Έβδομη ομιλία
«Η δόξα»
Το απόγευμα της 25ης Φεβρουαρίου, στην Cappella Paolina, πραγματοποιήθηκε η έβδομη σαρακοστιανή ομιλία των Πνευματικών Ασκήσεων για τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ και τη Ρωμαϊκή Κούρια. Την ομιλία εκφώνησε ο Erik Varden, μοναχός των Κιστερκιανών της Αυστηρής Τήρησης (Τραππιστών) και επίσκοπος του Τρόντχαϊμ στη Νορβηγία, αναπτύσσοντας το θέμα της «Δόξας».
Ο Θεός έχει θέσει μέσα μας ένα απέραντο δυναμικό: το σχέδιό Του για τον άνθρωπο είναι «απείρως θαυμαστό». Η Εκκλησία, μέσω της μαρτυρίας των αγίων, υπενθυμίζει ότι «η μετριότητα και η απόγνωση του παρόντος» δεν είναι οριστικές. Στον Χριστό, ο άνθρωπος καλείται να γίνει όμοιος με τον Θεό, να γνωρίσει τη δόξα Του όχι μόνο ως μια εξωτερική, υπερφυσική πραγματικότητα, αλλά ως αυτό που ο ίδιος, κατά χάριν, προορίζεται να γίνει.
Η δοξοποίηση στο τέλος της επίγειας πορείας
Η ομιλία άντλησε έμπνευση από στοχασμό του Bernardo di Chiaravalle πάνω στον Ψαλμό 90, όπου στο προτελευταίο εδάφιο ακούγεται η φωνή του Θεού: «Θα με επικαλεστεί και θα τον εισακούσω· μαζί του είμαι στη θλίψη, θα τον ελευθερώσω και θα τον δοξάσω».
Κατά τον Βερνάρδο, η δοξοποίηση συντελείται όταν, ολοκληρώνοντας το επίγειο ταξίδι μας, θα αντικρίσουμε εκείνο που σε αυτή τη ζωή ελπίσαμε με σταθερή εμπιστοσύνη στο όνομα του Ιησού. «Η ελπίδα μας είναι στο όνομα του Κυρίου· η προσδοκώμενη πραγματικότητα είναι να Τον δούμε πρόσωπο με πρόσωπο», υπενθύμισε ο Επίσκοπος Βάρντεν.
Η αμαρτία, σύμφωνα με τον Βερνάρδο, είναι σαν καταρράκτης που θολώνει την όραση: ακόμη κι αν θεραπεύεται από τη χάρη, δεν μας επιτρέπει να βλέπουμε καθαρά. Μόνο το πέρασμά μας μέσα από τον θάνατο, στηριγμένο στη δύναμη της Ανάστασης του Χριστού, θα θεραπεύσει πλήρως τα μάτια μας. Πέρα από το χάσμα του θανάτου, όχι μόνο θα δούμε τη δόξα του Θεού, αλλά θα συμμορφωθούμε προς αυτήν. Τίποτε από ό,τι προέρχεται από τον Θεό μέσα μας δεν θα αποκλειστεί από τη δοξοποίηση.
Το κήρυγμα, ο Γολγοθάς και η δόξα του Χριστού
Το πρώτο μέρος της ομιλίας επικεντρώθηκε στο κήρυγμα του Ιησού και στις φανερώσεις της δόξας Του, από τον γάμο στην Κανά έως τη Μεταμόρφωση στο Θαβώρ.
Όταν όμως ο Χριστός σταυρώθηκε στον Γολγοθά, το πλήθος, που Τον ακολουθούσε λίγες ημέρες πριν, δεν ήταν πια εκεί. Είχαν απομείνει μόνο η Μητέρα Του και ο Ιωάννης, ο αγαπημένος μαθητής. Πολλοί δεν δέχθηκαν τα λόγια Του για τον ρεαλισμό των μυστηρίων, για το αδιάλυτο του γάμου και για την αναγκαιότητα του Σταυρού.
Κι όμως, ακριβώς σε εκείνη τη σκηνή της εγκατάλειψης φανερώνεται η δόξα του Χριστού. Η δοξοποίηση κορυφώνεται στην αυτοπροσφορά Του, όταν προσεύχεται: «Πάτερ, ήλθε η ώρα· δόξασε τον Υιό σου, για να σε δοξάσει ο Υιός».
Η «κρυμμένη δόξα» που ζει μέσα μας
Σε καθέναν από εμάς, ως παιδιά του Θεού, υπάρχει ήδη μια «κρυμμένη δόξα». Ο Άγιος Αυγουστίνος έλεγε ότι φέρουμε την εικόνα της δόξας σε «σκοτεινή μορφή»: ενσαρκωμένη, εύθραυστη, εκτεθειμένη στις περιπέτειες της ζωής.
Αφού διαβούμε αυτή τη ζωή, η μορφή αυτή θα γίνει φανερή και φωτεινή. Για τον Αυγουστίνο, η εικόνα της δόξας δεν μπορεί να χαθεί, διότι είναι χαραγμένη στην ύπαρξή μας. Μπορεί όμως να θαφτεί κάτω από στρώματα σκοτεινότητας, τα οποία χρειάζεται να απομακρυνθούν.
Το σχέδιο του Θεού είναι απείρως θαυμαστό
Η Εκκλησία υπενθυμίζει στους άνδρες και στις γυναίκες τη μυστική δόξα που κατοικεί μέσα τους. Αποκαλύπτει ότι η μετριότητα και η απόγνωση —ακόμη και μπροστά στις επαναλαμβανόμενες αποτυχίες— δεν είναι η τελική λέξη.
Το σχέδιο του Θεού για εμάς είναι απείρως θαυμαστό. Μέσω του Μυστικού Σώματος του Χριστού, μας χαρίζει τη χάρη και τη δύναμη που χρειαζόμαστε για να το φτάσουμε, αρκεί να Του το ζητήσουμε.
Οι άγιοι αποτελούν ζωντανή απόδειξη: σε αυτούς η «κρυμμένη δόξα» λάμπει με ιδιαίτερη ένταση. Ακόμη και η ασθένεια και η ταπείνωση μπορούν να γίνουν όργανα της Θείας Πρόνοιας για έναν ένδοξο σκοπό, χαρίζοντας δύναμη στους αδύναμους και μεταμορφώνοντάς τους σε φωτεινούς αγίους.
Η «κρυμμένη δόξα» στα μυστήρια της Εκκλησίας
Τέλος, η Εκκλησία μεταδίδει αυτή τη δόξα μέσα από τα μυστήριά της. Κάθε ιερέας και κάθε πιστός γνωρίζει το φως που μπορεί να ξεσπάσει στο εξομολογητήριο, κατά τη διάρκεια ενός ευχελαίου, μιας χειροτονίας ή ενός γάμου.
Η πιο λαμπρή —και συγχρόνως η πιο καλυμμένη— είναι η δόξα της Αγίας Ευχαριστίας. Δεν υπάρχει ιερέας που, μετά την τέλεση των ιερών μυστηρίων, να μην νιώθει ότι έγινε όργανο μιας φωτεινής μετάδοσης ομορφιάς, θεραπείας και αλήθειας.
Και τότε, ακόμη και ο θάνατος δεν θα ήταν πραγματικά τραγωδία: γιατί ο άνθρωπος έχει ήδη δει και βιώσει αυτό που βρίσκεται στον πυρήνα της ζωής μια θαυμαστή δόξα που καίει μέσα στην καρδιά.
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
