Η απόφαση του πάπα Φραγκίσκου να δημιουργηθεί από 3-7-2023, το « Ίδρυμα Van Thuam», καταργώντας δύο παρεμφερή ιδρύματα και μεταφέροντας την περιουσία τους στο νέο, δείχνει πόσο ζωντανή παραμένει η μνήμη του βιετναμέζου ιεράρχη, πρώην Προέδρου (1998-2002) του, τότε, Ποντιφικού Συμβουλίου «Δικαιοσύνη και Ειρήνη». Το νέο Ίδρυμα θα λειτουργεί εντός της «Ποντιφικής Συνόδου για την Ολοκληρωμένη Ανθρώπινη Ανάπτυξη» και τα δύο καταργηθέντα ιδρύματα ήταν:
α) «ο Καλός Σαμαρείτης». ιδρυθέν το 2002 από τον πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ εντός του τότε «Ποντιφικού Συμβουλίου για τους Εργαζόμενους στην Υγεία» με κύριο σκοπό τη βοήθεια ατόμων με AIDS και β) «Δικαιοσύνη και Ειρήνη» ιδρυθέν το 2007 από τον πάπα Βενέδικτο, προς τιμή του ίδιου ιεράρχη Van Thuan, με κύριο σκοπό τη χορήγηση υποτροφιών σε σπουδαστές της κοινωνικής διδασκαλίας της Καθολικής Εκκλησίας.
Ας θυμηθούμε ποιος ήταν ο βιετναμέζος ιεράρχης Francois Xavie Nguyten Van Thuan (1928-2002), η πορεία αγιωνυμίας του οποίου πλησιάζει το στάδιο να ανακηρυχθεί “Μακάριος”.
Ο π. Van Thuan, συγγενής πολιτικών και εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων του Βιετνάμ, με σπουδές στη Ρώμη, έγινε Επίσκοπος της Wha Trang το 1967 και, λίγες μέρες πριν πέσει η Σαϊγκόν στους Βιετκόνγκ, την 24-4-1975, ονομάσθηκε από τον πάπα Παύλο Στ΄ Βοηθός Αρχιεπίσκοπος, με δικαίωμα, διαδοχής . Η εκλογή του χαρακτηρίσθηκε ως “συμμαχία των αντιδραστικών δυνάμεων με το Βατικανό” και συνελήφθη. Πρόλαβε και πήρε μαζί του λίγα ρούχα, μια οδοντόβουρτσα, κρασί σε μπουκαλάκι με την επιγραφή «φάρμακο για το στομάχι» και αρκετές όστιες, κρυμμένες κατάλληλα. Τα επόμενα 13 χρόνια (1975-1988) τα έζησε σε «Στρατόπεδο Αναμόρφωσης». Κατάφερε να μεταφέρει σκέψεις του, γραμμένες σε χαρτάκια, εκτός φυλακών. Αυτές δημοσιεύθηκαν σε 2 βιβλία, που τον έδωσαν παγκόσμια φήμη, ενώ, ως το θάνατό του, φορούσε ένα σταυρό που έφτιαξε στη φυλακή, από σίδερο και κομματάκια ξύλου… Τα έτη 1988-1991 ήταν σε κατ’ οίκον περιορισμό. Κατόπιν του επιτράπηκε η έξοδος από τη χώρα, χωρίς δικαίωμα επιστροφής.
Η Αγία Έδρα τον τοποθέτησε Εκπρόσωπο στο Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης στη Γενεύη. Το 1994 ονομάσθηκε Αντιπρόεδρος και το 1998 Πρόεδρος του Π. Σ. «Δικαιοσύνη και Ειρήνη» στη Ρώμη. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τα χρέη του Τρίτου Κόσμου. To 2001 ορίσθηκε Καρδινάλιος. Πέθανε το 2002 από ανακοπή καρδιάς.
Το 2000 τέλεσε τις πνευματικές ασκήσεις για την Ρωμαϊκή Κούρια και αναφέρθηκε σε συζητήσεις που έκανε με τους φύλακές του, δείχνοντας τον τρόπο σκέψης του:
«Μας αγαπάς – Ναι, σας αγαπώ – Μα, είμαστε εχθροί σου, σε φυλακίσαμε χωρίς δίκη για χρόνια, πώς είναι δυνατόν; – Είναι – Γιατί; – Διότι ο Ιησούς μού το δίδαξε και εγώ, ως χριστιανός, αν δεν το πράξω δεν είμαι άξιος να λέγομαι έτσι – Πολύ ωραίο αυτό που λες αλλά δύσκολο να το καταλάβουμε – Η αγάπη του Χριστού νικά τα πάντα».
Πληροφόρηση και φωτογραφία από Vatican News
Βιογραφικά στοιχεία από wikipedia
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΒΑΝΤΗΣ
μέλος της Συνοδικής Επιτροπής “Δικαιοσύνη και Ειρήνη”
