Ο Λέων ΙΔ΄ επισκέφθηκε την ψυχιατρική κλινική «Jean Pierre Olié» στο Μαλάμπο της Ισημερινής Γουινέας, μια δομή που φροντίζει «το νου, την καρδιά και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια». Από τη μία εξέφρασε τον πόνο του για τους ασθενείς, τις οικογένειές τους και τα «ορατά» και «αόρατα» τραύματά τους, και από την άλλη τον θαυμασμό του για όσα γίνονται «στην υπηρεσία της ανθρώπινης ζωής». «Μια δομή σαν αυτή μπορεί να γίνει σημείο του πολιτισμού της αγάπης» τόνισε.
Συγκίνηση και μαρτυρίες
Ποιήματα, μαρτυρίες, χοροί στον ρυθμό του ντζεμπέ, χορωδιακά και a cappella τραγούδια, αλλά και δάκρυα. Δάκρυα που προκαλεί ο «πόνος» που ο Λέων ΙΔ΄ δεν κρύβει βλέποντας τους ασθενείς του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου «Jean-Pierre Olié»: άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένους αλλά και πολλούς νέους. Ξυρισμένα κεφάλια, σβηστά βλέμματα, κενές εκφράσεις, αδέξια χαμόγελα.
Δίπλα τους, πολλοί υγειονομικοί και μέλη του προσωπικού τραγουδούν και χαμογελούν, φορώντας γαλάζιες στολές ή λευκές ποδιές, σχεδόν ξεχνώντας την καθημερινή κόπωση που συνεπάγεται ένα τέτοιο έργο, συχνά χωρίς επαρκή στήριξη. Αυτό ακριβώς –ο «θαυμασμός» για όσα γίνονται σε ορισμένα μέρη του κόσμου για να «υπηρετηθεί η ανθρώπινη ζωή»– μετριάζει τον πόνο του Πάπα.
Μια στιγμή οικειότητας και παρηγοριάς
Στον προαύλιο χώρο της κλινικής, κάτω από μια τεντοκατασκευή ανάμεσα σε μικρά σπίτια βαμμένα σε αποχρώσεις του γαλάζιου, πραγματοποιείται μία από τις τελευταίες στάσεις της πρώτης ημέρας του Ποντίφικα στη χώρα.
Δεν πρόκειται για μια «ελαφριά» επίσκεψη, καθώς μέσα σε αυτούς τους τοίχους διασταυρώνονται ιστορίες πόνου. Είναι όμως και μια στιγμή οικειότητας και, παραδόξως, «παρηγοριάς», καθώς γίνεται ορατή η ελπίδα και η χριστιανική αγάπη μέσα από την καθημερινή φροντίδα.
Να περιβάλλουμε με αγάπη την αδυναμία
«Μια πραγματικά μεγάλη κοινωνία δεν είναι αυτή που κρύβει τις αδυναμίες της, αλλά εκείνη που τις περιβάλλει με αγάπη». Με αυτά τα λόγια ο διευθυντής της κλινικής, Μπεσίρ Μπεν Χατζ Αλί, υποδέχεται τον Πάπα, τονίζοντας ότι η δομή είναι αφιερωμένη «στη φροντίδα του νου, της καρδιάς και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας» και στην καταπολέμηση του στίγματος.
Ο Πάπας, παίρνοντας αφορμή, εκμυστηρεύεται:
«Κάθε φορά που επισκέπτομαι ένα νοσοκομείο ή έναν οίκο φροντίδας, βιώνω δύο συναισθήματα: από τη μία τον πόνο και τη θλίψη για όσους υποφέρουν, με ορατές ή αόρατες πληγές· από την άλλη, τον πόνο των οικογενειών που συχνά δεν ξέρουν πώς να βοηθήσουν».
Η αξιοπρέπεια της αναπηρίας
Ωστόσο, αυτή τη φορά «επικρατεί η χαρά»: η χαρά της συνάντησης και της φροντίδας των πιο ευάλωτων. Ο Λέων ΙΔ΄ υπογραμμίζει ότι η φροντίδα των αδυναμιών είναι δύναμη μιας κοινωνίας, μια αρχή με χριστιανικές ρίζες.
«Ο Χριστός απελευθέρωσε την αναπηρία από την κατάρα και της επέστρεψε την πλήρη αξιοπρέπεια». Και προσθέτει ότι ο Θεός ζητά τη συνεργασία του ανθρώπου:
«Μας ζητά να αγαπάμε τους αδελφούς όχι με λόγια αλλά με έργα. Μια δομή σαν αυτή μπορεί να γίνει σημείο του πολιτισμού της αγάπης».
«Ο Θεός μας αγαπά όπως είμαστε»
Αναφερόμενος στη μαρτυρία ενός ασθενούς, που είπε «ευχαριστούμε που μας αγαπάτε όπως είμαστε», ο Πάπας απάντησε:
«Ναι, ο Θεός μας αγαπά όπως είμαστε. Αλλά όχι για να μείνουμε όπως είμαστε. Δεν θέλει να είμαστε πάντα άρρωστοι, θέλει να μας θεραπεύσει».
Το Ευαγγέλιο και ένα νοσοκομείο, ιδιαίτερα χριστιανικής έμπνευσης, δείχνουν ότι ο άνθρωπος γίνεται δεκτός όπως είναι, με σεβασμό στην ευθραυστότητά του, αλλά με σκοπό τη βελτίωση της ζωής του.
Οι «κρυφές ποιήσεις» της καθημερινότητας
Ο Πάπας ευχαρίστησε επίσης έναν πρώην ασθενή που διάβασε ένα ποίημα και πρόσθεσε: «Σε έναν χώρο σαν αυτόν συντίθενται κάθε μέρα πολλές “κρυφές ποιήσεις”, όχι με λόγια, αλλά με μικρές πράξεις, με συναισθήματα και με προσοχή στις σχέσεις μεταξύ σας. Είναι ένα ποίημα που μόνο ο Θεός μπορεί να διαβάσει πλήρως».
Ένας αποχαιρετισμός γεμάτος ζεστασιά
Με τραγούδια, χειροκροτήματα και αυθόρμητες εκδηλώσεις, ο Πάπας αποχαιρετά, διαβεβαιώνοντας τη «γειτνίασή» του προς όλους τους ασθενείς, ιδιαίτερα τους πιο σοβαρά πάσχοντες και τους πιο μοναχικούς.
Προσεύχεται μαζί τους λέγοντας το «Πάτερ Ημών», τους εμπιστεύεται στην Παναγία, «Υγεία των ασθενών», και ευλογεί τους παρόντες. Στην έξοδο, χαιρετά έναν-έναν, ευλογεί παιδιά, φωτογραφίζεται και θαυμάζει χειροτεχνίες των ασθενών.
Ένας τελευταίος χαιρετισμός κλείνει την επίσκεψη σε έναν τόπο που, αν και σημαδεμένος από την ασθένεια, «αναδίδει άρωμα ελπίδας».
Αν θέλεις, μπορώ να το προσαρμόσω ακόμα περισσότερο σε ύφος συγκεκριμένης εφημερίδας (π.χ. πιο σύντομο, πιο δραματικό ή πιο ουδέτερο).
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
