Ο Πάπας δέχεται τον Κλήρο της Επισκοπής του και πρόσφερε κατευθύνσεις για κοινή πορεία απέναντι σε «μια αυξανόμενη διάβρωση της θρησκευτικής πρακτικής». Ο Ποντίφικας προέτρεψε να νικηθεί ο πειρασμός της αυταναφορικότητας, να σταθούμε δίπλα στους νέους και να κατανοήσουμε τον αποπροσανατολισμό τους, επαναφέροντας στο επίκεντρο την χριστιανική αναγγελία ως «προτεραιότητα». Να αναζητηθούν «δρόμοι και τρόποι που θα βοηθήσουν τους ανθρώπους να έρθουν εκ νέου σε επαφή με την υπόσχεση του Ιησού».
Να αναζωπυρωθεί η φωτιά που πρώτος άναψε ο Θεός, χαρίζοντας τη δυνατότητα να συνεργαζόμαστε στο έργο Του· να διαβάζουμε τα σημεία των καιρών, αναγνωρίζοντας τις αλλαγές, ώστε να ανανεώσουμε την αναγγελία του Ευαγγελίου πέρα από την κόπωση της ιερατικής ζωής, το βάρος της ρουτίνας και την απομάκρυνση πολλών από την πίστη, που μπορεί να βαραίνει σαν πέτρα. Και ακόμη, υπάρχουν οι νέοι: εύθραυστοι, μακριά από την Εκκλησία, χαμένοι, με μια εσωτερική δυσφορία που στις ακραίες περιπτώσεις μετατρέπεται σε βία. Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, η φωτιά της κλήσης και το φως της γίνονται θεραπεία, γίνονται ορίζοντας ελπίδας.
Ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ πρόσφερε μια προσεκτική και ουσιαστική αναφορά στον Κλήρο της Επισκοπής Ρώμης, της οποίας είναι Επίσκοπος, τον οποίο δέχθηκε στις 19 Φεβρουαρίου, στην Αίθουσα Παύλος ΣΤ΄.
Ο Πάπας υποδέχτηκε τους Ρωμαίους Ιερείς εκφράζοντας τη «μεγάλη του χαρά» για τη συνάντηση και, με μια χιουμοριστική αναφορά, διευκρινίζει ότι, παρότι βρισκόμαστε στην αρχή της Τεσσαρακοστής, η ακρόαση «δεν είναι πράξη μετάνοιας». Η εκτενής ομιλία του είχε το ύφος «ποιμένα κατά την καρδίαν Θεού», σύσταση που απευθύνει και στους Ιερείς που τον ακούν. Ανάμεσα στις πολλές προτεραιότητες που επεσήμανε, μία ξεχώρισε:
«Είναι επείγον να επιστρέψουμε στην αναγγελία του Ευαγγελίου: αυτή είναι η προτεραιότητα. Με ταπείνωση, αλλά χωρίς να αποθαρρυνόμαστε, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι “ένα μέρος του βαπτισμένου λαού μας δεν βιώνει την ένταξή του στην Εκκλησία”, γεγονός που μας καλεί σε επαγρύπνηση και απέναντι σε μια “μυστηριακή πρακτική χωρίς άλλες μορφές ευαγγελισμού”. Όπως όλες οι μεγάλες μητροπόλεις, έτσι και η Ρώμη χαρακτηρίζεται από συνεχή κινητικότητα, από έναν νέο τρόπο κατοίκησης του χώρου και βίωσης του χρόνου, από όλο και πιο ποικιλόμορφους και, ενίοτε, κατακερματισμένους οικογενειακούς και κοινωνικούς δεσμούς».
Μια νέα πορεία
Θεμελιώδης είναι μια αλλαγή βηματισμού: να βρεθούν «δρόμοι και τρόποι που θα βοηθήσουν τους ανθρώπους να έρθουν ξανά σε επαφή με την υπόσχεση του Ιησού».
Η χριστιανική μύηση, συχνά οργανωμένη με σχολικούς ρυθμούς, χρειάζεται επανεξέταση. Απαιτείται να δοκιμαστούν νέοι τρόποι μετάδοσης της πίστης, πέρα από τα κλασικά σχήματα, ώστε να εμπλακούν με νέο τρόπο παιδιά, νέοι και οικογένειες.
Αυξανόμενη διάβρωση της θρησκευτικής πρακτικής
Εκφράζοντας ευγνωμοσύνη για το καθημερινό έργο που επιτελείται στις ενορίες, ο Πάπας επέμενε στην ανάγκη «αντιστροφής πορείας» στη σχέση μεταξύ χριστιανικής μύησης και ευαγγελισμού. Συχνά αυτή έχει αποδυναμωθεί από ένα κλασικό μοντέλο που επικεντρώνεται στη διαχείριση των μυστηρίων και προϋποθέτει τη μετάδοση της πίστης μέσα στην οικογένεια ή στο περιβάλλον ζωής.
Στην πραγματικότητα, οι πολιτισμικές και ανθρωπολογικές αλλαγές των τελευταίων δεκαετιών δείχνουν ότι δεν συμβαίνει πλέον αυτό· αντίθετα, παρατηρείται μια αυξανόμενη διάβρωση της θρησκευτικής πρακτικής.
«Ανάγνωση» των νέων
Ένα σύνθετο τοπίο, όπου στοιχεία πίστης αναμειγνύονται με πολιτισμικούς και κοινωνικούς παράγοντες που επηρεάζουν τη ζωή των σημερινών νέων.
Χρειάζεται, λοιπόν, να εντοπιστεί και να «διαβαστεί» η βαθιά υπαρξιακή τους δυσφορία, ο αποπροσανατολισμός και οι πολλαπλές δυσκολίες τους, όπως και τα φαινόμενα που τους επηρεάζουν στον ψηφιακό κόσμο, καθώς και τα ανησυχητικά σημάδια επιθετικότητας που, ορισμένες φορές, καταλήγουν σε βία.
Υποδοχή και ακρόαση
Ο Ποντίφικας αναγνωρίζει την προσπάθεια πολλών Ιερέων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή καθώς και το αίσθημα αδυναμίας μπροστά σε σοβαρές δυσκολίες. Προτείνει, ωστόσο, μια κατεύθυνση: οι ενορίες να ενισχύσουν τον διάλογο και τη συνεργασία «με τους θεσμούς της περιοχής, με τα σχολεία, με ειδικούς στον τομέα της εκπαίδευσης και των ανθρωπιστικών επιστημών και με όσους ενδιαφέρονται για το μέλλον των παιδιών μας».
«Δεν έχουμε εύκολες λύσεις που να εγγυώνται άμεσα αποτελέσματα· όμως, στο μέτρο του δυνατού, μπορούμε να παραμείνουμε σε στάση ακρόασης των νέων, να είμαστε παρόντες, να τους δεχόμαστε, να μοιραζόμαστε ένα κομμάτι της ζωής τους».
Να αναζωπυρώσουμε το δώρο του Θεού
Σκιαγραφώντας τον ρόλο του ιερέα, ο Πάπας κάλεσε να μην αισθάνονται «παθητικοί εκτελεστές μιας ήδη καθορισμένης ποιμαντικής», αλλά να επιστρατεύσουν τη δημιουργικότητά τους για να συνεργαστούν με το έργο του Θεού.
«Εκκλησία της Ρώμης, θυμήσου να αναζωπυρώνεις το δώρο του Θεού!»
Ένα δώρο, η φλόγα της φωτιάς, που μερικές φορές «χρειάζεται να αναθερμανθεί», διότι «πιεζόμενοι από τις ταχύτατες πολιτισμικές αλλαγές και τα νέα περιβάλλοντα της αποστολής μας, κουρασμένοι από τη ρουτίνα ή απογοητευμένοι από την αυξανόμενη απομάκρυνση από την πίστη και τη θρησκευτική πρακτική, αισθανόμαστε την ανάγκη αυτή η φωτιά να τροφοδοτείται και να αναζωπυρώνεται».
Μεγαλύτερος συντονισμός
Άλλος δρόμος είναι η κοινή εργασία, σε πνεύμα κοινωνίας. «Δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε και να ενεργούμε μεμονωμένα», υπογράμμισε ο Πάπας. Η ζωή των ανθρώπων έχει αλλάξει· η κινητικότητα αυξήθηκε, όχι μόνο για επαγγελματικούς λόγους. Και οι ενορίες δεν αποτελούν πλέον απλώς έκφραση μιας συγκεκριμένης γειτονιάς, αλλά καλούνται να ανοιχτούν και να ξεκινήσουν διαδρομές ευαγγελισμού ικανές να προσεγγίσουν όσους δεν μπορούν να συμμετέχουν επαρκώς.
«Απαιτείται μεγαλύτερος συντονισμός που, μακριά από το να είναι απλώς μια ποιμαντική στρατηγική, εκφράζει την ιερατική μας κοινωνία» επισημαίνει.
Σε μια τόσο εκτεταμένη περιοχή όπως η Ρώμη, χρειάζεται να νικηθεί ο πειρασμός της αυταναφορικότητας, που γεννά υπερκόπωση και διάσπαση, και να ενισχυθεί η συνεργασία, ιδίως μεταξύ γειτονικών ενοριών, με κοινή αξιοποίηση χαρισμάτων και δυνατοτήτων, κοινό προγραμματισμό και αποφυγή επικαλύψεων.
Προς τους νέους ιερείς: «Μην κλείνεστε»
Τέλος, ο Επίσκοπος Ρώμης απευθύνεται ιδιαίτερα στους νεότερους ιερείς, οι οποίοι «βιώνουν στο πετσί τους τις δυνατότητες και τις δυσκολίες της γενιάς τους και της εποχής μας». Τους καλεί να μη χάσουν τον ενθουσιασμό τους και να παραμείνουν πιστοί στη σχέση τους με τον Κύριο.
«Σας καλώ να μην κλείνεστε ποτέ στον εαυτό σας: μη φοβάστε να αντιμετωπίσετε την κόπωση και τις όποιες κρίσεις σας, ιδιαίτερα με αδελφούς που θεωρείτε ότι μπορούν να σας βοηθήσουν».
Να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον
Σε όλους ο Πάπας απηύθυνε την προτροπή να ακούνε, «να ζουν έμπρακτα την ιερατική αδελφοσύνη», διότι η μεγαλύτερη δέσμευση είναι να διαφυλάσσουν και να καλλιεργούν την κλήση τους μέσα από τη μεταστροφή, την πιστότητα και, πάνω απ’ όλα, τη φροντίδα του ενός για τον άλλον.
Ας συνοδεύουμε και ας στηρίζουμε ο ένας τον άλλον.
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
