Με την ευκαιρία της σημερινής (14 Σεπτεμβρίου) εορτής του Τιμίου Σταυρού, κατά την οποία εορτάζει και η Μοναχική Κοινότητα των Αδελφών του Τιμίου Σταυρού που εδρεύει στην Αγία Παρασκευή της Αττικής, σκέφτηκα να αναφέρω μερικά στοιχεία που αφορούν αυτό το μικρό Ελληνικό Μοναχικό Τάγμα, το οποίο είναι Επισκοπικού Δικαίου και ανήκει στην Αρχιεπισκοπή Καθολικών Αθηνών.
Για τα μεγάλα Μοναχικά Τάγματα Ποντιφικού Δικαίου, που από χρόνια έχουν εγκατασταθεί στην Ελλάδα και προσφέρουν ένα πολύτιμο και πολύμορφο έργο, έχουν γραφεί κατά καιρούς αρκετά. Έχουν γίνει γνωστά στην Πατρίδα μας και αποδεκτά και από την Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία αναγνωρίζει την πολύτιμη προσφορά τους, χωρίς όμως να έχει το θάρρος να δηλώνει και δημόσια την εκτίμηση ή και το θαυμασμό της!
Θα τολμήσω λοιπόν, χωρίς να έχω το χάρισμα του ιστορικού, να αναφέρω κάποια ουσιώδη στοιχεία αυτού του μοναχικού τάγματος που είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά και συνεχίζω μέχρι σήμερα να θαυμάζω το πνεύμα του και το έργο του.
Είχα την τιμή να γνωρίσω τον ιδρυτή αυτού του Μοναχικού Τάγματος που ήταν ο Ασσομψιονιστής Ιερομόναχος π. Ελπίδιος Στεφάνου, ο οποίος γεννήθηκε στην Άνω Σύρο.
Η γνωριμία μου με τον π. Ελπίδιο ήταν μία ευλογία. Το έτος 1950, μικρό παιδί τότε, θέλησα να ξεκινήσω να μελετώ την αφιέρωσή μου στο Θεό και εισήλθα, ως δόκιμος, στην Μοναχική Κοινότητα των Πατέρων Ασσομψιονιστών, που έχει έδρα την οδό Επτανήσου 32 στην Αθήνα στην περιοχή Κυψέλη της Αθήνας. Ηγούμενος τότε ήταν ο αξέχαστος σε μένα π. Ελπίδιος Στεφάνου.
Ήταν ένας πνευματικός Ιερομόναχος, και στοργικός Πατέρας που αγαπούσε όλους τους δόκιμους του Μοναχικού του Τάγματος χωρίς διακρίσεις. Όλοι μας τον βλέπαμε και τον αισθανόμαστε ως έναν ευλογημένο πνευματικό Πατέρα.
Αν η αρμόδια Ποντιφική Σύνοδος για τις αγιοκατατάξεις ξεκινούσε την διαδικασία για την μακαριωνυμία του, θα χαιρόμουν ιδιαιτέρως, και μαζί μου σίγουρα θα χαίρονταν και όσοι τον γνώρισαν.
Ήταν εκείνος που το έτος 1939 εμπνεύστηκε και ίδρυσε, με τις ευλογίες και την έγκριση του τότε Αρχιεπισκόπου Καθολικών Αθηνών Σεβασμιοτάτου Ιωάννη Φιλιππούση, το νέο αυτό Ελληνικό Μοναχικό Τάγμα το οποίο ονόμασε «Μοναχικό Τάγμα του Τιμίου Σταυρού».
To κίνητρο της ίδρυσης αυτού του Ελληνικού Μοναχικού Τάγματος ήταν η πνευματικότητα του Μοναχικού Τάγματος των Πατέρων της Μεταστάσεως της Θεοτόκου (Ασσομψιονιστών) που ίδρυσε το 1845 ο Γάλλος Ιερέας Emmanuel Daudé d’ Alzon με σκοπό την εκπαίδευση των νέων, τον Καθολικό Τύπο και τα ιεραποστολικά έργα.
Στις 21 Δεκεμβρίου 1991, ο Πάπας Ιωάννης-Παύλος Β΄ αναγνώρισε επισήμως τις «ηρωικές αρετές του» και του απένειμε τον τίτλο του Οσίου. Αυτό ήταν το πρώτο βασικό βήμα στη διαδικασίας της αγιοκατάταξης.
Οι Αδελφές του Τιμίου Σταυρού ασκούσαν και ασκούν ένα σημαντικό κατηχητικό και κοινωνικό έργο, και αργότερα δημιούργησαν και έναν Οίκο Ευγηρίας ο οποίος λειτουργεί μέχρι σήμερα, και Φροντιστήριο ξένων γλωσσών.
Αυτό το Μοναχικό Τάγμα αργότερα, με την πρωτοβουλία ενός άλλου Έλληνα Ασσομψιονιστή Ιερομονάχου, του π. Νικηφόρου Δούναβη, που γεννήθηκε στη Βάρη της Σύρου, απέκτησε και το λεγόμενο «Τρίτο Τάγμα». Το αποτελούσαν γυναίκες που βοηθούσαν τις Αδελφές στην αποστολή τους και έδιναν μια χριστιανική μαρτυρία μέσα στις οικογένειες.
Η γνωριμία μου με το Μοναχικό Τάγμα των Μοναχών του Τιμίου Σταυρού έγινε ακόμη καλύτερη, όταν κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, είχαν την ευκαιρία να περνούν ένα χρονικό διάστημα στην ιδιόκτητη καλοκαιρινή κατοικία τους στην Ενορία της Βάρης Σύρου, στην περιοχή Σκινάζι. Αυτή την οικία την διατηρούν μέχρι σήμερα και μελετούν το πώς θα την αξιοποιήσουν με τον καλύτερο τρόπο για το καλό της Εκκλησίας.
Η παρουσία τους στην ενορία της Βάρης κατά του καλοκαιρινούς μήνες μου έδωσε την ευκαιρία, ως εφημέριος Βάρης, να γνωρίσω από πολύ κοντά την πνευματικότητά τους και το ιδιαίτερο χάρισμά τους, που ήταν και παραμένει η ευλάβεια προς τον Εσταυρωμένο Χριστό, η αγάπη τους για την Εκκλησία και η κοινωνική προσφορά προς τον συνάνθρωπο.
Σήμερα οι Αδελφές, δυστυχώς, είναι λίγες και μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Αυτό έχει ως συνέπεια να μην μπορούν να αποσυρθούν για λίγη ξεκούραση στο Σκινάζι, διότι η παρουσία τους και η υπηρεσία τους στον Οίκο Ευγηρίας τους, αλλά και το κατηχητικό έργο, δεν επιτρέπουν την απουσία τους από την Αθήνα.
Το έργο που επιτέλεσαν και επιτελούν, στο πλαίσιο του δυνατού, οι Αδελφές του Τιμίου Σταυρού είναι αντιστρόφως ανάλογο με τον αριθμό των Μοναχών.
Μέσα από αυτό το Ελληνικό Μοναχικό Τάγμα έχουν περάσει και συνεχίζουν να υπάρχουν και σήμερα Μοναχές, που βιώνουν με τέτοιο τρόπο τη μαρτυρία της αφιερωμένης ζωής, που όλη η Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος αναγνωρίζει και ευγνωμονεί.
Στη Σεβαστή και αγαπητή Μητέρα Ηγουμένη Άννα Παλαμάρη και σε όλες τις Σεβαστές Αδελφές εύχομαι την ευλογία του Θεού και τη βοήθεια της Παναγίας, για να συνεχίσουν να προσφέρουν το πολύτιμο έργο τους και προπάντων την προσευχή τους για την Εκκλησία που τόσο αγαπούν και με τόσους τρόπους βοηθούν και υπηρετούν.
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
