(Με την ευκαιρία της εορτής του Αποστόλου Ματθαίου, σας παρουσιάζω ένα σχετικό απόσπασμα από την ομιλία του Αγίου Βέδα, το οποίο θεωρώ πολύ ωφέλιμο για όλους μας).
«Ο Ιησούς είδε έναν άνθρωπο, που ονομαζόταν Ματθαίος, καθισμένο στο τελωνείο, και του είπε: «Ακολούθησέ με» (Μτ 9, 9). Δεν τον είδε τόσο με το βλέμμα των σωματικών οφθαλμών, όσο με το βλέμμα της εσωτερικής καλοσύνης. Είδε έναν τελώνη και, επειδή τον κοίταξε με αγάπη και τον εξέλεξε, του είπε: «Ακολούθησέ με». Του είπε: «Ακολούθησέ με», δηλαδή: «Μιμήσου με». Ακολούθησέ με, είπε, όχι τόσο βαδίζοντας με τα πόδια, όσο ακολουθώντας τον τρόπο της ζωής μου. Διότι «όποιος λέει ότι παραμένει ενωμένος με τον Χριστό, οφείλει να ζει όπως έζησε εκείνος» (1 Ιω 2, 6).
«Και εκείνος σηκώθηκε», συνεχίζει ο Ευαγγελιστής, «και τον ακολούθησε» (Μτ 9, 9). Δεν είναι λοιπόν παράδοξο ότι ένας τελώνης, με την πρώτη λέξη του Κυρίου που τον καλούσε, εγκατέλειψε τα επίγεια κέρδη, στα οποία ήταν προσκολλημένος, και, αφήνοντας τα πλούτη, δέχθηκε να ακολουθήσει εκείνον που έβλεπε να μην έχει κανέναν επίγειο πλούτο. Διότι ο ίδιος ο Κύριος, που τον κάλεσε εξωτερικά με τον λόγο, τον δίδαξε εσωτερικά, με μια αόρατη κίνηση της χάριτος, να τον ακολουθήσει. Ενέβαλε στον νου του το φως της πνευματικής χάριτος, ώστε να μπορέσει να κατανοήσει ότι εκείνος που τον απέσπασε από τα πρόσκαιρα πράγματα της γης ήταν ικανός να του προσφέρει στον ουρανό άφθαρτους θησαυρούς.
«Ενώ ο Ιησούς καθόταν στο τραπέζι στο σπίτι, ήλθαν πολλοί τελώνες και αμαρτωλοί και κάθισαν μαζί του και με τους μαθητές του» (Μτ 9, 10). Ιδού, λοιπόν, ότι η μεταστροφή ενός και μόνον τελώνη έγινε αφορμή για τη μεταστροφή πολλών τελωνών και αμαρτωλών, και η άφεση των αμαρτιών του έγινε υπόδειγμα για όλους εκείνους. Υπήρξε αληθινό και θαυμαστό προμήνυμα των μελλοντικών πραγμάτων. Εκείνος που επρόκειτο να γίνει Απόστολος και διδάσκαλος της πίστεως προσείλκυσε κοντά του πλήθος αμαρτωλών ήδη από την πρώτη στιγμή της μεταστροφής του.
Άρχισε αμέσως, μόλις διδάχθηκε τα πρώτα στοιχεία της πίστεως, το έργο του ευαγγελισμού, το οποίο θα συνέχιζε παράλληλα με την πρόοδο της αγιότητάς του. Εάν επιθυμούμε να εισχωρήσουμε βαθύτερα στο νόημα όσων συνέβησαν, θα κατανοήσουμε ότι δεν προσέφερε στον Κύριο μόνον ένα γεύμα για το σώμα του στην επίγεια κατοικία του, αλλά, με την πίστη και την αγάπη, του ετοίμασε ένα πολύ πιο ευάρεστο συμπόσιο στο εσωτερικό της καρδιάς του.
Αυτό το διακηρύσσει εκείνος που λέει: «Ιδού, στέκομαι στην πόρτα και κρούω· εάν κάποιος ακούσει τη φωνή μου και μου ανοίξει την πόρτα, θα εισέλθω σε αυτόν και θα δειπνήσω μαζί του και εκείνος μαζί μου» (Απ 3, 20).
Του ανοίγουμε την πόρτα για να τον υποδεχθούμε, όταν, αφού ακούσουμε τη φωνή του, συγκατατιθέμεθα πρόθυμα στις μυστικές ή φανερές προσκλήσεις του και με ζήλο επιδιδόμαστε στο έργο που μας ανέθεσε.
Εισέρχεται τότε για να δειπνήσει μαζί μας και εμείς μαζί του, διότι, με τη χάρη της αγάπης του, έρχεται να κατοικήσει στις καρδιές των εκλεκτών, για να τις φωτίσει με το φως της παρουσίας του. Έτσι, εκείνοι μπορούν να προοδεύουν ολοένα και περισσότερο στην επιθυμία των επουρανίων αγαθών.
Και ο ίδιος, με τη σειρά του, φωτίζεται από την αγάπη τους για τα ουράνια πράγματα, σαν να του προσέφεραν γευστικότατα εδέσματα».
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
