Πριν από την επανέναρξη των εργασιών, ο Πάπας τέλεσε σήμερα το πρωί Θεία Λειτουργία με τους Καρδιναλίους στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Πρόκειται για μια «στιγμή χάριτος», που καλούμαστε να ζήσουμε «με ταπεινή και γενναιόδωρη καρδιά» στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Η ανθρωπότητα «πεινά για το καλό και για την ειρήνη» και χρειάζεται να στηριζόμαστε ο ένας στον άλλο, ώστε να μη λείψει το αναγκαίο σε κανέναν.
«Δεν βρισκόμαστε εδώ για να προωθήσουμε “ατζέντες” —προσωπικές ή συλλογικές— αλλά για να εμπιστευθούμε τα σχέδιά μας και τις εμπνεύσεις μας στο φως μιας διάκρισης που μας υπερβαίνει “όσο ο ουρανός υπερέχει της γης” και που μπορεί να προέλθει μόνο από τον Κύριο».
Με αυτά τα λόγια απευθύνθηκε ο Λέων ΙΔ΄ σήμερα το πρωί, Πέμπτη 8 Ιανουαρίου, από το Θυσιαστήριο της Καθέδρας στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, κατά τη Θεία Λειτουργία που συλλειτούργησαν 155 καρδινάλιοι, συγκεντρωμένοι στο έκτακτο Κονσιστόριο. Παρών ήταν και ο Καρδινάλιος Ερνέστ Σιμόνι, Πρεσβύτερος της Αρχιεπισκοπής Σκόδρας-Πουλτ (Σκόδρα – Αλβανία).
Στο Ιερό δεσπόζει το ξύλινο άγαλμα της Παναγίας της Ελπίδας, το οποίο τιμάται στην ενορία του Αγίου Μάρκου του Ευαγγελιστή στο Σαν Μάρκο ντι Καστελαμπάτε, στην επαρχία του Σαλέρνο. Αν και επρόκειτο να παραμείνει έως τα Θεοφάνια, αποφασίστηκε να παραμείνει στη Βασιλική καθ’ όλη τη διάρκεια του Κονσιστορίου.
Ο Πάπας έλαβε τον λόγο καλώντας σε αμοιβαία αγάπη, ιδίως σε αυτή τη «στιγμή χάριτος, κατά την οποία εκφράζεται η ενότητά μας στην υπηρεσία της Εκκλησίας», δηλαδή το Κονσιστόριο —το πρώτο της παρούσας Ποντιφίκιας Αποστολής του Πάπα Λέοντας ΙΔ΄— που άνοιξε χθες το απόγευμα στην Αίθουσα της Συνόδου και ολοκληρώνεται σήμερα στις 7 μ.μ. Δύο ημέρες προσευχής, ανταλλαγής σκέψεων και στοχασμού, στο πνεύμα της αδελφοσύνης και της κοινωνίας, για τα παρόντα μέλη του Κολεγίου των Καρδιναλίων.
Στάση για διάκριση όσων ζητά ο Θεός
Η ομιλία του Ποντίφικα ξεκίνησε με μια ετυμολογική παρατήρηση, από τον λατινικό όρο consistorium («σύναξη»), ο οποίος φωτίζεται από τη ρίζα του ρήματος consistere, δηλαδή «στέκομαι», «σταματώ».
«Πράγματι, όλοι μας “σταθήκαμε” για να είμαστε εδώ», σημείωσε, αναστέλλοντας για ένα διάστημα τις δραστηριότητές μας και εγκαταλείποντας ακόμη και σημαντικές υποχρεώσεις, «για να συναντηθούμε και να διακρίνουμε μαζί τι ζητά ο Κύριος για το καλό του λαού Του».
Πρόκειται, τόνισε, για μια πράξη «ιδιαίτερα σημαντική και προφητική», ειδικά μέσα στο πλαίσιο της φρενήρους κοινωνίας στην οποία ζούμε. Υπενθύμισε, μάλιστα, τη σημασία της παύσης σε κάθε πορεία ζωής: για προσευχή, ακρόαση και στοχασμό, ώστε να επαναπροσανατολίζεται το βλέμμα προς τον στόχο και να κατευθύνονται προς αυτόν όλες οι δυνάμεις και οι πόροι, αποφεύγοντας να «τρέχουμε στα τυφλά ή να χτυπούμε τον αέρα», όπως προειδοποιεί ο απόστολος Παύλος (πρβλ. Α΄ Κορ. 9,26).
Κοινότητα πίστης για την ακρόαση της φωνής του Κυρίου
Η πρόσκληση, λοιπόν, είναι να τοποθετήσουμε κάθε «επιθυμία και σκέψη πάνω στο Θυσιαστήριο», μαζί με το δώρο της ζωής, για να την «ξαναλάβουμε καθαρμένη, φωτισμένη, μετουσιωμένη σε «έναν άρτο». Μόνο έτσι, εξήγησε ο Λέων ΙΔ΄, «θα μπορέσουμε πραγματικά να ακούσουμε τη φωνή Του, υποδεχόμενοι ο ένας τον άλλο ως δώρο — και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο συγκεντρωθήκαμε».
Το Κολέγιό μας, παρότι πλούσιο σε δεξιότητες και αξιόλογα χαρίσματα, δεν καλείται πρωτίστως να είναι μια ομάδα ειδικών, αλλά μια κοινότητα πίστης, όπου τα δώρα που φέρει ο καθένας, προσφερόμενα στον Κύριο και επιστρεφόμενα από Αυτόν, αποδίδουν, σύμφωνα με την Πρόνοιά Του, τον μέγιστο καρπό.
Πνευματικότητα κοινωνίας και ταπεινή διακονία
Η αγάπη του Θεού, υπογράμμισε ο Πάπας, «της οποίας είμαστε μαθητές και απόστολοι», είναι τριαδική και σχεσιακή, πηγή μιας «πνευματικότητας κοινωνίας». Έτσι, το «στάσιμο» γίνεται πρωτίστως «μια μεγάλη πράξη αγάπης» —προς τον Θεό, την Εκκλησία και τους άνδρες και τις γυναίκες όλου του κόσμου— με την οποία αφήνουμε το Άγιο Πνεύμα να μας πλάσει: πρώτα «στην προσευχή και στη σιωπή», αλλά και «κοιταζόμενοι κατά πρόσωπο, ακούγοντας ο ένας τον άλλο και γινόμενοι φωνή», μέσω της ανταλλαγής εμπειριών όσων, στα πιο διαφορετικά μέρη του κόσμου, έχουν ανατεθεί «στην ποιμαντική μας μέριμνα».
Μια πράξη που καλούμαστε να ζήσουμε με ταπεινή και γενναιόδωρη καρδιά, γνωρίζοντας ότι βρισκόμαστε εδώ χάρη στη χάρη του Θεού, και ότι τίποτε από όσα φέρουμε δεν είναι δικό μας, αλλά δώρο και χάρισμα που δεν πρέπει να σπαταληθεί, αλλά να επενδυθεί με σύνεση και θάρρος.
Η πολυεδρική ομορφιά της Εκκλησίας
Ο Λέων ΙΔ΄ επικαλέστηκε τον Άγιο Λέοντα τον Μέγα, προτρέποντας σε κοινή εργασία με το πνεύμα εκείνου που επιθυμεί «στο Μυστικό Σώμα του Χριστού κάθε μέλος να συνεργάζεται με τάξη για το καλό όλων», ασκώντας «με αξιοπρέπεια και πληρότητα τη διακονία του, υπό την καθοδήγηση του Πνεύματος», χαρούμενος να προσφέρει και να βλέπει να ωριμάζουν οι καρποί του έργου του, αλλά και του έργου των άλλων. Ένα μυστήριο που η Εκκλησία ενσαρκώνει εδώ και δύο χιλιετίες στην «πολυεδρική της ομορφιά».
Η ίδια αυτή Σύναξη αποτελεί μαρτυρία της πραγματικότητας αυτής, μέσα από την ποικιλία καταγωγών και ηλικιών και την ενότητα χάριτος και πίστης που μας συγκεντρώνει και μας αδελφοποιεί.
Η ανθρωπότητα πεινά για το καλό και την ειρήνη
Ο Πάπας αναγνώρισε ότι μπορούμε να αισθανόμαστε, «όπως οι μαθητές», «ανεπαρκείς και χωρίς μέσα» μπροστά στο «μεγάλο πλήθος» μιας ανθρωπότητας που «πεινά για το καλό και για την ειρήνη», σε έναν κόσμο όπου «κορεσμός και πείνα, αφθονία και φτώχεια, αγώνας για επιβίωση και απελπιστικό υπαρξιακό κενό» συνεχίζουν να «διχάζουν και να πληγώνουν ανθρώπους, έθνη και κοινότητες».
Δεν θα καταφέρνουμε πάντοτε να βρίσκουμε άμεσες λύσεις. Πάντοτε, όμως, σε κάθε τόπο και περίσταση, μπορούμε να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο — και ιδιαίτερα να στηρίζουμε τον Πάπα — για να εντοπίζουμε τους «πέντε άρτους και τα δύο ψάρια» που η Θεία Πρόνοια δεν παύει να προσφέρει εκεί όπου τα παιδιά της ζητούν βοήθεια· να τα δεχόμαστε, να τα παραδίδουμε, να τα μοιραζόμαστε, εμπλουτισμένα με την ευλογία του Θεού, την πίστη και την αγάπη όλων, ώστε να μη στερηθεί κανείς το αναγκαίο.
Βαριά και απαιτητική ευθύνη
Απευθυνόμενος στους Καρδιναλίους, ο Ποντίφικας χαρακτήρισε τη διακονία τους «κάτι μεγάλο και βαθύτατα προσωπικό, μοναδικό για τον καθένα και πολύτιμο για όλους», ενώ τη συνευθύνη τους με τον Διάδοχο του Πέτρου την όρισε ως «βαριά και απαιτητική». Ολοκληρώνοντας, ευχαρίστησε τους πορφυροφόρους και εμπιστεύθηκε τις εργασίες στον Κύριο, παραπέμποντας στις Εξομολογήσεις του Αγίου Αυγουστίνου:
«Δώσε αυτό που προστάζεις και πρόσταξε ό,τι θέλεις».
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
