«I’m free… Είμαι ελεύθερος». Ήταν νύχτα όταν, τον περασμένο Φεβρουάριο, ύστερα από οκτώ ημέρες στη θάλασσα, ο Ουσμάν έφτασε στις ακτές των Καναρίων Νήσων με μια ξύλινη βάρκα μεταναστών, μαζί με άλλα 165 άτομα. Ανάμεσά τους υπήρχε και ένας νεκρός, που είχε χάσει τη ζωή του από το κρύο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Όταν αντίκρισε τα βουνά μέσα στο σκοτάδι, έπειτα από ημέρες φόβου και αβεβαιότητας, σκέφτηκε μόνο ένα πράγμα: «Είμαι ελεύθερος, μπορώ επιτέλους να πατήσω στη στεριά».
Ο Ουσμάν είναι 38 ετών, κατάγεται από τη Γκάμπια και σήμερα ζει στη Γκραν Κανάρια. Με πλεξούδες στα μαλλιά, πολύχρωμα βραχιόλια στους καρπούς και ένα ασημένιο δαχτυλίδι περασμένο σε κορδόνι γύρω από τον λαιμό, αφηγείται στα μέσα ενημέρωσης του Βατικανού την ιστορία του, μετά τη συμμετοχή του στη συνάντηση του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄ με μετανάστες και φορείς υποδοχής στο λιμάνι του Αργκινεγκίν.
«Αυτό το δαχτυλίδι μου το χάρισε η μητέρα μου για καλή τύχη», λέει. «Το φορούσα στον λαιμό μου σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού».
Ένα τρομακτικό ταξίδι
Πριν από πέντε μήνες ο Ουσμάν εγκατέλειψε τη Γκάμπια επειδή δεν μπορούσε πλέον να βρει εργασία. Η διάσχιση της λεγόμενης «Ατλαντικής Διαδρομής» ήταν ένα στοίχημα ζωής και θανάτου.
«Ήταν ένα πολύ επικίνδυνο ταξίδι. Θυσιάσαμε τη ζωή μας για να βρεθούμε εδώ, να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για εμάς και τις οικογένειές μας. Δεν γνωρίζαμε αν θα φτάναμε ζωντανοί».
Καθώς μιλά, η συγκίνησή του γίνεται πιο έντονη όταν αναφέρεται στην οικογένεια που έμεινε πίσω: τη σύζυγό του Σάλι και τα δύο μικρότερα παιδιά τους, την οκτάχρονη Κάντι και τον δυόμισι ετών Γιουσούφ. Μαζί του ταξίδεψε μόνο ο μεγαλύτερος γιος του, ο δεκατριάχρονος Λαμίν.
«Αποφασίσαμε να φύγουμε μόνο οι δυο μας, γιατί δεν ξέραμε αν θα επιζούσαμε. Γνωρίζαμε ότι χιλιάδες άνθρωποι είχαν επιχειρήσει το ταξίδι, αλλά δεν έφτασαν όλοι ζωντανοί στα Κανάρια. Γι’ αυτό προτίμησα να αφήσω τη γυναίκα μου και τα άλλα παιδιά στη Γκάμπια».
Από τη φτώχεια στην ελπίδα
Κατάγεται από το χωριό Φαράτο, στην περιοχή Κόμπο Νόρτε. Προέρχεται από φτωχή οικογένεια και έχασε τον πατέρα του σε μικρή ηλικία. Η μητέρα του δεν είχε τη δυνατότητα να πληρώσει για να σπουδάσει σε σχολή ξενοδοχειακών επαγγελμάτων.
Ωστόσο έμαθε τη δουλειά στην πράξη.
«Δούλεψα στον τουριστικό τομέα, στις παραλίες και στα μπαρ. Δεν είχα πτυχίο, γι’ αυτό δεν μπορούσα να εργαστώ στα μεγάλα ξενοδοχεία. Ζούσα κυρίως από τα φιλοδωρήματα, μέρα με τη μέρα».
Το εισόδημα αυτό δεν αρκούσε για να συντηρήσει μια πενταμελή οικογένεια. Έτσι αποφάσισε να επιχειρήσει το ταξίδι προς την Ευρώπη, κατά τη διάρκεια του οποίου είδε έναν συνταξιδιώτη του να χάνει τη ζωή του.
«Βρήκαμε το σώμα του όταν φτάσαμε. Πιθανότατα πέθανε από το κρύο».
Μια νέα ζωή στα Κανάρια
Μετά την αποβίβασή του στην Τενερίφη, ο Ουσμάν πέρασε μερικές εβδομάδες μεταξύ Τενερίφης και Λανθαρότε, πριν μεταφερθεί στην Γκραν Κανάρια. Σήμερα φιλοξενείται σε δομή του οργανισμού Fundación Cruz Blanca, ο οποίος παρέχει στήριξη σε πρόσφυγες, οικογένειες, ανήλικους και θύματα εμπορίας ανθρώπων.
Σε λίγες ημέρες εκείνος και ο Λαμίν θα μεταφερθούν στην Μπούργκος.
«Εδώ μας φέρθηκαν σαν να ήμασταν οικογένεια. Ο γιος μου πηγαίνει σχολείο και τα πάει πολύ καλά. Το προσωπικό μάς βοήθησε πάρα πολύ».
Ο στόχος του όμως παραμένει ένας: να καταφέρει κάποτε να επανενώσει όλη την οικογένειά του.
«Θέλω να φέρω εδώ τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Όμως θα είναι μια μακρά διαδικασία. Πρώτα πρέπει να βρω σταθερή δουλειά και να μπορώ να τους προσφέρω ασφάλεια και ευτυχία».
«Ξέρω να κάνω πολλές δουλειές»
Ο Ουσμάν δεν θεωρεί ότι διαθέτει μόνο μία επαγγελματική ειδικότητα. Στη Γκάμπια εργαζόταν σε διάφορους τομείς, ανάλογα με τις ανάγκες και τις εποχές.
«Ξέρω να βάφω, να οδηγώ και να εργάζομαι σε ξενοδοχεία. Στη χώρα μας ο τουρισμός διαρκεί έξι μήνες τον χρόνο· τους υπόλοιπους έξι πολλά ξενοδοχεία κλείνουν και πρέπει να βρεις άλλες δουλειές για να ζήσεις. Αν μου δοθεί η ευκαιρία στην Ισπανία, θα εργαστώ σε οποιονδήποτε από αυτούς τους τομείς».
Η συγκίνηση να βλέπει τον Πάπα
Στο λιμάνι του Αργκινεγκίν, μπροστά σε περισσότερους από δύο χιλιάδες ανθρώπους, ο Ουσμάν μπόρεσε να δει τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ μόνο από μακριά. Ωστόσο, για τον ίδιο ήταν μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή.
«Είμαι μουσουλμάνος, αλλά είμαι πολύ χαρούμενος. Δεν έχει σημασία αν είσαι μουσουλμάνος ή χριστιανός. Στην Γκάμπια ζούμε μαζί χωρίς διακρίσεις και χωρίς βία».
Θυμάται επίσης τη στήριξη που έχουν εκφράσει οι Πάπες προς τους μετανάστες.
«Ξέρω ότι και ο προηγούμενος Πάπας υποστήριζε τους μετανάστες και προσπαθούσε να τους βοηθήσει. Πολλοί άνθρωποι υποφέρουν στην Ευρώπη. Γι’ αυτό είμαι πραγματικά συγκινημένος που βλέπω τον Πάπα».
«Βοηθήστε μας, είμαστε όλοι ίσοι»
Αν είχε την ευκαιρία να μιλήσει προσωπικά με τον Ποντίφικα, ο Ουσμάν θα ήθελε να του μεταφέρει ένα μήνυμα εκ μέρους όλων όσοι βρίσκονται στην ίδια θέση.
«Θα του ζητούσα να μας βοηθήσει, γιατί είμαστε άνθρωποι και είμαστε όλοι ίσοι. Δεν έχει σημασία αν είσαι λευκός ή μαύρος· το αίμα είναι το ίδιο, κόκκινο».
Και καταλήγει με μια έκκληση που συνοψίζει το νόημα του ταξιδιού του και τις ελπίδες χιλιάδων μεταναστών:
«Δεν βρισκόμαστε εδώ για να καταστρέψουμε την κοινωνία. Είμαστε εδώ για να προοδεύσουμε μαζί, να προσφέρουμε και να συμβάλουμε στη βελτίωση της χώρας που μας υποδέχεται».
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
