέρουμε στους αδελφούς μας με τη μαρτυρία μιας ζωής πλήρους πίστεως, αγάπης και ελπίδας».
Η αναγκαιότητα της προσωπικής συμμετοχής στη Θ. Λειτουργία
Ο Καρδινάλιος υπογραμμίζει πως, «παρότι τα ηλεκτρονικά μέσα μαζικής ενημέρωσης παρέχουν μια αξιέπαινη υπηρεσία στους ασθενείς και σε όσους αδυνατούν να μεταβούν στον ναό, και προσέφεραν μεγάλη υπηρεσία στη μετάδοση της Θείας Λειτουργίας την περίοδο κατά την οποία δεν υπήρχε η δυνατότητα της κοινοτικής ιεροτελεστίας, εντούτοις, καμία ηλεκτρονική μετάδοση δεν είναι ισοδύναμη με την προσωπική συμμετοχή ούτε μπορεί να την αντικαταστήσει. Ή μάλλον, αυτές οι ηλεκτρονικές μεταδόσεις, από μόνες τους, κινδυνεύουν να μας απομακρύνουν από μια προσωπική και οικεία συνάντηση με τον ενσαρκωθέντα Θεό, ο οποίος προσφέρθηκε σε εμάς όχι με εικονικό τρόπο, αλλά πραγματικά, λέγοντας: “Εκείνος που τρώει τη σάρκα μου και πίνει το αίμα μου είναι ενωμένος μαζί μου, κι εγώ με αυτόν” (Ιω 6,56). Αυτή η φυσική επαφή με τον Κύριο είναι ζωτικής σημασίας, είναι απαραίτητη και αναντικατάστατη. Εφόσον, λοιπόν, προσδιορίστηκαν και υιοθετήθηκαν τα συγκεκριμένα πρακτικά μέτρα για την ελαχιστοποίηση της μετάδοσης του ιού, είναι απαραίτητο όλοι να ξαναπάρουν τη θέση τους στη σύναξη των αδελφών, να ανακαλύψουν εκ νέου την αναντικατάστατη πολυτιμότητα και ωραιότητα της ιεροτελεστίας, να προσκαλέσουν και να προσελκύσουν με τη μετάδοση του ενθουσιασμού τους εκείνους τους αδελφούς και τις αδελφές μας που αποθαρρύνθηκαν, φοβήθηκαν, μετά από τόσο καιρό απουσίας και αποπροσανατολισμού».
Μια ασφαλής αρχή: η υπακοή στους Επισκόπους
Σε αυτό το σημείο, ο Καρδινάλιος κάνει μια υπόδειξη: «Μια ασφαλής αρχή για να μην γίνουν λάθη είναι η υπακοή. Υπακοή στους κανόνες της Εκκλησίας, υπακοή στους Επισκόπους. Σε περιόδους δυσκολίας (π.χ. στους πολέμους, στις πανδημίες) οι Επίσκοποι και οι Ιερές Σύνοδοι της Ιεραρχίας μπορούν να δώσουν προσωρινούς κανονισμούς, οι οποίοι πρέπει να τηρούνται με υπακοή. Η υπακοή προστατεύει τον θησαυρό που έχει ανατεθεί στην Εκκλησία. Αυτά τα μέτρα που υπαγορεύονται από τους Επισκόπους και από τις Ιερές Συνόδους της Ιεραρχίας, λήγουν όταν η κατάσταση επιστρέψει στην ομαλότητα».
Δημόσια υγεία και αιώνια σωτηρία
«Η Εκκλησία – καταλήγει ο Καρδινάλιος – θα συνεχίσει να προστατεύει το ανθρώπινο πρόσωπο στο σύνολό του. Αυτό μαρτυρεί την ελπίδα, μας καλεί να έχουμε την εμπιστοσύνη μας στον Θεό, μας υπενθυμίζει ότι η επίγεια ύπαρξη είναι σημαντική, αλλά πολύ πιο σημαντική είναι η αιώνια ζωή: το να μοιραζόμαστε την ίδια ζωή με τον Θεό για την αιωνιότητα είναι ο στόχος μας, είναι η κλήση μας. Αυτή είναι η πίστη της Εκκλησίας, που μαρτυρείται εδώ και αιώνες από στρατιές μαρτύρων και αγίων, μια θετική διακήρυξη που ελευθερώνει από τους μονοδιάστατους αναγωγισμούς, από τις ιδεολογίες: στο απαραίτητο μέλημά της για τη δημόσια υγεία, η Εκκλησία ενώνει τη διακήρυξη και τη συνοδεία προς την αιώνια σωτηρία των ψυχών. Ας συνεχίσουμε, λοιπόν, να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας στην ευσπλαχνία του Θεού, να επικαλούμαστε τη μεσιτεία της Μακαρίας Αειπαρθένου Μαρίας, που είναι η σωτηρία των ασθενών και η βοήθεια των Χριστιανών, για όλους όσους δοκιμάζονται σοβαρά από την πανδημία και από κάθε άλλη ταλαιπωρία, ας μνημονεύουμε στην προσευχή όσους έφυγαν από αυτή τη ζωή, και ταυτόχρονα ας ανανεώσουμε την αποφασιστικότητά μας να είμαστε μάρτυρες του Αναστάντος Κυρίου και αγγελιοφόροι μιας βέβαιης ελπίδας, η οποία υπερβαίνει τα όρια αυτού του κόσμου».
————————-
Πηγή: Vatican News
Μετάφραση: π.Λ/kantam.gr
