Στη σημερινή γενική ακρόαση ο Λέων ΙΔ΄ στοχάζεται πάνω στη «Dei Verbum»: ο Θεός «μας κάνει παιδιά Του και μας καλεί να γίνουμε όμοιοι με Εκείνον μέσα στην εύθραυστη ανθρώπινη φύση μας».
Στη ζωή κάθε Χριστιανού δεν μπορεί να λείπει ο χρόνος για προσευχή, διαλογισμό και στοχασμό.
«Σας ονόμασα φίλους, γιατί όσα άκουσα από τον Πατέρα μου τα έκανα γνωστά σε εσάς», είπε ο Ιησούς στους μαθητές Του, μεταμορφώνοντας έτσι «ριζικά τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό» και καθιστώντας την «μια σχέση φιλίας», μια «νέα διαθήκη», της οποίας «ο μοναδικός όρος» είναι «η αγάπη».
«Πρόκειται για ένα θεμελιώδες σημείο της χριστιανικής πίστης, το οποίο μας υπενθυμίζει η Dei Verbum», υπογράμμισε ο Λέων ΙΔ΄ στη γενική ακρόαση που πραγματοποιήθηκε σήμερα, 14 Ιανουαρίου, στην Αίθουσα Παύλου ΣΤ΄. Ο Ποντίφικας αφιέρωσε την κατήχησή του με τίτλο «Ο Θεός μιλά στους ανθρώπους ως σε φίλους» στη Δογματική Συνταγματική περί Θείας Αποκαλύψεως, στο πλαίσιο του νέου κύκλου «Τα έγγραφα της Β΄ Συνόδου του Βατικανού», που εγκαινιάστηκε την περασμένη εβδομάδα.
Όμοιοι με τον Θεό εν Χριστώ
Φιλία, διάλογος και προσευχή είναι τα στοιχεία που πρέπει να χαρακτηρίζουν τη σχέση με τον Θεό· αυτό είναι το δίδαγμα του Πάπα, ο οποίος ξεκινά από μια βασική παραδοχή: είναι η «χάρη» εκείνη που «μας καθιστά φίλους του Θεού στον Υιό Του», όπως εξηγεί ο άγιος Αυγουστίνος σχολιάζοντας το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο.
«Δεν είμαστε ίσοι με τον Θεό», τόνισε ο Λέων ΙΔ΄, «αλλά ο ίδιος ο Θεός μάς κάνει όμοιους με Εκείνον στον Υιό Του». Αν στη Διαθήκη ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο «υπάρχει αρχικά μια απόσταση» και «η συμφωνία» είναι «ασύμμετρη» –«ο Θεός είναι Θεός και εμείς είμαστε κτίσματα»– με την έλευση όμως του Υιού «στην ανθρώπινη σάρκα», «στον Ιησού, ο Θεός μάς κάνει παιδιά Του και μας καλεί να γίνουμε όμοιοι με Εκείνον μέσα στην εύθραυστη ανθρώπινη φύση μας».
Η ομοίωσή μας με τον Θεό, λοιπόν, δεν επιτυγχάνεται μέσω της παράβασης και της αμαρτίας, όπως υπέβαλε το φίδι στην Εύα, αλλά μέσω της σχέσης με τον Υιό που έγινε άνθρωπος.
Η φιλία ανάμεσα στον Θεό και τους ανθρώπους
Για τον Λέοντα ΙΔ΄, η Dei Verbum είναι «ένα από τα ωραιότερα και σημαντικότερα έγγραφα της Β’ Συνόδου του Βατικανού». Σχολιάζοντας τα λόγια του Ιησού προς τους Αποστόλους, η Δογματική Συνταγματική εξηγεί ότι με την Αποκάλυψη αυτή «ο αόρατος Θεός, μέσα στη μεγάλη Του αγάπη, μιλά στους ανθρώπους ως σε φίλους και συναναστρέφεται μαζί τους για να τους καλέσει και να τους δεχθεί σε κοινωνία μαζί Του».
Πρακτικά, διευκρίνισε ο Ποντίφικας, «ο Θεός της Γενέσεως», που «ήδη συναναστρεφόταν» και συνομιλούσε με τους ανθρώπους, ακόμη και μπροστά στην «αμαρτία» που «διακόπτει αυτόν τον διάλογο», δεν παύει να επιδιώκει «κάθε φορά τη σύναψη μιας διαθήκης μαζί τους». Και έτσι, όταν ο Θεός «γίνεται σάρκα στον Υιό Του για να μας αναζητήσει» και αποκαθιστά τον διάλογο «με τρόπο οριστικό», τότε «η Διαθήκη είναι νέα και αιώνια»: είναι «φιλία» που «τρέφεται από την ανταλλαγή αληθινών λόγων».
Η Dei Verbum μας υπενθυμίζει επίσης κάτι ουσιώδες: ο Θεός μας μιλά. Είναι σημαντικό να διακρίνουμε τη διαφορά ανάμεσα στον λόγο και τη φλυαρία. Η φλυαρία μένει στην επιφάνεια και δεν δημιουργεί κοινωνία μεταξύ των προσώπων, ενώ στις αυθεντικές σχέσεις ο λόγος δεν χρησιμεύει μόνο για την ανταλλαγή πληροφοριών και ειδήσεων, αλλά για να αποκαλύπτει ποιοι είμαστε. Ο λόγος έχει αποκαλυπτική διάσταση και δημιουργεί σχέση με τον άλλον. Έτσι, μιλώντας σε εμάς, ο Θεός αποκαλύπτει τον εαυτό Του ως Σύμμαχο που μας καλεί σε φιλία μαζί Του.
Ακρόαση και προσευχή
Εφόσον ο λόγος τρέφει τη σχέση, χρειάζεται πρώτα απ’ όλα να καλλιεργούμε «την ακρόαση», κάλεσε ο Πάπας, ώστε «ο Θείος Λόγος να διεισδύει στον νου και στην καρδιά μας». Έπειτα, χρειάζεται να «μιλάμε με τον Θεό» μέσω της προσευχής, «όχι για να Του ανακοινώσουμε όσα ήδη γνωρίζει, αλλά για να αποκαλύψουμε τον εαυτό μας σε εμάς τους ίδιους».
Η προσευχή είναι, λοιπόν, αναγκαία για να «ζούμε» και να «καλλιεργούμε τη φιλία με τον Κύριο». Αυτό πραγματοποιείται «πρώτα απ’ όλα στη λειτουργική και κοινοτική προσευχή, όπου δεν είμαστε εμείς που αποφασίζουμε τι θα ακούσουμε από τον Λόγο του Θεού, αλλά είναι Εκείνος που μας μιλά μέσω της Εκκλησίας», καθώς και «στην προσωπική προσευχή», «στην εσωτερικότητα της καρδιάς και του νου». Ο Ποντίφικας κάλεσε τους πιστούς να αφιερώνουν στιγμές περισυλλογής μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας.
Στην ημέρα και στην εβδομάδα του Χριστιανού δεν μπορεί να λείπει ο χρόνος αφιερωμένος στην προσευχή, στον διαλογισμό και στον στοχασμό. Μόνο όταν μιλάμε με τον Θεό μπορούμε και να μιλάμε για τον Θεό.
Το κάλεσμα του Ιησού
Και αν «οι φιλίες μπορεί να τελειώσουν είτε με μια εντυπωσιακή πράξη ρήξης είτε με καθημερινές αμέλειες που διαβρώνουν τη σχέση μέχρι να χαθεί», τότε, για να διατηρηθεί η φιλία με τον Θεό, απαιτείται δέσμευση, κατέληξε ο Λέων ΙΔ΄.
Αφού ο Ιησούς μάς καλεί να είμαστε φίλοι Του, ας προσπαθήσουμε να μην αφήσουμε αναπάντητο αυτό το κάλεσμα. Ας το δεχθούμε, ας φροντίσουμε αυτή τη σχέση και θα ανακαλύψουμε ότι ακριβώς η φιλία με τον Θεό είναι η σωτηρία μας.
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
