«Η κοινωνία μας κινδυνεύει να αναισθητοποιήσει τις συνειδήσεις. Το Ευαγγέλιο, όμως, αφυπνίζει τον άνθρωπο, επειδή του υπενθυμίζει ότι είναι ελεύθερος. Και η ελευθερία είναι η απαρχή κάθε αληθινής αντίστασης». Με αυτά τα λόγια ο Kαρδινάλιος Jean-Marc Aveline, Αρχιεπίσκοπος Μασσαλίας και Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Γαλλίας, συνοψίζει το μήνυμα της ελπίδας, που απηύθυνε κατά τη διάρκεια της εορτής της εφημερίδας Avvenire στο Lerici της Ιταλίας.
Η προσωπική του ιστορία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το βίωμα της προσφυγιάς. Γεννημένος το 1958 στην Αλγερία από Γαλλική οικογένεια, αναγκάστηκε, σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών, να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του μετά την ανεξαρτησία της χώρας. Η εμπειρία αυτή, όπως ο ίδιος ομολογεί, τον δίδαξε ότι πίσω από κάθε άνθρωπο που μεταναστεύει κρύβεται μια ιστορία πόνου, αποχωρισμού και ελπίδας, την οποία η κοινωνία δεν δικαιούται να λησμονεί.
Αναφερόμενος στο μεταναστευτικό ζήτημα, επαναφέρει τη διδασκαλία του αειμνήστου Πάπα Φραγκίσκου, σύμφωνα με την οποία κάθε άνθρωπος που αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Πατρίδα του πρέπει να γίνεται δεκτός με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Παράλληλα, υπογραμμίζει την ανάγκη να δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε οι λαοί να μπορούν να οικοδομούν ένα ελπιδοφόρο μέλλον στον τόπο τους. Η πραγματική ένταξη, επισημαίνει, αρχίζει όταν συναντούμε το συγκεκριμένο πρόσωπο και αναλαμβάνουμε προσωπικά την ευθύνη να το συνοδεύσουμε.
Η ποιμαντική του εμπειρία στη Μασσαλία, μια πόλη όπου συνυπάρχουν διαφορετικοί λαοί, πολιτισμοί και θρησκευτικές κοινότητες, τον οδήγησε σε βαθύτερη ενασχόληση με τον διαθρησκειακό διάλογο. Για τον Καρδινάλιο, ο διάλογος δεν σημαίνει σχετικισμό ούτε εξίσωση των θρησκειών. Αντιθέτως, πηγάζει από την Καθολικότητα της Εκκλησίας, η οποία αναγνωρίζει ότι το Άγιο Πνεύμα ενεργεί με τρόπους γνωστούς μόνο στον Θεό μέσα στην καρδιά κάθε ανθρώπου. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο μοναδικός Σωτήρας όλων των ανθρώπων· γι’ αυτό ο Χριστιανός μπορεί να αναγνωρίζει, με διάκριση και σεβασμό, τα σημεία της παρουσίας του Θεού σε κάθε ειλικρινή αναζήτηση της αλήθειας.
Μιλώντας για τη Μεσόγειο, την περιγράφει ως χώρο κοινωνίας και συνάντησης των λαών και όχι ως σύνορο που χωρίζει. Θυμάται με συγκίνηση τις συναντήσεις των επισκόπων της Μεσογείου και ιδιαίτερα την πρωτοβουλία του ιστιοφόρου Bel Espoir, το οποίο έφερε κοντά εκατοντάδες νέους από όλες τις ακτές της Μεσογείου, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή θρησκευτικής πίστης. Όπως επισημαίνει, προτιμά τον όρο «σχέση» από τον όρο «διάλογος», επειδή μόνο μέσα από σχέσεις εμπιστοσύνης και αδελφοσύνης μπορεί να γεννηθεί ένας αληθινός διάλογος.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στο φαινόμενο της αυξανόμενης απαισιοδοξίας των σύγχρονων κοινωνιών. Η συνεχής ροή πληροφοριών και η επιρροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, σημειώνει, κινδυνεύουν να αναισθητοποιήσουν τις συνειδήσεις και να πείσουν τον άνθρωπο ότι η ελπίδα είναι μάταιη. Το Ευαγγέλιο, αντίθετα, αφυπνίζει την εσωτερική ελευθερία του ανθρώπου και του υπενθυμίζει ότι μπορεί να επιλέγει το αγαθό. Γι’ αυτό και η χριστιανική πίστη αποτελεί σήμερα μια μορφή πνευματικής αντίστασης απέναντι σε κάθε μορφή χειραγώγησης και αλλοίωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Αναφερόμενος στην εντυπωσιακή αύξηση των κατηχουμένων στη Γαλλία, ο Καρδινάλιος κάνει λόγο για ένα αληθινό σημείο των καιρών. Όλο και περισσότεροι νέοι ενήλικες και έφηβοι ζητούν να λάβουν το Άγιο Βάπτισμα και το Μυστήριο του Χρίσματος. Το γεγονός αυτό, τονίζει, δεν είναι αποτέλεσμα ανθρώπινων σχεδιασμών, αλλά καρπός της απρόβλεπτης ενέργειας του Αγίου Πνεύματος. Οι περισσότεροι ξεκινούν την πορεία τους προς την πίστη ύστερα από μια δοκιμασία, μια προσωπική κρίση ή μια απώλεια. Άλλοι ελκύονται από τη σιωπή ενός Ναού, από τη διακριτική μαρτυρία ενός Χριστιανού ή ακόμη και από τη συνέπεια με την οποία οι Μουσουλμάνοι φίλοι τους βιώνουν την προσευχή και τη νηστεία.
Η πραγματικότητα αυτή, υπογραμμίζει, καλεί την Εκκλησία να ακούσει με προσοχή όσους αναζητούν τον Θεό, να καλλιεργήσει αληθινές σχέσεις μέσα στις ενοριακές κοινότητες και να προσφέρει μια βαθιά μύηση στο μυστήριο της πίστεως, ώστε ο πρώτος ενθουσιασμός να οδηγήσει σε μια ώριμη και σταθερή χριστιανική ζωή.
Αναφερόμενος, τέλος, στην επικείμενη αποστολική επίσκεψη του Αγίου Πατέρα Λέοντος ΙΔ΄ στη Γαλλία, εκφράζει την πεποίθηση ότι θα αποτελέσει μια ιδιαίτερη στιγμή ανανέωσης για την Εκκλησία της χώρας. Παρά τις δεκαετίες εκκοσμίκευσης, διακρίνει τα πρώτα σημεία μιας νέας άνοιξης της πίστεως, η οποία θα αποδώσει καρπούς μόνο εφόσον οι Χριστιανοί παραμείνουν ταπεινοί, διαθέσιμοι στη δράση του Αγίου Πνεύματος και πρόθυμοι να συνδέουν έμπρακτα την πίστη με την καθημερινή ζωή.
Η συνέντευξη ολοκληρώνεται με μια ιδιαίτερα συγκινητική αναφορά σε μια φράση που σημάδεψε τον ίδιο τον Καρδινάλιο: «Υπάρχουν πράγματα που μπορούν να τα δουν μόνο μάτια που έχουν κλάψει». Μέσα από τις δοκιμασίες, λέει, ο άνθρωπος αποκτά την ικανότητα να κατανοεί βαθύτερα τον πόνο και τον αγώνα των άλλων. Γι’ αυτό και ο Παράδεισος είναι, κατά την έκφρασή του, ο τόπος όπου τα μάτια, καθαρμένα από τα δάκρυα της επίγειας πορείας, θα αξιωθούν να αντικρίσουν, χωρίς πλέον κανένα εμπόδιο, το πλήρωμα της Θείας ωραιότητας και της άπειρης αγαθότητας του Θεού.
ΠΗΓΗ: AVVENIRE
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
