Γεννάται το ερώτημα εάν οι πάπες εκλέγονται εφ΄όρου ζωής ή μπορούν να παραιτηθούν σε κάποια στιγμή της ποιμαντορίας τους. Η περίπτωση της παραιτήσεως είναι σπάνια περίπτωση. Κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες που η Εκκλησία βρισκόταν σε συνεχείς διωγμούς, αλλά και σε δύσκολες περιστάσεις, έχουμε περιπτώσεις αναγκαστικών παραιτήσεων.
Ιστορικά, η πρώτη σαφής και ελεύθερη παραίτηση θεωρείται εκείνη του πάπα Κελεστίνου Ε΄ (1294). Ο ίδιος για να δικαιολογήσει την παραίτησή του και τη δυνατότητα να μπορούν να παραιτηθούν οι Ρωμαίοι Ποντίφικες, όταν λόγοι σοβαροί το επιβάλλουν εξέδωσε μια βούλλα στην οποία δικαιολογούσε την δική του παραίτηση: «Για λόγους ταπεινοφροσύνης, επισφαλούς υγείας, ελλείψεως γνώσεων, και για να επανεύρει την ειρήνη και την εσωτερική γαλήνη του πρότερου βίου».
Το διάταγμα αυτό εισήλθε στο βιβλίο των «DEGRETALIUM» και μετέπειτα στο Κανονικό Δίκαιο της Καθολικής Εκκλησίας (ιδέ Κανόνα 332 παραγ. 2).
Ας σημειωθεί ότι η εκλογή του Κελεστίνου Ε΄ υπήρξε τελείως συμπτωματική και σε στιγμή ανάγκης αφού ο ίδιος ήταν άγνωστος στο χώρο της εκκλησίας της Ρώμης. Απλά έχαιρε τη φήμη του Αγίου ως μοναχός και μάλιστα ερημίτης.
Από το Βιβλίο
Του π. Νικηφόρου Βιδάλη
«Οι Ρωμαίοι Ποντίφικες και το Έργο τους»
