Ο Αρχιεπίσκοπος της Νάπολης εκφράζει σε δημόσιο κείμενο τον πόνο που γεννιέται από «μια γη που τρέμει» εξαιτίας του νέου πολέμου. Γράφει ως άνθρωπος και ως ποιμένας, όχι ως δικαστής: «Δεν υπάρχει ασφάλεια εκεί όπου σπέρνεται ο θάνατος», «το Ευαγγέλιο δεν ευλογεί τις βιομηχανίες της καταστροφής», αλλά «θέτει ένα παιδί στο κέντρο». Μια μακρά ακολουθία εικόνων και ερωτημάτων, και εκείνο που «δεν θα σας αφήσει σε ειρήνη: πόσο αίμα σας αρκεί;». Ακολουθεί η πλήρης εκδοχή του κειμένου.
Προς τους εμπόρους του θανάτου, προς εσάς που κάνετε δουλειές με το αίμα των ανθρώπων, προς εσάς που μετράτε τα κέρδη ενώ οι μητέρες μετρούν τα παιδιά, προς εσάς που αποκαλείτε «στρατηγική» αυτό που το Ευαγγέλιο ονομάζει σκάνδαλο,
απευθύνω λόγια που δεν γεννιούνται από τη διπλωματία, αλλά από την πληγή.
Σας γράφω από αυτή τη γη που τρέμει.
Τρέμει κάτω από τα βήματα των φτωχών, κάτω από το κλάμα των παιδιών, κάτω από τη σιωπή των αθώων, κάτω από τον άγριο θόρυβο των όπλων που κατασκευάσατε, που πουλήσατε, που ευλογήθηκαν από τον κυνισμό σας.
Σας γράφω, ενώ ο κόσμος μοιάζει να έμαθε ξανά τη γλώσσα του Κάιν.
Εκείνη την αρχαία και τρομερή γλώσσα που ρωτά: «Μήπως εγώ είμαι ο φύλακας του αδελφού μου;»
Κι όμως, είμαστε.
Είμαστε όλοι.
Και εσείς περισσότερο από άλλους, γιατί επιλέξατε όχι μόνο να αποστρέψετε το βλέμμα, αλλά και να αποκομίσετε κέρδος από την πληγή του αδελφού.
Υπάρχουν νύχτες, σε αυτούς τους καιρούς, που η ανθρωπότητα μοιάζει να χάνεται.
Μακριές νύχτες, όπου ο ουρανός δεν παρηγορεί και η γη επιστρέφει μόνο ερείπια.
Κι όμως, ακριβώς εκεί, στην καρδιά της νύχτας, το Ευαγγέλιο επιμένει. Επιμένει να λέει ότι κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να είναι στόχος. Ότι κανένα παιδί δεν έχει ως πεπρωμένο τη σκόνη.
Ότι καμία μητέρα δεν πρέπει να μάθει να αναγνωρίζει το παιδί της από ένα κομμάτι ύφασμα.
Ότι η ειρήνη δεν είναι μια αδυναμία για χλευασμό, αλλά η υψηλότερη μορφή δύναμης.
Εσείς κάνετε το αντίθετο από το ψωμί.
Το ψωμί σπάζεται για να θρέψει.
Τα όπλα σπάζουν τα σώματα για να πεινάσει το μέλλον.
Το ψωμί βάζει τους ανθρώπους στο τραπέζι.
Τα όπλα ανοίγουν τάφους, αδειάζουν σπίτια, απλώνουν τραπέζια χωρίς συνδαιτυμόνες.
Το ψωμί έχει το άρωμα των χεριών.
Τα όπλα έχουν την ψυχρή μυρωδιά των ισολογισμών.
Και πείτε μου: πώς το κάνετε;
Πώς καταφέρνετε να κοιμάστε γνωρίζοντας ότι πίσω από κάθε συμβόλαιο υπάρχει μια ανοιχτή σάρκα;
Ότι πίσω από κάθε υπογραφή υπάρχει ένα άδειο σχολείο, ένα κατεστραμμένο νοσοκομείο, ένα πρόσωπο σβησμένο;
Πώς καταφέρνετε να ονομάζετε «αγορά» αυτό που μπροστά στον Θεό έχει το πιο απλό και πιο τρομερό όνομα: αμαρτία;
Δεν σας μιλώ ως δικαστής.
Δεν έχω δικαστήρια να ανοίξω.
Σας μιλώ ως άνθρωπος και ως ποιμένας.
Ως πιστός πληγωμένος από την αγριότητα των καιρών.
Ως επίσκοπος που νιώθει στα σπλάχνα του την κραυγή του Χριστού που εξακολουθεί να σταυρώνεται στους ταπεινωμένους λαούς, στις κατεστραμμένες πόλεις, στα σώματα χωρίς όνομα που η θάλασσα επιστρέφει και ο πόλεμος κρύβει.
Γιατί ο Εσταυρωμένος σήμερα έχει τα χέρια των αμάχων που θάφτηκαν κάτω από τις βόμβες.
Έχει τα διάπλατα μάτια των παιδιών που δεν ξέρουν να δώσουν όνομα στη φρίκη.
Έχει το πρόσωπο των γυναικών που σφίγγουν φωτογραφίες αντί να αγκαλιάζουν παιδιά.
Έχει τη δίψα των προσφύγων, τον φόβο των ηλικιωμένων, το τρέμουλο εκείνων που δεν έχουν πια σπίτι ούτε γλώσσα για να αφηγηθούν τον πόνο.
Και εσείς, έμποροι του θανάτου, συνεχίζετε να περνάτε κάτω από εκείνον τον σταυρό όπως κάποτε οι στρατιώτες, μοιράζοντας μεταξύ σας τα ρούχα του καταδικασμένου.
Μόνο που σήμερα δεν ρίχνετε κλήρο για έναν χιτώνα:
ρίχνετε κλήρο για ολόκληρους λαούς.
Στοιχηματίζετε στα σύνορα, στα μίση, στις κλιμακώσεις, στις ένοπλες ισορροπίες.
Και στο μεταξύ αποκαλείτε ειρήνη τον φόβο, αποκαλείτε τάξη την κυριαρχία, αποκαλείτε ασφάλεια τη μόνιμη απειλή.
Αλλά δεν υπάρχει ασφάλεια εκεί όπου σπέρνεται ο θάνατος.
Δεν υπάρχει μέλλον εκεί όπου οι νέοι εκπαιδεύονται στην καχυποψία.
Δεν υπάρχει δικαιοσύνη όταν ο πλούτος των λίγων θεμελιώνεται στο πένθος των πολλών.
Και δεν θα υπάρξει ειρήνη όσο ο πόλεμος παραμένει μια αποδεκτή επένδυση.
Το Ευαγγέλιο, αντίθετα, δεν διαπραγματεύεται.
Το Ευαγγέλιο δεν ευλογεί τις βιομηχανίες της καταστροφής.
Το Ευαγγέλιο δεν συνηθίζει στους νεκρούς. Το Ευαγγέλιο δεν αντέχει να γίνεται ο πόνος στατιστική και να καταναλώνονται οι σφαγές μέσα στο κουρασμένο σχόλιο ενός δελτίου ειδήσεων.
Το Ευαγγέλιο βάζει ένα παιδί στο κέντρο. Πάντα.
Και όταν ένα παιδί βρίσκεται στο κέντρο, όλες οι δικαιολογίες σας καταρρέουν.
Καταρρέουν τα στρατιωτικά δόγματα, οι ευκαιριακές συμμαχίες, οι γεωπολιτικές δικαιολογίες, οι τεχνικές γλώσσες με τις οποίες κρύβετε τη ντροπή.
Γιατί μπροστά σε ένα παιδί που σκοτώθηκε δεν υπάρχει πια δεξιά ή αριστερά, ανατολή ή δύση, φίλος ή εχθρός: υπάρχει μόνο η άβυσσος.
Σας ζητώ, λοιπόν, όχι μόνο να σταματήσετε.
Σας ζητώ να μεταστραφείτε.
Ναι, να μεταστραφείτε.
Λέξη παλιά, λέξη σκανδαλώδης, λέξη αναγκαία.
Μεταστροφή σημαίνει να πάψετε να πιστεύετε ότι όλα έχουν τιμή.
Σημαίνει να αναγνωρίσετε ότι η ανθρώπινη ζωή είναι ιερή, αλλιώς δεν θα είναι πια ανθρώπινη.
Σημαίνει να βγείτε από τη λογική του κέρδους και να μπείτε στη λογική της φροντίδας.
Σημαίνει να έχετε επιτέλους το θάρρος να χάσετε χρήματα για να σώσετε ανθρώπους.
Κάντε ένα τίναγμα συνείδησης.
Ένα μόνο, αλλά αληθινό.
Αφήστε να φτάσει σε εσάς το κλάμα που κρατήσατε έξω από τα γραφεία σας.
Αφήστε τα ονόματα των νεκρών να μπουν στα διοικητικά σας συμβούλια.
Αφήστε μια μητέρα να σας ταράξει τους λογαριασμούς.
Αφήστε το Ευαγγέλιο να σας χαλάσει την ησυχία.
Γιατί δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς αφοπλισμό της καρδιάς, και δεν υπάρχει αφοπλισμός της καρδιάς όσο το χέρι μένει γαντζωμένο στο κέρδος.
Ο πόλεμος δεν αρχίζει όταν πέφτει η πρώτη βόμβα.
Αρχίζει πολύ νωρίτερα:
όταν ο αδελφός γίνεται εμπόδιο,
όταν ο φτωχός γίνεται ασήμαντος,
όταν η συμπόνια θεωρείται αφέλεια,
όταν η οικονομία παύει να υπηρετεί τη ζωή και αποφασίζει να τη χρησιμοποιήσει.
Κι όμως, δεν σας γράφω για να σας παραδώσω στην απόγνωση.
Σας γράφω γιατί ακόμη και για εσάς υπάρχει ένας δρόμος.
Ο Θεός δεν σταματά να χτυπά ούτε τις πιο θωρακισμένες πόρτες.
Και για εσάς υπάρχει δυνατότητα λύτρωσης.
Και για εσάς υπάρχει μια Μεγάλη Παρασκευή που μπορεί να ανοίξει στην Ανάσταση.
Αλλά πρέπει να κατεβείτε.
Να κατεβείτε από τα βάθρα της εξουσίας, από τις γλώσσες που αθωώνουν, από τα δωμάτια όπου ο θάνατος σχεδιάζεται χωρίς οσμή και χωρίς πρόσωπο.
Πρέπει να επιστρέψετε άνθρωποι.
Πριν από διευθυντές, μετόχους, στρατηγούς ή μεσάζοντες: άνθρωποι.
Άνθρωποι ικανοί για ντροπή, και άρα για αλήθεια.
Ονειρεύομαι την ημέρα που τα εργοστάσιά σας θα αλλάξουν προορισμό.
Την ημέρα που το σίδερο δεν θα γίνεται βλήμα αλλά άροτρο,
που η ευφυΐα δεν θα τελειοποιεί την επίθεση αλλά θα προστατεύει τη ζωή,
που τα κεφάλαια θα δαπανώνται για να θεραπεύουν, να μορφώνουν, να ανοικοδομούν, να υποδέχονται.
Ονειρεύομαι την ημέρα που η λέξη «κέρδος» δεν θα ομοιοκαταληκτεί πια με τη λέξη «κηδεία».
Και ξέρω ότι κάποιοι θα χαμογελάσουν, αποκαλώντας όλα αυτά αφέλεια.
Αλλά η μόνη αληθινή αφέλεια σήμερα είναι να πιστεύει κανείς ότι ο πόλεμος σώζει.
Η μόνη πραγματική τρέλα είναι να νομίζει κανείς ότι μπορεί να συνεχίζει να βάζει φωτιά στον κόσμο χωρίς να καεί μαζί του.
Ο μόνος δυνατός ρεαλισμός πλέον είναι η ειρήνη.
Γι’ αυτό σας εμπιστεύομαι ένα ερώτημα που ελπίζω να μη σας αφήσει σε ησυχία:
Πόσο αίμα σάς αρκεί;
Πόσος πόνος πρέπει ακόμη να διασχίσει την ιστορία για να καταλάβετε ότι δεν εμπορεύεστε εμπορεύματα αλλά παιδιά, μητέρες, πρόσωπα, σάρκα αγαπημένη από τον Θεό;
Σταματήστε.
Πριν να είναι πολύ αργά για τους λαούς.
Πριν να είναι πολύ αργά για εσάς.
Σταματήστε και ακούστε το Ευαγγέλιο της ειρήνης, που δεν φωνάζει αλλά επιμένει, που δεν συντρίβει αλλά μεταστρέφει, που δεν ταπεινώνει αλλά καλεί με το όνομα.
Ακούστε τον Χριστό, άοπλο και αληθινό, που συνεχίζει να λέει: «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί».
Όχι οι υπολογιστές του πολέμου.
Όχι οι εγγυητές της ένοπλης ισορροπίας.
Όχι οι πωλητές φόβου.
Οι ειρηνοποιοί.
Ο κόσμος έχει ανάγκη από χέρια που σηκώνουν, όχι από χέρια που οπλίζουν.
Έχει ανάγκη από συνειδήσεις ξύπνιες, όχι από τυφλά κέρδη.
Έχει ανάγκη από προφήτες, όχι από εμπόρους.
Και εμείς, Εκκλησία του Ευαγγελίου, δεν θα σιωπήσουμε.
Όχι από ιδεολογία, αλλά από πίστη.
Όχι από αφέλεια, αλλά από υπακοή στον Χριστό.
Όχι επειδή αγνοούμε την πολυπλοκότητα της ιστορίας, αλλά επειδή γνωρίζουμε την άπειρη αξία κάθε ζωής.
Σε εσάς λοιπόν, εμπόρους του θανάτου, λέω την τελευταία λέξη όχι ως καταδίκη αλλά ως ικεσία:
επιστρέψτε το μέλλον.
Επιστρέψτε την ανάσα.
Επιστρέψτε τα παιδιά στις μητέρες, τους πατέρες στα σπίτια, τα όνειρα στη γη.
Επιστρέψτε και εσείς στην ανθρωπιά σας.
Η ειρήνη θα σας κρίνει.
Αλλά, αν το θελήσετε, η ειρήνη μπορεί ακόμη να σας σώσει.
Με πόνο, με ελπίδα, με το Ευαγγέλιο στα χέρια.
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
