Πρόσωπο, λαός, προσκύνημα, προσευχή, (Αγία) Πύλη, ομολογία (πίστεως), συγχώρεση: μια πορεία προς την ειρήνη
Αυτές είναι οι επτά λέξεις που υποδεικνύονται ως αντιπροσωπευτικές του Ιωβηλαίου από τον Πρόεδρο της Ποντιφικής Συνόδου για τον Ευαγγελισμό, Σεβασμιότατο Γκρατσιάνο Μποργκόνοβο, «άξιες να διατηρηθούν και για τη συνέχεια της πορείας της ζωής, ακόμη και μετά την ολοκλήρωση του Ιωβηλαίου».
«Το Ιωβηλαίο της Ελπίδας υπήρξε μια εξαιρετική και θαυμάσια εμπειρία», γράφει ο Σεβασμιότατος Γκρατσιάνο Μποργκόνοβο, σε άρθρο του για το Alfa & Omega της Επισκοπής της Μαδρίτης. «Όλοι όσοι το έζησαν θα μπορούσαν να το επιβεβαιώσουν άμεσα, είμαι βέβαιος».
Χαρά και μαρτυρία πίστεως
Ο Σεβασμιότατος προσθέτει ότι, με μεγάλη χαρά, μπορούσε να παρατηρεί καθημερινά από το παράθυρο του γραφείου του προσκυνητές προερχόμενους από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, οι οποίοι, κρατώντας τον ιωβηλαίο σταυρό, κατευθύνονταν προς την Αγία Πύλη. Με τον τρόπο αυτό «ο χριστιανικός λαός εξέφραζε με χαρά την πίστη του και ήταν αδύνατο να μην το προσέξουν οι τουρίστες, πάντοτε πολυάριθμοι στη Ρώμη, πολλοί από τους οποίους είναι πιθανό να μην είναι εξοικειωμένοι με τα σημεία της χριστιανικής παράδοσης, είτε επειδή δεν τα έχουν ακόμη γνωρίσει είτε επειδή δεν τα βιώνουν πλέον», γράφει ο Σεβασμιότατος Μποργκόνοβο.
Στην προσπάθειά του να προσφέρει μια σύνθεση του τι υπήρξε το Ιωβηλαίο, ο επίσκοπος υποδεικνύει επτά λέξεις που «αποδεικνύονται άξιες να διατηρηθούν και για τη συνέχεια της πορείας της ζωής, αφού πλέον το Ιωβηλαίο έχει ολοκληρωθεί». Αυτές είναι: πρόσωπο, λαός, προσκύνημα, προσευχή, (Αγία) Πύλη, ομολογία (πίστεως), συγχώρεση. Για να φτάσουμε στην ειρήνη.
Το πρόσωπο και ο λαός στην πορεία του προσκυνήματος
Πρόσωπο και λαός είναι δύο λέξεις διακριτές αλλά αχώριστες. Ο Σεβασμιότατος Μποργκόνοβο εξηγεί ότι «ο Κύριος επιθυμεί να απευθυνθεί σε μένα προσωπικά και κανείς δεν μπορεί να με υποκαταστήσει στην απάντησή μου προς Αυτόν». Όμως δεν είμαι μόνος· δεν μπορώ να νοήσω τον εαυτό μου απομονωμένο από τους αδελφούς μου στην πίστη.
Έτσι, κάθε προσκυνητής, ακόμη κι αν είχε φτάσει μόνος στο σημείο εκκίνησης της διαδρομής στην Πιάτσα Πία, «καλούνταν να ενωθεί με άλλους, ώστε να διανύσουν μαζί την πορεία τους, πίσω από τον έναν και μοναδικό Σταυρό».
Η τρίτη λέξη –προσκύνημα– υποδηλώνει ακριβώς αυτή την πορεία. Αλλά η πορεία, «η διαδρομή της ζωής και η κίνηση μέσα στον χρόνο, μέσα από τις περιστάσεις της ύπαρξης, παύουν να χαρακτηρίζονται ως απλή περιπλάνηση και μετατρέπονται σε αληθινό προσκύνημα, όταν ο προορισμός καθίσταται βέβαιος». «Η προστατευμένη διαδρομή προς την Πλατεία του Αγίου Πέτρου απεικόνισε αυτή τη δυναμική με τον καλύτερο δυνατό τρόπο»
Με την προσευχή προς την Αγία Πύλη
Προσευχή είναι η τέταρτη λέξη. Οι άνθρωποι που πορεύονταν μαζί, ως λαός, στον δρόμο των προσκυνητών, προσεύχονταν. Με τους ύμνους, τον στοχασμό, τη σιωπηλή πορεία, πρόσφεραν μαρτυρία. «Όπως στην ιωβηλαία πορεία προς τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, έτσι και στην πορεία της ζωής προς την αιωνιότητα».
Πύλη, Αγία Πύλη, είναι η πέμπτη λέξη. Η διάβαση της Αγίας Πύλης αποτελεί την πιο επίσημη στιγμή ενός Ιωβηλαίου. «Εγώ είμαι η Πύλη» (Ιω 10,7), είπε για τον εαυτό Του ο Κύριος Ιησούς. Την πύλη προς την αιωνιότητα δεν την ανοίξαμε εμείς: την άνοιξε ο ίδιος ο Θεός, στέλνοντάς μας τον Υιό Του. Αυτή η Πύλη παραμένει πάντοτε ανοιχτή, πάντοτε εκεί, διαθέσιμη για όποιον δεν αποφεύγει τη συνάντηση που του προσφέρεται», υπογραμμίζει ο Σεβασμιότατος Μποργκόνοβο.
Η ομολογία της πίστεως και η ειρήνη που πηγάζει από τη συγχώρεση
Μια άλλη συγκινητική και κεντρική στιγμή του Ιωβηλαίου είναι η ομολογία της πίστεως, η έκτη λέξη. Μπροστά στο Θυσιαστήριο της Ομολογίας, στα πόδια του τάφου του Αγίου Πέτρου, «οι προσκυνητές, απαγγέλλοντας το Σύμβολο της Πίστεως, αναγνωρίζουν στον Ιησού, όπως έκανε ο Σίμων Πέτρος στην Καισάρεια του Φιλίππου (βλ. Ματθ. 16,16), τον Υιό του ζώντος Θεού».
«Συγχώρεση είναι η τελευταία λέξη που επιθυμώ εδώ να επικαλεστώ», γράφει ο Σεβασμιότατος, αναφερόμενος στα εξομολογητήρια που βρίσκονται ακριβώς δίπλα στο Θυσιαστήριο της Ομολογίας. Εκεί, πολλοί προσκυνητές μπόρεσαν, και θα μπορούν και στη συνέχεια, να «επικαλούνται συγχώρεση για τη δική τους μικρότητα και να χαίρονται για τη συγχώρεση που ο Θεός, στο έλεός Του, δεν θα κουραστεί ποτέ να προσφέρει».
Η ελπίδα της πίστεως οδηγεί στην ειρήνη της αγάπης
«Η εμπειρία του Ιωβηλαίου ολοκληρώνεται», καταλήγει ο Σεβασμιότατος Μποργκόνοβο, «όμως όσα υποδηλώνουν αυτές οι λέξεις δείχνουν εκείνες τις πραγματικότητες που, όταν ζητούνται διαρκώς από τον Θεό και καλλιεργούνται με τον χρόνο, οδηγούν στην αιωνιότητα: την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη. Και η μικρή ελπίδα, θεμελιωμένη στην πίστη και φανερωμένη στην αγάπη, θα συνεχίσει να στηρίζει τις δύο μεγαλύτερες αδελφές». Και τότε η ειρήνη θα μπορεί να φανερωθεί ως δώρο, μέσα και γύρω από τον καθένα μας.
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
