Ακόμη και όταν μιλά για την ειρήνη και τον πόλεμο, για την υποδοχή των μεταναστών ή για το πώς θα παραμείνουμε άνθρωποι στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, ο Διάδοχος του Πέτρου είναι και παραμένει πάντοτε πνευματικός ηγέτης. Το γεγονός ότι ο Επίσκοπος Ρώμης, δυνάμει του Συμφώνου του Λατερανού του 1929, το οποίο έδωσε λύση στο λεγόμενο «Ρωμαϊκό Ζήτημα», είναι συγχρόνως και Κυρίαρχος του μικρότερου κράτους του κόσμου –λιγότερο από μισό τετραγωνικό χιλιόμετρο στην καρδιά της ιταλικής πρωτεύουσας– δεν σημαίνει ότι ενεργεί ή εκφράζεται ως πολιτικός όταν αναφέρεται στα ζητήματα που αφορούν την πορεία της ανθρωπότητας.
Αυτό το είχε εξηγήσει πολύ εύστοχα ο Άγιος Παύλος ΣΤ΄, όταν στις 4 Οκτωβρίου 1965 απευθύνθηκε στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών:
«Αυτή η συνάντηση, όπως όλοι καταλαβαίνετε, είναι μια στιγμή απλή και ταυτόχρονα μεγάλη. Απλή, γιατί έχετε ενώπιόν σας έναν άνθρωπο όπως κι εσείς· είναι αδελφός σας, και εκπροσωπεί ανάμεσα σε εκπροσώπους άλλων κυρίαρχων κρατών, ένα από τα μικρότερα, έχοντας κι αυτός, αν έτσι θέλετε να μας θεωρείτε, μια ελάχιστη, σχεδόν συμβολική, κοσμική κυριαρχία, τόση όση αρκεί για να είναι ελεύθερος να ασκεί την πνευματική του αποστολή και να διαβεβαιώνει όποιον συνομιλεί μαζί του ότι παραμένει ανεξάρτητος από κάθε εξουσία αυτού του κόσμου» είπε ο Παύλος ΣΤ’
Ενώ, συνεχίζοντας την ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη, πρόσθεσε: «Δεν διαθέτει καμία κοσμική δύναμη ούτε φιλοδοξεί να ανταγωνιστεί κανέναν από εσάς. Δεν έχουμε τίποτε να ζητήσουμε, κανένα ζήτημα να εγείρουμε· αν έχουμε κάτι, είναι μόνο μια επιθυμία να εκφράσουμε και μια άδεια να ζητήσουμε: να μπορέσουμε να σας υπηρετήσουμε σε ό,τι μας έχει ανατεθεί, με ανιδιοτέλεια, ταπεινοφροσύνη και αγάπη».
Πράγματι, για να διασφαλιστεί η απόλυτη ελευθερία του Αντιπροσώπου του Χριστού, πριν από σχεδόν έναν αιώνα αποφασίστηκε να υπάρχει αυτή η μικρή λωρίδα γης, όπου ο Επίσκοπος Ρώμης και Ποιμένας της Παγκόσμιας Εκκλησίας θα ήταν συγχρόνως και Κυρίαρχος, δηλαδή αρχηγός κράτους. Πρόκειται όμως για μια θεσμική ρύθμιση που αποσκοπεί αποκλειστικά στην αναγνώριση της ανάγκης αυτής της ανεξαρτησίας από κάθε άλλο κράτος και όχι στην καθιέρωση μιας διπλής αποστολής. Κάθε υπερβολική έμφαση ή υπερμεγέθυνση του ρόλου του Ποντίφικα ως Αρχηγού Κράτους, κάθε υπογράμμιση της σημασίας αυτής της ιδιότητας, είναι παραπλανητική, διότι επισκιάζει τη μία και μοναδική πραγματική του αποστολή: να είναι ο Παγκόσμιος Ποιμένας. Ένας Ποιμένας που απευθύνεται στους Καθολικούς, σε όλους τους χριστιανούς, στους πιστούς και σε όλους τους ανθρώπους καλής θελήσεως, με μοναδικό σκοπό να αναγγείλει το Ευαγγέλιο και το μήνυμά του για αγάπη, αδελφοσύνη και μια ειρήνη «άοπλη και αφοπλιστική».
Το είχε υπογραμμίσει ήδη ο τότε καρδινάλιος Giovanni Battista Montini, Αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου, μιλώντας στο Καπιτώλιο της Ρώμης στις 10 Οκτωβρίου 1962, παραμονή της ενάρξεως της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου του Βατικανού. Αναφερόμενος στο τέλος της κοσμικής εξουσίας της Εκκλησίας, μετά την πτώση του Παπικού Κράτους το 1870, δήλωσε: «Τότε ακριβώς ο Πάπας ανέκτησε με πρωτοφανή δύναμη την αποστολή του ως διδασκάλου της ζωής και μάρτυρα του Ευαγγελίου, φθάνοντας σε τέτοιο ύψος πνευματικής διακυβέρνησης της Εκκλησίας και ηθικής ακτινοβολίας στον κόσμο, όπως ποτέ άλλοτε».
Όταν ο Πάπας ζητεί να γίνεται πάντοτε σεβαστή και να προστατεύεται η ανθρώπινη ζωή σε κάθε στάδιο της υπάρξεώς της· όταν μιλά για την ειρήνη έχοντας ως γνώμονα το καλό των λαών και ζητεί να τερματιστεί η παράλογη κούρσα των εξοπλισμών, ακόμη και με την υπέρβαση της έννοιας του «δίκαιου πολέμου»· όταν καλεί σε διάλογο και διαπραγμάτευση, παρουσιάζοντας την Κοινωνική Διδασκαλία της Εκκλησίας· όταν ζητεί να αντιμετωπίζονται οι μετανάστες ως πρόσωπα που αξίζουν υποδοχή, χωρίς ποτέ να λησμονείται η ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους· όταν μας υπενθυμίζει ότι οι φτωχοί βρίσκονται στο κέντρο του Ευαγγελίου και ότι οφείλουμε να οικοδομούμε δικαιότερες και πιο ισότιμες κοινωνίες· όταν υπερασπίζεται το δικαίωμα στη θρησκευτική ελευθερία· όταν τονίζει τη σημασία της προστασίας της Δημιουργίας, ώστε να την παραδώσουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας, ο Διάδοχος του Πέτρου δεν μιλά ως Αρχηγός Κράτους.
Μιλά απλώς ως εκείνος που κηρύσσει το Ευαγγέλιο.
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
