ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
Με μεγάλη θλίψη σας αναγγέλλουμε την εκδημία του
π. Νικηφόρου Βιδάλη,
πρώην Γενικού Βικαρίου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καθολικών Αθηνών, ο οποίος
απεβίωσε τα ξημερώματα της Παρασκευής.
Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί
την Δευτέρα 6 Απριλίου στις 15.00
στον Ι. Ν. Αγίου Λουκά στο Ηράκλειο Αττικής
και στη συνέχεια η ταφή του θα γίνει στο καθολικό κοιμητήριο.
Ο π. Νικηφόρος γεννήθηκε στην Ξινάρα της Τήνου στις 8 Φεβρουαρίου του 1930. Φοίτησε στο Δημοτικό σχολείο του χωριού Κάμπος. Το 1945 φοίτησε στο Λεόντειο Πατησίων. Ήταν ο πρώτος ιεροσπουδαστής στο ιεροσπουδαστήριο της Αθήνας και μαθητής στο Λεόντειο Λύκειο της οδού Σίνα. Το 1948 μετέβη στην Ρώμη όπου σπούδασε φιλοσοφία και Θεολογία στο Κολλέγιο της Διάδοσης της Πίστης.
Έλαβε την πρώτη του χειροτονία ως υποδιάκονος τον Οκτώβριο του 1953 στο παρεκκλήσιο Καστέλ Καντόλφο ενώ λίγους μήνες αργότερα χειροτονείται Διάκονος. Στις 7 Δεκεμβρίου του 1954 χειροτονείται ιερέας στο παρεκκλήσιο του Κολλεγίου για την Διάδοση της Πίστης,
Το Ιούνιο του 1955 επέστρεψε στην Ελλάδα. Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία και παράλληλα προσέφερε τις υπηρεσίες του ως βοηθός εφημέριος στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Διονυσίου.
Όταν τελείωσε το στρατιωτικό του ο τότε Αρχιεπίσκοπος των εν Αθήναις Καθολικών Μάριος Μακρυωνίτης τον διόρισε εφημέριο Πατρών. Στην Πάτρα υπηρέτησε 7 χρόνια προσφέροντας σπουδαίο έργο. Τον Φεβρουάριο του 1964 επέστρεψε στον Ι. Ν. του Αγίου Διονυσίου όπου ανέπτυξε έντονη ποιμαντική δράση, ενώ παράλληλα διορίστηκε μέλος του εκκλησιαστικού δικαστηρίου με ειδικότητα σε θέματα ακυρώσεων γάμων.
Στον Άγιο Διονύσιο παρέμεινε μέχρι τον Φεβρουάριο του 1971 οπότε μετατέθηκε στην ενορία του Ευαγγελισμού στην Καλλιθέα.
Μετά την ενορία του Ευαγγελισμού, τον Οκτώβριο του 1977 μετατέθηκε στην ενορία του Αιγάλεω, απ’ όπου εξυπηρέτησε τις ενορίες του Αγίου Γεωργίου στο Αιγάλεω και του Αγίου Ιωσήφ στην Ακαδημία Πλάτωνος μέχρι τον Οκτώβριο του 1985.
Εν τω μεταξύ, στις 8 Ιανουαρίου 1977 ορίσθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο ως πνευματικός παραστάτης της Κούριας της Λεγεώνας της Μαρίας.
Επιστρέφοντας στον Άγιο Διονύσιο τον Οκτώβριο του 1985 έλαβε από τον τότε Αρχιεπίσκοπο των εν Αθήναις Καθολικών σεβασμιότατο Νικόλαο Φώσκολο, τον τίτλο του Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καθολικών Αθηνών.
Στις 16 Ιουλίου 1986 ο πατέρας Νικηφόρος είχε την τύχη να λάβει ένα μεγάλο δώρο. Μαζί με τους σεβασμιοτάτους Paul Tabet, Νικόλαο Φώσκολο και Ανάργυρο Πρίντεζη υποδέχθηκαν στο αεροδρόμιο το ζωντανό σύμβολο της φιλανθρωπίας, της αγάπης προς τον πλησίον, της αυταπάρνησης, την μέλλουσα αγία της Καθολικής Εκκλησίας, την βραβευμένη με το βραβείο Nobel για την προσφορά της στην ανθρωπότητα: την μητέρα Τερέζα της Καλκούτας.
Από το 1985 που ο πατέρας Νικηφόρος έπαψε να έχει ενοριακές υποχρεώσεις ως εφημέριος, βρήκε το χρόνο να ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων.
Η πρώτη σημαντική δουλειά του ως συγγραφέας είναι «Τα αδέλφια μας οι Άγιοι» το 1990 ενώ ακολούθησαν «Οι Ρωμαίοι Ποντίφικες», το βιβλίο για την ιστορία του Αγίου Διονυσίου, το βιβλίο για το Ιωβηλαίο Έτος 2000, για το Άγιο Ροδάριο, για τη Σινδόνη του Τορίνο κ.α.
Πέρα από τα βιβλία που εξέδωσε, έγραψε εκατοντάδες άρθρα ως συνεργάτης στην «Καθολική» αλλά και στον ελληνικό και ξένο Τύπο.
Παρότι από το 1985 δεν είχε ενοριακή δράση ήταν πάντα διαθέσιμος να προσφέρει τις υπηρεσίες του όπου του ζητηθεί. Έτσι, το Φεβρουάριο του 2001 και για τρία χρόνια υπηρέτησε ως εφημέριος στην ενορία του Αγίου Παύλου στον Πειραιά.
