Την Παρασκευή 3 Απριλίου 2026 απεβίωσε ο σεβαστός και αγαπητός πατέρας Νικηφόρος Βιδάλης πρώην Γενικός Βικάριος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καθολικών Αθηνών.
Η Εξόδιος Ακολουθία τελέστηκε μέσα σε κλίμα μεγάλης οδύνης για την απώλειά του, στον Ιερό Ναό του Αγίου Λουκά στο Ηράκλειο Αττικής, την Δευτέρα 6 Απριλίου στις 3 το μεσημέρι.
Στην Εξόδιο Ακολουθία με Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, προΐστατο ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος Καθολικών Αθηνών π. Θεόδωρος Κοντίδης και συλλειτούργησαν μαζί του ο Βικάριος της Αρχιεπισκοπής Καθολικών Αθηνών και Εφημέριος του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίου Διονυσίου π. Γεώργιος Ντάγκας, ο Εφημέριος του Αγίου Λουκά π. Javier και οι περισσότεροι Ιερείς και Ιερομόναχοι της Εκκλησιαστικής μας Επαρχίας. Παρόντες και 2 Διάκονοι της Επαρχίας μας.
Πολλοί συγγενείς του, Μοναχοί όλων των Μοναχικών Ταγμάτων και λαϊκοί από όλες σχεδόν τις Ενορίες της Εκκλησιαστικής μας Επαρχίας γέμισαν την Εκκλησία του Αγίου Λουκά, για να τιμήσουν τον Εργάτη του Κυρίου, για όσα προσέφερε στην Επαρχία μας, και να προσευχηθούν για εκείνον ώστε ο Κύριος να Αναπαύσει την ψυχή του.
Το Θείο Λόγο κήρυξε στο Εκκλησίασμα ο Σεβασμιότατος π. Θεόδωρος θέλοντας με τα λόγια του, να μας τονίσει την Αγάπη του Κυρίου για μας και το έργο του π. Νικηφόρου:
Ο Χριστός δεν λέει μόνο θα σας δείξω και θα σας διδάξω το δρόμο της ζωής, μας λέει εγώ είμαι η Ζωή, εγώ είμαι η Ανάσταση για να βρούμε σε Αυτόν τον πραγματικό Κύριο και την πηγή της ζωής και έτσι εμείς αν είμαστε ενωμένοι με το Χριστό μέσω της Πίστεως, της αγάπης και της υπακοής μας σε Αυτόν, είμαστε ενωμένοι με ένα δεσμό άρρηκτο και ο Κύριος μέσα στην αγάπη Του θέλει να μας έχει πάντοτε κοντά Του και μαζί Του.
Μας έπλασε από την αρχή για να μας προορίσει και να μας οδηγήσει να ζούμε μαζί Του.
Είμαστε λοιπόν και εμείς ενωμένοι με τον Χριστό, τέκνα Θεού, έχουμε αυτή την υιοθεσία που μας δίνεται μέσω του Υιού, είμαστε τέκνα του Θεού εν Χριστώ.
Ακούσαμε στο Ανάγνωσμα του Αποστόλου Παύλου πως αυτός ο δεσμός της αγάπης του Θεού για μας είναι άρρηκτος, γιατί μέσα στο ίδιο πνεύμα και στην ίδια πίστη ο Απόστολος Παύλος λέει τα ίδια που διαβάσαμε στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο και τονίζει ότι τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού, ούτε η φτώχεια, ούτε οι κίνδυνοι, ούτε οι στερήσεις, ούτε ο χρόνος, ούτε καμία δύναμη στη γη, ούτε στον ουρανό ούτε στον Άδη, καμία δύναμη δεν μπορεί να μας χωρίσει από την Αγάπη του Θεού.
Αυτή η αγάπη μάς προσφέρεται μέσω του Χριστού, του Σταυρού και της Αναστάσεως, και ο Κύριος μάς καλεί να την δεχτούμε ελεύθερα, να μένουμε πιστοί, γιατί αυτός είναι ο μόνος δρόμος ζωής, ο μόνος δρόμος σωτηρίας για κάθε άνθρωπο.
Αυτή την πίστη ο πατέρας Νικηφόρος την υπηρέτησε σε όλη του την ζωή, για τόσα πολλά χρόνια, για 70 και πλέον χρόνια Ιεροσύνης. Είχε πάντα μία υψηλή ιδέα και πεποίθηση για την Ιεροσύνη του, ήταν και υπερήφανος και χαρούμενος για την Ιεροσύνη του, όχι από υπεροψία ή εγωϊσμό, αλλά ήταν υπερήφανος γιατί πίστευε ότι αυτή η χάρη που δέχτηκε είναι μία χάρη εξαιρετική για την υπηρεσία του λαού του Θεού.
Εργάστηκε με γενναιοδωρία και αφοσίωση σε όσες Ενορίες κλήθηκε να υπηρετήσει, από την Πάτρα στην αρχή, μέχρι την Αθήνα στο τέλος.
Τα λόγια του Χριστού «Εγώ είμαι η Ανάσταση και η Ζωή» ιδιαίτερα μέσα στις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας, ας αποκτήσουν ένα νέο φως, και νέα δύναμη, για όλους εμάς, μέσα στην καρδιά και το νου μας, ας μένουμε πάντα σαν φως στην πορεία της ζωής μας.
Τίποτα δεν θα μας χωρίσει από την Αγάπη του Θεού, καμία δύναμη, ούτε οι δυσκολίες της ζωής, ούτε οι στερήσεις, ούτε ο Θάνατος· η Αγάπη του Θεού κυριαρχεί πάνω σε όλα. ΑΜΗΝ!!!
Μετά από τη Θεία Λειτουργία ψάλθηκε η Εξόδιος Ακολουθία και ακολούθησε η διαδρομή προς το Καθολικό Κοιμητήριο του Ηρακλείου Αττικής όπου έγινε και η ταφή του.
Κατά την διαδρομή ο Σεβασμιότατος π. Θεόδωρος και το σύνολο των Ιερέων-Διακόνων που ακολούθησαν, διάβασαν Προσευχές και έψαλλαν Ύμνους μαζί με τον κόσμο που συνόδευε, για την ανάπαυση της ψυχής του π.Νικηφόρου.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ π. Νικηφόρου Βιδάλη
Ο Αείμνηστος π. Νικηφόρος γεννήθηκε στην Ξινάρα της Τήνου στις 8 Φεβρουαρίου του 1930. Φοίτησε στο Δημοτικό σχολείο του χωριού Κάμπος. Το 1945 φοίτησε στο Λεόντειο Πατησίων. Ήταν ο πρώτος ιεροσπουδαστής στο ιεροσπουδαστήριο της Αθήνας και μαθητής στο Λεόντειο Λύκειο της οδού Σίνα. Το 1948 μετέβη στην Ρώμη όπου σπούδασε φιλοσοφία και Θεολογία στο Κολλέγιο της Διάδοσης της Πίστης.
Έλαβε την πρώτη του Χειροτονία ως Υποδιάκονος τον Οκτώβριο του 1953 στο Παρεκκλήσιο Καστέλ Καντόλφο ενώ λίγους μήνες αργότερα χειροτονείται Διάκονος. Στις 7 Δεκεμβρίου του 1954 χειροτονείται ιερέας στο Παρεκκλήσιο του Κολλεγίου για την Διάδοση της Πίστης,
Το Ιούνιο του 1955 επέστρεψε στην Ελλάδα. Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία και παράλληλα προσέφερε τις υπηρεσίες του ως βοηθός Εφημέριος στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Διονυσίου.
Όταν τελείωσε το στρατιωτικό του ο τότε Αρχιεπίσκοπος των εν Αθήναις Καθολικών Μάριος Μακρυωνίτης τον διόρισε εφημέριο Πατρών.
Στην Πάτρα υπηρέτησε 7 χρόνια προσφέροντας σπουδαίο έργο.
Τον Φεβρουάριο του 1964 επέστρεψε στον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου όπου ανέπτυξε έντονη ποιμαντική δράση, ενώ παράλληλα διορίστηκε μέλος του Εκκλησιαστικού δικαστηρίου με ειδικότητα σε θέματα ακυρώσεων γάμων.
Στον Άγιο Διονύσιο παρέμεινε μέχρι τον Φεβρουάριο του 1971 οπότε μετατέθηκε στην ενορία του Ευαγγελισμού στην Καλλιθέα.
Μετά την Ενορία του Ευαγγελισμού, τον Οκτώβριο του 1977 μετατέθηκε στην Ενορία του Αιγάλεω, απ’ όπου εξυπηρέτησε τις Ενορίες του Αγίου Γεωργίου στο Αιγάλεω και του Αγίου Ιωσήφ στην Ακαδημία Πλάτωνος μέχρι τον Οκτώβριο του 1985.
Εν τω μεταξύ, στις 8 Ιανουαρίου 1977 ορίσθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο ως πνευματικός παραστάτης της Κούριας της Λεγεώνας της Μαρίας.
Επιστρέφοντας στον Άγιο Διονύσιο τον Οκτώβριο του 1985 έλαβε από τον τότε Αρχιεπίσκοπο των εν Αθήναις Καθολικών σεβασμιότατο Νικόλαο Φώσκολο, τον τίτλο του Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καθολικών Αθηνών.
Στις 16 Ιουλίου 1986 ο πατέρας Νικηφόρος είχε την τύχη να λάβει ένα μεγάλο δώρο. Μαζί με τους Σεβασμιοτάτους Paul Tabet, Νικόλαο Φώσκολο και Ανάργυρο Πρίντεζη υποδέχθηκαν στο αεροδρόμιο το ζωντανό σύμβολο της φιλανθρωπίας, της αγάπης προς τον πλησίον, της αυταπάρνησης, την μέλλουσα Αγία της Καθολικής Εκκλησίας, την βραβευμένη με το βραβείο Nobel για την προσφορά της στην ανθρωπότητα: την Μητέρα Τερέζα της Καλκούτας.
Από το 1985 που ο Πατέρας Νικηφόρος έπαψε να έχει Ενοριακές υποχρεώσεις ως Εφημέριος, βρήκε το χρόνο να ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων.
Η πρώτη σημαντική δουλειά του ως συγγραφέας είναι «Τα αδέλφια μας οι Άγιοι» το 1990 ενώ ακολούθησαν «Οι Ρωμαίοι Ποντίφικες», το βιβλίο για την ιστορία του Αγίου Διονυσίου, το βιβλίο για το Ιωβηλαίο Έτος 2000, για το Άγιο Ροδάριο, για τη Σινδόνη του Τορίνο κ.α.
Πέρα από τα βιβλία που εξέδωσε, έγραψε εκατοντάδες άρθρα ως συνεργάτης στην «Καθολική» αλλά και στον ελληνικό και ξένο Τύπο.
Παρότι από το 1985 δεν είχε Ενοριακή δράση ήταν πάντα διαθέσιμος να προσφέρει τις υπηρεσίες του όπου του ζητηθεί. Έτσι, το Φεβρουάριο του 2001 και για τρία χρόνια υπηρέτησε ως Εφημέριος στην Ενορία του Αγίου Παύλου στον Πειραιά.
Αείμνηστε Πατέρα Ευχαριστούμε για την διαχρονική προσφορά σας στην Επαρχία μας και Προσευχόμαστε ο Κύριος να σας κατατάξει μαζί με τους Αγγέλους Του.
«Ο Κύριος ας τον αναπαύει εν χώρα ζώντων»
Λ.Ι.Β.
