«Η απονομή του Νόμπελ Ειρήνης στα παιδιά της Γάζας, που σκοτώθηκαν επειδή δεν γνώρισαν την ειρήνη και που εξακολουθούν να πεθαίνουν επειδή η ειρήνη που τους υποσχέθηκαν δεν ήρθε, είναι μια πράξη αλήθειας και δικαιοσύνης». Με αυτά τα λόγια ο π. Ibrahim Faltas, Φραγκισκανός μοναχός και διευθυντής των σχολείων της Κουστωδίας των Αγίων Τόπων, εξηγεί στο Avvenire το νόημα της πρότασης.
Η αναγνώριση των παιδιών της Γάζας με το Νόμπελ Ειρήνης σημαίνει, σύμφωνα με τον ίδιο, ότι δίνουμε και πάλι αξία στη λέξη «ειρήνη». Σημαίνει επίσης ότι διατηρούμε ζωντανή στην ιστορία τη μνήμη των παιδιών που δεν πρόλαβαν να ενηλικιωθούν και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα σε ένα μέλλον ειρήνης για όσα επέζησαν από τη φρίκη και το μίσος.
Δεν είναι όμως μόνο τα παιδιά της Γάζας αθώα θύματα των πολέμων. Είναι και τα παιδιά του Ισραήλ που σκοτώθηκαν κατά τη φονική επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, καθώς και εκείνα που έχασαν αργότερα τη ζωή τους σε αιχμαλωσία. Είναι τα παιδιά της Ουκρανίας και της Ρωσίας, τα παιδιά του Ιράν και του Σουδάν. Ολόκληρη η παιδική ηλικία, σε όλους τους πολέμους και σε όλες τις εποχές, μπορεί να αναγνωριστεί μέσα από αυτή την υποψηφιότητα για το Νόμπελ Ειρήνης.
Το βραβείο που τα παιδιά αυτά δεν πρόλαβαν να γνωρίσουν, επειδή πέθαναν από την έλλειψη ειρήνης, γίνεται έτσι ένα βραβείο για όλα τα παιδιά των πολέμων. Για τα παιδιά που, μαζί με τις μητέρες τους, υποβιβάζονται στην απάνθρωπη κατηγορία των «παράπλευρων απωλειών», ένας όρος που αποκαλύπτει την υποκρισία της γλώσσας εκείνων που τα σκοτώνουν.
Η γλώσσα μπορεί να σκοτώνει περισσότερο από το ξίφος. Αυτό το βλέπουμε σήμερα μέσα στη θάλασσα των ψεμάτων στην οποία πνίγονται η ηθική, η πολιτική και το διεθνές δίκαιο. Όμως, αν η γλώσσα μπορεί να σκοτώνει, μπορεί και να σώζει, όταν γίνεται λόγος ειρήνης.
Αυτή τη λέξη πρέπει να την προφέρουμε. «Μην σκοτώνεις». Η ειρήνη είναι μια λέξη, μια συμφωνία, ένας συμβιβασμός που υπόσχεται ειρήνη στους λαούς. Είναι η γλώσσα της διπλωματίας, που μπορεί να αποτρέψει ή να τερματίσει τους πολέμους.
Ας δώσουμε, λοιπόν, τον λόγο στο Όσλο της Νορβηγίας (όπου θα γίνει η απονομή του βραβείου Νόμπελ 2026). Ας δώσουμε τον λόγο στην ειρήνη, στη μνήμη των παιδιών τα οποία αυτή η ειρήνη αρνήθηκε και τα οποία έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της. Και ας δώσουμε τον λόγο και στη δική μας συνείδηση, αναγνωρίζοντας τη δική μας σιωπή και τις παραλείψεις μας απέναντι στην ειρήνη, τον διάλογο και την αδελφοσύνη.
Δεν υπάρχει τίποτε που να μοιάζει περισσότερο με τον άνθρωπο —με τον καλύτερο άνθρωπο που μπορούμε να γίνουμε— από ένα παιδί
«Αφήστε αυτό το παιδί να ζήσει. Αφήστε τα παιδιά να ζήσουν».
Ο Χριστός, ο Δάσκαλος του Χριστιανικού πολιτισμού της Ευρώπης, ευλογούσε τα παιδιά, παρά τις συμβουλές ακόμη και των μαθητών του, οι οποίοι ήθελαν να τα απομακρύνουν επειδή τους ήταν ενοχλητικά. Έθετε πάνω τους τα χέρια Του και ζητούσε να τα αφήσουν να έρθουν κοντά Του, «γιατί σε αυτά ανήκει η βασιλεία των ουρανών» (Μτ 19,13-15).
Επαναλάμβανε έτσι, μέσα στην καθημερινή ανάγκη, αυτό που διακηρύσσει ο Ψαλμός 8: η δόξα και η δύναμη του Κυρίου απέναντι στους εχθρούς Του, απέναντι στο μίσος και τον φόνο, υψώνεται προς Εκείνον «από το στόμα των νηπίων και των βρεφών».
Όποιος σώζει ένα παιδί, σώζει τον σπόρο της ανθρωπότητας
Αυτό ας ειπωθεί στο Όσλο. Ας δώσουμε δικαιοσύνη και αλήθεια στα παιδιά μας.
Είμαστε κουρασμένοι να βλέπουμε στα χέρια τόσων μητέρων λευκά σάβανα, μικρά λευκά δεμάτια, μέσα στα οποία βρίσκονται τα παιδιά τους, πλυμένα από το αίμα τους. Μικρά λευκά σάβανα, με τα οποία προσπαθούμε να κρύψουμε ακόμη και από τον Θεό, στον οποίο τα παραδίδουν, την ντροπή του χυμένου αίματος.
ΠΗΓΗ: AVVENIRE
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
