Πώς μπορεί η πνευματική κληρονομιά του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης να εφαρμοστεί στη σύγχρονη εποχή;
Πώς μπορεί κανείς να ζει με πνεύμα διακονίας και φιλοξενίας σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η επιβολή και ο καταναλωτισμός;
Και πώς μπορεί να εξακολουθεί να εμπιστεύεται την Εκκλησία, παρά τις κρίσεις και τις αντιφάσεις της;
Αυτά ήταν μερικά από τα ερωτήματα που τρεις νέοι έθεσαν στις 6 Αυγούστου στον Πάπα, εκφράζοντας αγωνίες που χαρακτηρίζουν όχι μόνο τη νέα γενιά αλλά και πολλούς ανθρώπους της εποχής μας.
Ο Λέων ΙΔ΄, ο οποίος αφιέρωσε την πρώτη συνάντηση της ποιμαντικής του επίσκεψης στην Ασίζη στους νέους, απάντησε διεξοδικά, επαναλαμβάνοντας βασικές αρχές της χριστιανικής ζωής: από το «όχι» στην εργαλειοποίηση της Θρησκείας έως το «ναι» σε ένα πρότυπο ηγεσίας που απελευθερώνει, καλλιεργεί την ευθύνη και ενθαρρύνει τη συμμετοχή.
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε κλίμα εγκάρδιας οικειότητας και πατρικής αγάπης. «Είμαι πραγματικά χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ μαζί σας!», είπε ο Πάπας στην αρχή, ενώ έγινε δεκτός με ιδιαίτερη θέρμη από νέους, οικογένειες, μοναχές, παιδαγωγούς και ιερείς. Χαιρέτησε δεκάδες ανθρώπους τόσο κατά την άφιξή του όσο και μετά τον διάλογο, μέσα σε έναν λαό του Θεού που είναι βαθιά δεμένος με την πνευματική παράδοση των αγίων και των μυστικών της περιοχής και που σήμερα είχε την ευκαιρία να αναζωπυρώσει αυτή τη ζωντανή φλόγα της πίστης.
Να πηγαίνουμε κόντρα στο ρεύμα: κάθαρση της μνήμης και καλλιέργεια της συμφιλίωσης
Πρώτη πήρε τον λόγο η Καρολίνα από το Ζάγκρεμπ. Ρώτησε πώς μπορεί κανείς να παραμένει αυθεντικός μαθητής του Χριστού και να μεταδίδει μια ζωντανή πίστη που δεν περιορίζεται μέσα στους Ναούς.
Ο Πάπας απάντησε αναφερόμενος ξανά στον πόλεμο, θυμίζοντας ότι η περιοχή από την οποία κατάγεται η νεαρή γνώρισε πριν από μόλις τριάντα χρόνια τη φρίκη των συγκρούσεων και την επικίνδυνη σύνδεση της θρησκευτικής ταυτότητας με τον εθνικισμό.
Υπενθύμισε ότι η μακρόχρονη παιδεία στον διάλογο, την οποία προώθησαν οι Φραγκισκανοί, συνέβαλε στην ειρηνική συνύπαρξη Καθολικών, Ορθοδόξων και Μουσουλμάνων.
«Σήμερα, η πίστη σε αυτή την παράδοση εγγύτητας σημαίνει να πηγαίνουμε κόντρα στο ρεύμα, εργαζόμενοι για την κάθαρση της μνήμης και καλλιεργώντας τη συμφιλίωση. Οι χριστιανοί θα καλούνται όλο και περισσότερο να γίνονται εργάτες της ειρήνης μέσα σε κοινωνίες που κινδυνεύουν να χρησιμοποιήσουν τη θρησκεία ως όπλο αντιπαράθεσης των ταυτοτήτων».
Η παραπληροφόρηση και οι προκαταλήψεις γεννούν φόβο – ο Χριστός ανοίγει την καρδιά
Ο Ποντίφικας υπογράμμισε ότι το να είναι κανείς πνευματικό τέκνο του Αγίου Φραγκίσκου σημαίνει να κατανοεί το αυθεντικό νόημα της ευαγγελικής ριζοσπαστικότητας.
«Η ευαγγελική ριζοσπαστικότητα είναι το αντίθετο του φονταμενταλισμού: δεν κάνει τον άνθρωπο τυφλό και βίαιο, αλλά ευαίσθητο, προσεκτικό, πάντοτε ακολουθώντας τον Ιησού και γι’ αυτό ταπεινό και φιλόξενο προς όλους. Δεν είναι εύκολο, αλλά χαρίζει μεγάλη χαρά».
Η μαρτυρία του Χριστού, συνέχισε, παραμένει γοητευτική αλλά και απαιτητική, γιατί διευρύνει τον νου και την καρδιά πέρα από τα τεχνητά σύνορα, πέρα από τους φόβους που δημιουργούν η παραπληροφόρηση και τα τείχη των προκαταλήψεων.
Η τεχνολογία μάς απομακρύνει από την πραγματική συνάντηση
Ο Λέων ΙΔ΄ επανέφερε τη Φραγκισκανική διαίσθηση ότι η φτώχεια μπορεί να φέρει κοντά όσους είναι μακριά και υπενθύμισε ότι η Εκκλησία καλείται να είναι ένα σπίτι ανοιχτό σε όλους, που ακούει, γεύεται τη χαρά της αδελφοσύνης και ξαναβρίσκει την αξία της πραγματικής ανθρώπινης παρουσίας, πέρα από κάθε εικονική πραγματικότητα.
«Αγαπητοί νέοι, πόσο όμορφο είναι να βρισκόμαστε μαζί και να “συζητούμε για τον Θεό” υπό το φως Του, για την ίδια τη ζωή, την ομορφιά της, το μυστήριό της και τη σοβαρότητά της!
Δώστε μαρτυρία αυτού του τρόπου ζωής παντού, ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου η τεχνολογία μάς «ξεμαθαίνει» από το να είμαστε μαζί ως άνθρωποι, πρόσωπο με πρόσωπο».
Οι οριστικές επιλογές είναι η πιο επαναστατική πράξη
Ο Τζοβάνι από τη Μπολόνια ρώτησε τον Πάπα πώς μπορεί ένας νέος να πει ένα ολοκληρωτικό «ναι» στον Θεό σε έναν κόσμο που αποφεύγει τις οριστικές δεσμεύσεις. Ζήτησε επίσης να μάθει τι βοήθησε τον Πάπα στη δική του κλήση.
Ο Πάπας απάντησε: «Η οριστική επιλογή είναι ίσως η πιο επαναστατική πράξη».
Παρατήρησε ότι σήμερα κυριαρχεί μια συγκεχυμένη αντίληψη της ελευθερίας, η οποία καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι τα προβλήματα λύνονται με τη φυγή, την προδοσία ή τη διαρκή αλλαγή πορείας.
«Το να αποφασίζουμε για πάντα δεν μας φυλακίζει σε ένα κλουβί, αλλά μας ανοίγει σε μια μεγαλύτερη δυναμική. Η αγάπη είναι μια έξοδος, ένας δρόμος που ανακαλύπτεται, μια πορεία που ο Θεός διανύει μαζί μας· αυτό είναι το αληθινό νόημα κάθε κλήσης».
Το «ναι» στο Ποντιφικό λειτούργημα
Απαντώντας στην προσωπική ερώτηση του νέου, ο Λέων ΙΔ΄ μοιράστηκε μια σύντομη μαρτυρία από τη ζωή του:
«Από τη δική μου εμπειρία μπορώ να πω ότι ο Κύριος δεν με άφησε ποτέ μόνο. Πάντοτε με συνόδευε και μου χάριζε ανθρώπους με τους οποίους πορεύθηκα μαζί. Έτσι, στην κλήση μου ως Ιερέας, ως μέλος της Αυγουστινιανής κοινότητας, ως Ιεραπόστολος, βρήκα ένα φως που με οδήγησε μέχρι σήμερα, μέχρι τη στιγμή που χρειάστηκε να πω “ναι” σε μια εντελώς ιδιαίτερη κλήση: να γίνω ο Πάπας».
Τα αόρατα τείχη που χωρίζουν τις πόλεις μας
Ο 22χρονος Λουίτζι από τη Σικελία ρώτησε πώς μπορεί κανείς να παραμένει πιστός στην αγάπη προς την Εκκλησία ακόμη και όταν βλέπει σκάνδαλα και δυσκολίες.
Ο Πάπας επανέλαβε ότι ο Ιησούς επιθυμεί πάνω απ’ όλα την ενότητα, την οποία χαρακτήρισε επίσης «επαναστατική».
«Γύρω από τον Ιησού γίνονται αδέλφια άνδρες και γυναίκες που διαφορετικά δεν θα συναντιόνταν ποτέ. Όταν αυτό το θαύμα της Εκκλησίας συνεχίζει να πραγματοποιείται, παραμένει και σήμερα εντυπωσιακό μέσα στις πόλεις μας, που είναι γεμάτες από αόρατα τείχη τα οποία χωρίζουν τους ανθρώπους. Πόσες διακρίσεις και ανισότητες μπορούν να εξαφανιστούν μόλις αναγνωρίσουμε ότι είμαστε αδέλφια και αδελφές».
Η δύναμη του Ιησού ανυψώνει, δεν ταπεινώνει
Ολοκληρώνοντας, ο Πάπας ανέτρεψε τη λογική της εξουσίας όπως τη γνωρίζει ο κόσμος, υπενθυμίζοντας ότι η αληθινή δύναμη βρίσκεται στη διακονία.
«Να μην αρπάζουμε, αλλά να δεχόμαστε· να μην κρατούμε για τον εαυτό μας, αλλά να προσφέρουμε. Αυτή είναι η ζωή του Θεού που ανακαινίζει την Εκκλησία και την καθιστά ελεύθερο λαό, τόπο αναπνοής και σωτηρίας.
Η επιθυμία του Ιησού για την Εκκλησία είναι σαφής: να γίνει το Σώμα Του και να φανερώνει τη ζωή Του, ακολουθώντας το παράδειγμά Του και ασκώντας μια διαφορετική δύναμη, μια δύναμη που δεν ταπεινώνει, αλλά ανυψώνει».
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
