19 Νοεμβρίου 2026
Expand search form

Ειδήσεις από την Καθολική Εκκλησία στην Ελλάδα

«Ο Χριστός, το Άλφα και το Ωμέγα», του σεβασμ. Ιωάννη Σπιτέρη

Σκέψεις για την πανήγυρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, Βασιλέως του Σύμπαντος – Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026

Την Κυριακή 22 Νοεμβρίου, με την πανήγυρη του Χριστού, Βασιλέως του Σύμπαντος, ολοκληρώνεται το λειτουργικό έτος, σύμφωνα με το Ρωμαϊκό Λειτουργικό Τυπικό της Καθολικής Εκκλησίας. Την επόμενη Κυριακή, 29 Νοεμβρίου, με την Α΄ Κυριακή της Παρουσίας  ή του Ερχομού, αρχίζει ένα νέο λειτουργικό έτος.

Για το πολιτικό ημερολόγιο δεν συμβαίνει τίποτε ιδιαίτερο: η χρονιά αρχίζει την πρώτη Ιανουαρίου και ακολουθεί τον ρυθμό του ήλιου και των εποχών. Ο χρόνος της Εκκλησίας, όμως, δεν μετριέται με την κίνηση των άστρων, αλλά με τα μυστήρια της ζωής του Χριστού: από την προσδοκία του ερχομού του και τη γέννησή του στη Βηθλεέμ, από τη δημόσια δράση του μέχρι το πάθος, τον θάνατο και την ανάστασή του, και στη συνέχεια την Ανάληψη, τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος και την αναμονή της ένδοξης επιστροφής του.

Η πανήγυρη του Χριστού Βασιλέως θεσπίστηκε από τον πάπα Πίο ΙΑ΄ το 1925, με την εγκύκλιο Quas primas. Μέσα στο ταραγμένο ιστορικό κλίμα της εποχής, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πάπας θέλησε να υπενθυμίσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο αληθινός Βασιλιάς και Κύριος της ειρήνης, απέναντι στις ανθρώπινες φιλοδοξίες για δύναμη και κυριαρχία. Με τη λειτουργική μεταρρύθμιση που ακολούθησε τη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού, η πανήγυρη τοποθετήθηκε την τελευταία Κυριακή του λειτουργικού έτους. Δεν πρόκειται για μια απλή ημερολογιακή αλλαγή. Η θέση αυτή φανερώνει ότι ολόκληρη η πορεία της χρονιάς βρίσκει εδώ την κορύφωσή της. Στο τέλος της διαδρομής, η Εκκλησία ατενίζει Εκείνον για τον οποίο, όπως διδάσκει ο Απόστολος Παύλος, «στο όνομα του Ιησού πρέπει να λυγίσει κάθε γόνατο, των επουρανίων, των επιγείων και των καταχθονίων, και κάθε γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, για τη δόξα του Θεού Πατέρα» (Φιλ 2,10-11).

Σήμερα η ιδέα του βασιλιά μπορεί να μας φαίνεται μακρινή, ίσως και ξεπερασμένη. Μάλιστα, στη χώρα μας, ακόμη και ονόματα δρόμων που αναφέρονταν σε βασιλιάδες έχουν αντικατασταθεί. Κι όμως, η γλώσσα της βασιλείας διατρέχει ολόκληρη την Αγία Γραφή, από την Παλαιά μέχρι την Καινή Διαθήκη. Ο ψαλμωδός διακηρύσσει: «Ο Κύριος βασιλεύει· ντύθηκε μεγαλοπρέπεια» (Ψαλμ 93 [92],1). Ο λαός του Ισραήλ προσδοκά έναν βασιλιά από τη γενιά του Δαβίδ, έναν βασιλιά δίκαιο και ποιμένα του λαού του. Στον Ευαγγελισμό, ο άγγελος λέει στη Μαρία ότι ο Υιός που θα γεννηθεί από αυτήν «θα βασιλεύει για πάντα στους απογόνους του Ιακώβ και η βασιλεία του δεν θα έχει τέλος» (Λκ 1,33). Και μπροστά στον Πιλάτο, ο ίδιος ο Ιησούς διακηρύσσει: «Η βασιλεία μου δεν είναι από αυτόν τον κόσμο… Εσύ το λες ότι είμαι βασιλιάς» (Ιω 18,36-37).

Τι είδους βασιλιάς είναι, όμως, ο Χριστός; Δεν είναι ένας ηγεμόνας που επιβάλλεται με τη δύναμη, αλλά ένας βασιλιάς που βασιλεύει από τον σταυρό. Πάνω στον σταυρό είναι γραμμένη η αιτία της καταδίκης του: «Ιησούς ο Ναζωραίος, ο βασιλιάς των Ιουδαίων». Το στεφάνι του είναι από αγκάθια, ο θρόνος του είναι το ξύλο του σταυρού και η εξουσία του είναι η αγάπη που προσφέρεται μέχρι τέλους.

Το Ευαγγέλιο αυτής της πανήγυρης (Μτ 25,31-46) μάς το αποκαλύπτει με τρόπο συγκλονιστικό: στο τέλος του κόσμου, ο Υιός του Ανθρώπου, καθισμένος στον ένδοξο θρόνο του, θα κρίνει όλα τα έθνη. Κριτήριο αυτής της κρίσης θα είναι η έμπρακτη αγάπη προς τους πεινασμένους, τους διψασμένους, τους ξένους, τους αρρώστους και τους φυλακισμένους. «Ό,τι κάνατε σε έναν από αυτούς τους ελάχιστους αδελφούς μου, το κάνατε σε μένα» (Μτ 25,40). Ο Βασιλιάς του σύμπαντος ταυτίζεται με τους πιο μικρούς και αδύναμους αδελφούς του. Η βασιλεία του αναγνωρίζεται και υπηρετείται στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου που βρίσκεται σε ανάγκη.

Με αυτή την πανήγυρη η Εκκλησία θέλει να μας υπενθυμίσει ότι όλα έχουν την αρχή τους στον Χριστό και όλα οδηγούν σε αυτόν. Αυτός είναι «το Άλφα και το Ωμέγα, ο πρώτος και ο τελευταίος, η αρχή και το τέλος» (Αποκ 22,13). Ο Απόστολος Παύλος γράφει στους Κολοσσαείς: «Όλα δημιουργήθηκαν μέσω αυτού και για χάρη του. Αυτός υπάρχει πριν από όλα, και όλα συγκρατούνται σ’ αυτόν» (Κολ 1,16-17). Τα πάντα δημιουργήθηκαν μέσω αυτού και τα πάντα πορεύονται προς αυτόν, για να βρουν σε εκείνον την ολοκλήρωσή τους.

Η ίδια η θεία λατρεία διακηρύσσει αυτή την αλήθεια κάθε χρόνο, στην καρδιά της Πασχαλινής Αγρυπνίας. Τότε ο ιερέας χαράζει πάνω στην πασχαλινή λαμπάδα τα ελληνικά γράμματα Άλφα και Ωμέγα, καθώς και τα ψηφία του τρέχοντος έτους, λέγοντας: «Ο Χριστός χθες και σήμερα, Αρχή και Τέλος, Άλφα και Ωμέγα. Δικοί του είναι οι καιροί και οι αιώνες». Κάθε χρονιά, κάθε ημέρα, κάθε στιγμή της ζωής μας ανήκει σε Εκείνον.

Το λειτουργικό έτος που ολοκληρώνεται μάς μίλησε, άμεσα ή έμμεσα, πάντοτε για Εκείνον και μας οδήγησε σε Εκείνον. Ακόμη και οι γιορτές της Παρθένου Μαρίας και οι μνήμες των αγίων δεν απομακρύνουν το βλέμμα μας από τον Χριστό. Η Θεοτόκος είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το σωτήριο έργο του Υιού της (βλ. SC 103), ενώ στους αγίους η Εκκλησία αναγνωρίζει το πασχάλιο μυστήριο να καρποφορεί στη ζωή εκείνων που έζησαν το πάθος του Χριστού και συμμετείχαν στη δόξα του (SC 104).

Η πανήγυρη του Χριστού Βασιλέως έχει, τέλος, μια έντονη διάσταση ελπίδας. Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού βεβαιώνει ότι, κατά την επίγεια θεία λατρεία, συμμετέχουμε ήδη από τώρα, ως πρόγευση, στην ουράνια λειτουργία που τελείται στην αγία πόλη, την Ιερουσαλήμ, προς την οποία πορευόμαστε ως προσκυνητές. Εκεί ο Χριστός κάθεται στα δεξιά του Θεού. Και καθώς ψάλλουμε τον ύμνο της δόξας στον Κύριο, περιμένουμε ως Σωτήρα τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, μέχρι να φανερωθεί Εκείνος, που είναι η ζωή μας, και να φανερωθούμε κι εμείς μαζί του μέσα στη δόξα (SC 8).

Ο κύκλος του λειτουργικού έτους δεν αποτελεί μια αιώνια επανάληψη των ίδιων γεγονότων, αλλά μια πορεία που μας οδηγεί όλο και βαθύτερα στο μυστήριο του Χριστού και μας προσανατολίζει προς την τελική ολοκλήρωση. Κάθε χρονιά που κλείνει μάς υπενθυμίζει ότι ο χρόνος δεν είναι κενός ούτε άσκοπος: έχει μια κατεύθυνση, και αυτή είναι ο Κύριος. Και αυτός ο Κύριος είναι ο Ιησούς Χριστός, το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος της ιστορίας και της ζωής μας.

Προηγούμενο Άρθρο

Η Εκκλησία να είναι σημείο και όργανο ενότητας μέσα στον κόσμο

Επόμενο Άρθρο

Χριστουγεννιάτικο Μπαζάρ της Κάριτας Ελλάς στον Νέο Κόσμο

You might be interested in …

«Η Παναγία των Παρισίων επέστρεψε στο λαό του Θεού», του σεβασμ. Ιωάννη Σπιτέρη

Εκείνη την Τρίτη, 15 Απριλίου 2019, η είδηση της πυρκαγιάς στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας του Παρισίου, αυτό το κόσμημα της γαλλικής γοτθικής αρχιτεκτονικής, μας χτύπησε όλους σαν ένα τρομερό μαστίγωμα στο πρόσωπο. Αποσβολωμένοι, όλο […]

«Η Σύνοδος της Νικαίας» (2ο μέρος), του σεβασμ. Ιωάννη Σπιτέρη 

Ένα μεγάλο ιστορικό ψέμα Η Σύνοδος της Νικαίας έγινε γνωστή το 2003, χάρη στο μυθιστόρημα του Νταν Μπράουν «Κώδικας Ντα Βίντσι». Στο μυθιστόρημα αυτό υποστηρίζεται ότι «[…] μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Ιησούς θεωρούνταν από […]

«Το φως ενός κεριού πιο λαμπερού από τον ήλιο», του σεβσμ. Ιωάννη Σπιτέρη

Περισυλλογή εμπνευσμένη από το έργο «Η Γέννηση του Σωτήρα» του Georges de La Tour Ο Georges de La Tour (1593–1652) είναι ένας από τους πιο γοητευτικούς και μυστηριώδεις ζωγράφους του γαλλικού 17ου αιώνα. Σήμερα θεωρείται […]