Κατά την Εορτή της Μητρότητας της Παναγίας, ο Πάπας προήδρευσε στη Θεία Λειτουργία στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου και, στην αρχή του νέου έτους, κάλεσε σε μια ζωή «ελεύθερη και φορέα ελευθερίας, συγχωρημένη και φορέα συγχώρεσης», ανοιχτή στο πνεύμα της αδελφοσύνης «χωρίς υπολογισμούς και χωρίς φόβο». Και, καθώς πλησιάζει η ολοκλήρωση του Ιωβηλαίου της Ελπίδας, (την εορτή των Θεοφανείων), απεύθυνε την πρόσκληση να πλησιάσουμε τη Φάτνη «με πίστη, ως τον κατεξοχήν τόπο της άοπλης και αφοπλιστικής ειρήνης».
Από την ίδια κιόλας την Πράξη Μετανοίας της Θείας Λειτουργίας που τέλεσε ο Πάπας στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, στο επίκεντρο βρέθηκε η ειρήνη: τόσο πολύτιμη και τόσο εύθραυστη· δώρο που έχει δοθεί, αλλά και αίτημα που πρέπει να επαναλαμβάνεται διαρκώς, γιατί διαρκώς τίθεται σε κίνδυνο από τις ανθρώπινες επιθυμίες.
Κατά την 59η Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης, που εορτάστηκε χθες, 1η Ιανουαρίου, η Λειτουργία γίνεται ύμνος δοξολογίας για την «καρποφόρο παρθενία», μέσω της οποίας ο Θεός θέλησε να χαρίσει στους ανθρώπους, όπως ανάφερε η συναπτή δέηση της χθεσινής Θείας Λειτουργίας, τα αγαθά της αιώνιας σωτηρίας. Πρόκειται για εκείνο το παράδοξο που είχε ήδη υπογραμμιστεί στους Α΄ Εσπερινούς της προηγούμενης ημέρας.
Νέο έτος, νέα ζωή
Στην ομιλία του, σχολιάζοντας τα βιβλικά αναγνώσματα, ο Ποντίφικας υπενθύμισε ενώπιον των 5.500 πιστών που παρευρίσκονταν στη Βασιλική και ενώπιον ολόκληρης της Εκκλησίας, την «πανέμορφη ευλογία» του Κυρίου από το Βιβλίο των Αριθμών. Τόνισε τη σχέση ανάμεσα στον Θεό και τον λαό του Ισραήλ, την «ιερή και γόνιμη διάσταση του δώρου», καθώς και την υπόσχεση μιας γης όπου θα μπορεί κανείς να ζει και να αναπτύσσεται «χωρίς πια δεσμά και αλυσίδες: με άλλα λόγια, μια αναγέννηση».
Στην αρχή του νέου έτους, υπενθυμίζει η Λειτουργία, κάθε ημέρα μπορεί να αποτελέσει για τον καθένα μας την αρχή μιας νέας ζωής, χάρη στη γενναιόδωρη αγάπη του Θεού, στο έλεός Του και στην απάντηση της δικής μας ελευθερίας. Και είναι όμορφο να σκεφτόμαστε έτσι το έτος που ξεκινά: ως μια ανοιχτή πορεία προς ανακάλυψη, ένα ταξίδι στο οποίο καλούμαστε να τολμήσουμε, με τη χάρη του Θεού, ελεύθεροι και φορείς ελευθερίας, συγχωρημένοι και φορείς συγχώρεσης, με εμπιστοσύνη στην εγγύτητα και την αγαθότητα του Κυρίου που πάντοτε μας συνοδεύει.
Να αισθανόμαστε την πατρική αγκαλιά του Θεού
Παραπέμποντας στην Gaudium et spes, ο Πάπας ανακάλεσε στη μνήμη του το θαυμαστό πεπρωμένο που έχει υποσχεθεί ο Δημιουργός στον άνθρωπο.
Στην αρχή του έτους, καθώς ξεκινούμε τον δρόμο προς τις νέες και μοναδικές ημέρες που μας περιμένουν, ας ζητήσουμε από τον Κύριο να αισθανόμαστε κάθε στιγμή γύρω μας και επάνω μας τη ζεστασιά της πατρικής Του αγκαλιάς και το φως του ευλογημένου βλέμματός Του, ώστε να κατανοούμε όλο και καλύτερα ποιοι είμαστε και προς ποιο θαυμαστό πεπρωμένο πορευόμαστε. Ταυτόχρονα, όμως, ας Του αποδίδουμε κι εμείς δόξα, με την προσευχή, με την αγιότητα της ζωής μας και γινόμενοι ο ένας για τον άλλον καθρέφτης της καλοσύνης Του.
Ο κόσμος δεν σώζεται εξαλείφοντας τους αδελφούς
Ο Πάπας, μέλος του Αυγουστινιανού Μοναχικού Τάγματος, υπενθύμισε όσα έγραφε ο Πατέρας της Εκκλησίας σε ένα από τα κηρύγματά του για την απόλυτη δωρεάν φύση της αγάπης του Θεού, χαρακτηριστικό θεμελιώδες μιας αγάπης άοπλης και αφοπλιστικής. Λόγια εξαιρετικά επίκαιρα σε μια εποχή όπως η σημερινή, που απειλείται από τυφλά και ασυνείδητα πολεμικά σχέδια. Τα σπαθιά της αρχαιότητας είναι τα εξελιγμένα όπλα του σήμερα.
Και αυτό για να μας διδάξει ότι ο κόσμος δεν σώζεται ακονίζοντας τα σπαθιά, κρίνοντας, καταπιέζοντας ή εξαλείφοντας τους αδελφούς, αλλά μάλλον προσπαθώντας αδιάκοπα να κατανοούμε, να συγχωρούμε, να απελευθερώνουμε και να δεχόμαστε όλους, χωρίς υπολογισμούς και χωρίς φόβο.
Η Μαρία: η συνάντηση της «άοπλης» πραγματικότητάς της με εκείνη του Θεού
Ο Πάπας Λέων σκιαγράφησε την ομορφιά της Μαρίας, της «ταπεινής μαθήτριας» που συνόδευσε την αποστολή του Ιησού μέχρι τον σταυρό. Και το έκανε με μια στάση υγιούς εγκατάλειψης και παθητικότητας που μεταμορφώνεται σε εσωτερική δεκτικότητα, εκεί όπου η αγάπη μπορεί να φτάσει και να μεταμορφώσει τα πάντα. Όπως εξηγεί ο ίδιος:
Εκείνη κατέβασε κάθε άμυνα, παραιτήθηκε από προσδοκίες, αξιώσεις και εγγυήσεις, όπως γνωρίζουν να κάνουν οι μητέρες, αφιερώνοντας χωρίς επιφυλάξεις τη ζωή της στον Υιό που έλαβε ως χάρη, για να Τον προσφέρει εκ νέου στον κόσμο. Στη Θεία Μητρότητα της Μαρίας βλέπουμε έτσι τη συνάντηση δύο τεράστιων «άοπλων» πραγματικοτήτων: εκείνης του Θεού, που παραιτείται από κάθε προνόμιο της θεότητάς Του για να γεννηθεί κατά σάρκα (πρβλ. Φιλ 2,6-11), και εκείνης του ανθρώπου που, με εμπιστοσύνη, αγκαλιάζει πλήρως το θέλημά Του, προσφέροντάς Του, σε μια τέλεια πράξη αγάπης, το μεγαλύτερο από τα χαρίσματά του: την ελευθερία.
Να στραφούμε προς τη Φάτνη
«Το πρόσωπο» είναι μία από τις λέξεις που επανήλθε συχνότερα στη χθεσινή ομιλία. Διότι η πίστη στον Ιησού Χριστό είναι η θεωρία του Θεού που έγινε σάρκα. Σε αυτή τη Γέννηση, προέτρεψε ο Διάδοχος του Πέτρου, καλούμαστε να βυθιστούμε.
Η πρόσκληση συνοδεύεται από εκτενή αναφορά στον Άγιο Ιωάννη Παύλο Β΄, την οποία ο Πάπας υιοθετεί πλήρως. Ήταν λόγια που είχε εκφωνήσει στο τέλος του Ιωβηλαίου του 2000, μιλώντας για το μεγάλο δώρο της συγχώρεσης που λαμβάνεται και προσφέρεται, στη μνήμη των μαρτύρων. Η χαρά που απορρέει από αυτήν οφείλει να μας ωθεί σε μια «τολμηρή διαθεσιμότητα» για να ξαναρχίσουμε τον καθημερινό μας δρόμο.
Έτσι ολοκλήρωσε χθες την ομιλία του ο Πάπας: Σε αυτή τη μεγάλη Εορτή, στην αρχή του νέου έτους, κοντά στην ολοκλήρωση του Ιωβηλαίου της Ελπίδας, ας πλησιάσουμε τη Φάτνη, με πίστη, ως τον κατεξοχήν τόπο της «άοπλης και αφοπλιστικής» ειρήνης, τόπο ευλογίας, όπου κάνουμε μνήμη των θαυμαστών έργων που ο Κύριος επιτέλεσε στην ιστορία της σωτηρίας και στη δική μας ύπαρξη, για να ξεκινήσουμε εκ νέου, όπως οι ταπεινοί μάρτυρες του σπηλαίου, «δοξάζοντας και υμνώντας τον Θεό» (Λκ 2,20) για όλα όσα είδαμε και ακούσαμε. Ας είναι αυτό η δέσμευσή μας, ο σκοπός μας για τους μήνες που έρχονται, και για όλη τη χριστιανική μας ζωή.
«Ο Θεός της ειρήνης ας απομακρύνει από κάθε λαό τη φρίκη του πολέμου, ας σιγήσει τον θόρυβο των όπλων, ας χαρίσει αρμονία και ομόνοια σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η σκέψη του στράφηκε ιδιαιτέρως στους κυβερνώντες, ώστε να εμπνέονται από τον Θεό σε αποφάσεις «δικαιοσύνης και ειρήνης», προσανατολισμένες –όπως προσεύχεται η Εκκλησία– σε «έργα και χειρονομίες αδελφοσύνης», με «συγκεκριμένες δράσεις για την προστασία και τη φροντίδα της δημιουργίας».
Τα δώρα της προσφοράς, που μετέφεραν οι «Τραγουδιστές του Άστρου» –οι οποίοι στις γερμανόφωνες χώρες συγκεντρώνουν πόρους για την ιεραποστολική παιδική μέριμνα– συνοδεύτηκαν από την πομπή δύο οικογενειών με τρία και τέσσερα παιδιά προς την Αγία Τράπεζα. Παρόντες και τρεις νέοι, δύο κοπέλες και ένα αγόρι, ντυμένοι ως Μάγοι.
Ναι, οι νέοι: το μέλλον. Νέοι διψασμένοι για ειρήνη και ελπίδα. Εκείνη την ελπίδα που συμβολίζεται από το ξύλινο ομοίωμα, προερχόμενο από την ενορία του Αγίου Μάρκου στο Castellabate (Σαλέρνο), τοποθετημένο για τις ημέρες ολοκλήρωσης του Ιωβηλαίου δίπλα στο Θυσιαστήριο της Εξομολόγησης στον Άγιο Πέτρο, όπου, στο τέλος της Ευχαριστιακής Σύναξης, ο Επίσκοπος Ρώμης στάθηκε για λίγες στιγμές σε φόρο τιμής και σε μια ακόμη σιωπηλή, προσωπική προσευχή.
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
