Στη Βασιλική του Βατικανού, ο Λέων ΙΔ΄ προέστη για πρώτη φορά τη Θεία Λειτουργία του Χρίσματος και στοχάστηκε πάνω στο νόημα της χριστιανικής αποστολής. Σε ποιμαντικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο «το καλό δεν μπορεί να προέλθει από την επιβολή», γιατί η αληθινή αγάπη «είναι άοπλη». «Σε έναν κόσμο διεκδικούμενο από δυνάμεις που τον καταστρέφουν», ο Σταυρός διακόπτει «την ιμπεριαλιστική κατοχή» και αποκαλύπτει τη βία. Παράδειγμα, ο Όσκαρ Ρομέρο, που δολοφονήθηκε πάνω στο θυσιαστήριο το 1980
Οι τρεις διαστάσεις της αποστολής
Είναι η Μεγάλη Πέμπτη, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία θυμάται την Ευχαριστία, αλλά και την αγωνία στη Γεθσημανή και την αρχή του Πάθους που οδηγεί στην Ανάσταση. Είναι επίσης η ημέρα κατά την οποία καθαγιάζονται τα έλαια που χρησιμοποιούνται στα μυστήρια –Βάπτισμα, Χρίσμα και Ευχέλαιο– και κυρίως η κατεξοχήν ιερατική ημέρα, όπου επίσκοποι και ιερείς ανανεώνουν τις υποσχέσεις τους.
Όλος ο λαός του Θεού είναι ιεραποστολικός
Στο κήρυγμά του, ο Πάπας διευρύνει τον ορίζοντα και αναλογίζεται την αποστολή στην οποία ο Θεός αφιερώνει όλο τον λαό Του. «Η χριστιανική αποστολή είναι η ίδια με του Ιησού, όχι άλλη», τονίζει. Σε αυτήν «ο καθένας συμμετέχει σύμφωνα με την κλήση του», χωρίς να διαρρηγνύεται η ενότητα.
Η «αποστολική» Εκκλησία είναι η Εκκλησία που αποστέλλεται, αφιερωμένη στην υπηρεσία των φτωχών, των φυλακισμένων και των καταπιεσμένων.
Η απομάκρυνση: καμία ταυτότητα να μη γίνει φυλακή
Πρώτη προϋπόθεση είναι η απομάκρυνση από «ό,τι είναι οικείο και βέβαιο», ώστε «κανένας τόπος να μη γίνεται περίφραξη, καμία ταυτότητα φυλακή».
«Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς αναχωρήσεις δεν υπάρχει επίγνωση χωρίς απομάκρυνση, δεν υπάρχει χαρά χωρίς ρίσκο» υπογραμμίζει ο Πάπας.
Η διάθεση απώλειας και αυτοκένωσης δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά προϋπόθεση συνάντησης και βαθιάς σχέσης. Η αγάπη είναι αληθινή μόνο όταν είναι άοπλη: χωρίς επίδειξη, με απλότητα, προστατεύοντας με λεπτότητα την αδυναμία και τη γύμνια.
Η συνάντηση: όχι στη λογική της κυριαρχίας
Από εδώ προκύπτει η δεύτερη διάσταση: η συνάντηση, που συχνά αλλοιώθηκε ιστορικά από «λογικές κυριαρχίας».
Ο Πάπας επισημαίνει ότι ούτε σε ποιμαντικό, ούτε σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο μπορεί το καλό να προέλθει από την επιβολή. Οι μεγάλοι ιεραπόστολοι μαρτυρούν μια προσέγγιση «στις μύτες των ποδιών», βασισμένη:
- στη συμμετοχή στη ζωή των άλλων
- στην ανιδιοτελή υπηρεσία
- στην αποφυγή κάθε υπολογιστικής στρατηγικής
- στον διάλογο και τον σεβασμό
Πρόκειται για την Ενσάρκωση που γίνεται «ενσάρκωση στον πολιτισμό» (inculturazione): ως χριστιανοί είμαστε «φιλοξενούμενοι», ανοιχτοί να δεχθούμε, και να δεχθούμε, ακόμη και εκεί όπου η εκκοσμίκευση φαίνεται πιο έντονη.
Η παρεξήγηση: ο Σταυρός ανήκει στην αποστολή
Η τρίτη και πιο δραματική διάσταση είναι η παρεξήγηση και η απόρριψη. Η αποστολή δεν είναι «ηρωική περιπέτεια κάποιου», αλλά κοινή πορεία μέσα στην Εκκλησία.
Ο Σταυρός αποτελεί μέρος της αποστολής: την καθιστά πιο δύσκολη, αλλά και πιο και ανατρεπτική. Έτσι αποκαλύπτεται η βία και ανατρέπεται «εκ των έσω» κάθε μορφή επιβολής.
Το παράδειγμα του Αγίου Ρομέρο
Όταν, στη ζωή, φαίνεται πως όλα έχουν τελειώσει, υπογραμμίζει ακόμη ο Ποντίφικας, τότε είναι που «μπορούμε να κάνουμε δική μας την ελπίδα πολλών μαρτύρων». Ο Πάπας θυμάται έναν «ιδιαίτερα αγαπητό σε αυτόν»: τον Óscar Arnulfo Romero Galdámez, αρχιεπίσκοπο του Σαν Σαλβαδόρ, που δολοφονήθηκε στις 24 Μαρτίου 1980 ενώ τελούσε τη Θεία Λειτουργία και αγιοκατατάχθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2018. Στη μνήμη του, κάθε χρόνο στις 24 Μαρτίου, εορτάζεται η Ημέρα των Ιεραποστόλων Μαρτύρων. «Οι άγιοι γράφουν την ιστορία», καταλήγει ο πάπας Λέων ΙΔ’ , και «σε έναν κόσμο που διεκδικείται από δυνάμεις που τον καταστρέφουν», αναδύεται «ένας νέος λαός, όχι από θύματα αλλά από μάρτυρες».
Σε αυτή τη σκοτεινή ώρα της ιστορίας, άρεσε στον Θεό να μας στείλει να διαδώσουμε το άρωμα του Χριστού εκεί όπου κυριαρχεί η οσμή του θανάτου. Ας ανανεώσουμε το «ναι» μας σε αυτή την αποστολή που ζητά ενότητα και φέρνει ειρήνη. Ναι, είμαστε εδώ!
Ο Λέων ΙΔ΄ με το φιαλίδιο του χρίσματος
Σε μια Βασιλική του Βατικανού κατάμεστη από πιστούς, μαζί με τον Πάπα συλλειτούργησαν περίπου σαράντα καρδινάλιοι, μαζί με αρχιεπισκόπους, επισκόπους και πολυάριθμους ιερείς. Για την ευχαριστιακή προσευχή πλησίασαν στο θυσιαστήριο τέσσερις πορφυροφόροι: ο Giovanni Battista Re και ο Leonardo Sandri, κοσμήτορας και αντικοσμήτορας του Κολλεγίου, καθώς και οι Baldo Reina και Mauro Gambetti, γενικοί βικάριοι αντίστοιχα για τη Μητρόπολη της Ρώμης και για την Πόλη του Βατικανού.
Κατά τη διάρκεια της ευλογίας των ελαίων, ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στιγμή κατά την οποία ο Λέων ΙΔ΄ φύσηξε πάνω στο φιαλίδιο του χρίσματος, υπενθυμίζοντας την πνοή του Αγίου Πνεύματος. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Πάπας στάθηκε σε προσευχή μπροστά στο ξύλινο άγαλμα που αναπαριστά την Παναγία του Μοντσεράτ, γνωστή ως «La Moreneta», τοποθετημένο δίπλα στο θυσιαστήριο. Στη συνέχεια διέσχισε το κεντρικό κλίτος της Βασιλικής, χαιρετώντας και ευλογώντας τους παρευρισκομένους.
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
