Την Κυριακή 16-7-23, 4 μήνες πριν συμπληρώσει τα 100 χρόνια του, η «ηθική συνείδηση» της Ιταλίας ολοκλήρωσε την επίγεια ζωή του, Ο τελευταίος Ιταλός Ιεράρχης που είχε συμμετάσχει στη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού, διαυγής ως το τέλος είχε συμμετάσχει, πριν λίγους μήνες, στην τελευταία πορεία ειρήνης της ζωής του!
Ο Σεβ/τατος Bettazzi υπήρξε βοηθός εκκλ. παραστάτης της FUCI (Ομοσπονδίας Καθολικών Φοιτητών) και βοηθός Επίσκοπος Μπολόνιας το 1963. Από το πόστο αυτό έλαβε μέρος στα 3/4 της Β΄ Συνόδου του Βατικανού.
Ήταν ο μοναδικός Ιταλός από τους (αρχικά 40, αργότερα 500) Ιεράρχες που υπέγραψαν το ιστορικό Σύμφωνο των Κατακομβών (δίπλα στις Κατακόμβες της Domitilla της Ρώμης) το 1965, στο τέλος της Β΄ Συνόδου: οι υπογράφοντες δεσμεύονταν να ζουν σύμφωνα με την καθημερινή ζωή των πιστών τους (διαμονή, φαγητό και μετακινήσεις) και όχι ως “πρίγκιπες”. Ένα κείμενο επαναστατικό, για τα τότε εκκλησιαστικά δεδομένα, που ο Πάπας Παύλος Στ΄ ”φοβήθηκε” ότι θα ταύτιζε την καθολική εκκλησία με την Αριστερά. Πάντως, την τελευταία δεκαετία ο Bettazzi θεωρούσε ότι οι επιλογές του έχουν βρει τη φυσική τους συνέχεια στην επιλογή του πάπα Φραγκίσκου να υπερασπίζεται τους φτωχούς, όπου γης.
Από το 1966 ως το 1999 διετέλεσε Επίσκοπος της Ivrea, στην περιοχή του Τορίνο, αλλά η απήχησή του ήταν πολύ ευρύτερη. Tο 1968 εκλέχθηκε Πρόεδρος της Pax Christi Italia και αργότερα (1978-1985) της Διεθνούς Pax Christi, λαμβάνοντας και το βραβείο ΟΥΝΕΣΚΟ για θέματα Εκπαίδευσης και Ειρήνης. Το 1978 έκανε δημόσια έκκληση προς τις Ερυθρές Ταξιαρχίες να αντικαταστήσει τον απαχθέντα πολιτικό Άλντο Μόρο. Έκανε δημόσιο διάλογο με τον κομμουνιστή ηγέτη Ενρίκο Μπερλιγκουέρ. Μετείχε, το 1992, στη διάρκεια του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, σε πορεία ειρήνης προς το Σεράγεβο.
Απέρριπτε τα κονδύλια για στρατιωτικές δαπάνες και υποστήριζε το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης. Υπήρξε θερμός υποστηρικτής του διαλόγου χριστιανών με μη πιστεύοντες και υπερασπιστής της ανεξιθρησκίας. Οι θέσεις αυτές, τότε, ήταν ποινικά κολάσιμες ή ενάντιες σε επικρατούσες καθολικές απόψεις.
Έγραψε πολλά βιβλία και, μετά την παραίτησή του εξακολούθησε να εκφράζει πρωτοποριακές (και για την ηλικία του) απόψεις, υπερασπιζόμενος το δικαίωμα των πολιτών να κάνουν πολιτική ένωση αντί θρησκευτικού γάμου, αναγνωρίζοντας “δικαιώματα αγάπης” σε ανθρώπους του ίδιου φύλου, υποστηρίζοντας δικαιώματα μεταναστών και ηλικιωμένων.
Πληροφόρηση από ιταλικό τύπο – Φωτογραφίες από Vatican News
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΒΑΝΤΗΣ
Μέλος Συνοδικής Επιτροπής ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
