Το έγγραφο Samaritanus Bonus (“Καλός Σαμαρείτης”) δόθηκε στην δημοσιότητα την Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου από τη Σύνοδο για τη Διδασκαλία της Πίστεως, και παρουσιάζει διάφορες πτυχές γύρω από τη συζήτηση για την ευθανασία και τη φροντίδα στο τέλος της ζωής.
Πολλά είναι τα θέματα που θίγει αυτό το έγγραφο το οπoίο έγινε δεκτό με θετικά σχόλια από τον ιατρικό κόσμο που ασχολείται με θέματα βιοηθικής.
Ο Ντέιβιντ Άλμπερτ Τζόουνς, διευθυντής του Κέντρου Βιοηθικής Anscombe με έδρα την Οξφόρδη, του κορυφαίου καθολικού ιδρύματος βιοηθικής στο Ηνωμένο Βασίλειο σχολιάζοντας το έγγραφο είπε στην θρησκευτικού περιεχομένου ιστοσελίδα Crux: «Ένα από τα σημαντικά σημεία αυτού του εγγράφου είναι ότι η ευθανασία δεν είναι συμβατή με την παρηγορητική φροντίδα. Επισημαίνει την υποβάθμιση της παρηγορητικής φροντίδας από την ευθανασία, χαρακτηρίζοντάς την «μια κοινωνικά ανεύθυνη απειλή για πολλούς ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου ενός αυξανόμενου αριθμού ευάλωτων ανθρώπων που το μόνο που χρειάζονταν ήταν να φροντίζονται καλύτερα και να παρηγορούνται, αλλά αντ’ αυτού οδηγούνται στο να επιλέξουν ευθανασία και αυτοκτονία».
«Ενώ η πραγματική παρηγορητική φροντίδα προσφέρει ανακούφιση των συμπτωμάτων και συναισθηματική αλληλεγγύη σε εκείνους που υποφέρουν, η ευθανασία είναι ουσιαστικά μια αποδοχή της απελπισίας. Πώς μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι αυτό το γεγονός δεν υπονομεύει τη σχέση φροντίδας, ειδικά για κάποιον που βρίσκεται σε ευάλωτη και εύθραυστη κατάσταση;» , συνεχίζει ο Τζόουνς.
«Το βλέπουμε αυτό από την πραγματική εμπειρία των χωρών όπου η παρηγορητική φροντίδα έχει υπονομευτεί και τα νοσοκομεία δεν είναι πλέον σε θέση να διαβεβαιώσουν τους ασθενείς ότι ο ρόλος τους είναι να υποστηρίξουν τους ανθρώπους να ζήσουν αξιοπρεπώς στην τελευταία φάση της ζωής τους, όχι να την διακόψουν πρόωρα. Στο Βέλγιο, και τώρα και στον Καναδά, απαιτείται από τους επαγγελματίες υγείας και τα φιλανθρωπικά ιδρύματα να διευκολύνουν την ευθανασία και την υποβοήθηση αυτοκτονίας τόσο για άτομα με σωματικές όσο και με ψυχικές ασθένειες, και τόσο για όσους πεθαίνουν όσο και για άτομα με ειδικές ανάγκες», είπε.
Το έγγραφο της Αγίας Έδρας ήρθε σε μία περίοδο που ο ιατρικώς υποβοηθούμενος θάνατος κερδίζει έδαφος σε όλο τον κόσμο: Η ευθανασία – η άμεση θανάτωση ενός ασθενούς από ιατρικό προσωπικό είναι νόμιμη στην Ολλανδία, το Βέλγιο, την Κολομβία, το Λουξεμβούργο, τον Καναδά και την πολιτεία της Δυτικής Αυστραλίας. Η αυτοκτονία με τη βοήθεια ιατρού -όπου το ιατρικό προσωπικό συνταγογραφεί τη θανατηφόρα δόση, αλλά ο ασθενής χορηγεί ο ίδιος το φάρμακο- είναι νόμιμη στην Ελβετία, τη Γερμανία, την Αυστραλιανή πολιτεία Βικτώρια και σε κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ.
Τον επόμενο μήνα, οι Νεοζηλανδοί θα πάνε στις κάλπες για να ψηφίσουν σε δημοψήφισμα για την ευθανασία και η ισπανική κυβέρνηση επιδιώκει να νομιμοποιήσει την πρακτική. Στην Ιρλανδία, το νομοσχέδιο για την νομιμοποίηση αυτοκτονίας με τη βοήθεια ιατρού εισήχθη στο κοινοβούλιο την περασμένη εβδομάδα.
Δυστυχώς υπάρχει μια ανησυχητική τάση σε όλο και περισσότερες χώρες να ψηφίζουν νόμους για να επιτρέπουν αυτές τις πρακτικές δημιουργώντας σύγχυση στους πολίτες για την ηθική της ευθανασίας και της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας με συνέπεια πολλοί άνθρωποι να εξομοιώνουν αυτό που είναι νόμιμο με αυτό που είναι ηθικό. Σε αυτήν την καίρια στιγμή έρχεται η Εκκλησία να εμβαθύνει στα θέματα της συνοδείας και της φροντίδας των ασθενών από θεολογική και ανθρωπολογική άποψη, εστιάζοντας και σε ορισμένα ηθικά ζητήματα που αφορούν την αναλογικότητα των θεραπειών, την αντίρρηση συνείδησης και τη συνοδεία του ασθενούς που βρίσκεται σε τελικό στάδιο.
Αν και η διδασκαλία της Εκκλησίας επί του θέματος περιλαμβάνεται ήδη σε γνωστά έγγραφα, ένα νέο έγγραφο της Αγίας Έδρας σχετικά με τη φροντίδα των ανθρώπων στις κρίσιμες και τελικές φάσεις της ζωής είναι και κατάλληλο και απαραίτητο μπροστά στη σημερινή κατάσταση, που χαρακτηρίζεται από ένα όλο και πιο ανεκτικό διεθνές αστικό δίκαιο για την ευθανασία, την υποβοηθούμενη αυτοκτονία και το τέλος της ζωής.
