Στη Μαντάμπα, το πολυλειτουργικό κέντρο του Ιεραποστολικού Νεανικού Κέντρου (Sermig) προσφέρει εκπαιδευτικές και κοινωνικές δραστηριότητες σε παιδιά και νέους με αναπηρία και στις οικογένειές τους. Η αφιερωμένη Chiara Giorgio αναφέρει: «Θέλουμε να γίνει κατανοητό ότι κάθε παιδί έχει αξιοπρέπεια και αξίζει όσο κάθε άλλο, ακόμη κι αν δεν πάρει ποτέ πτυχίο πανεπιστημίου».
Τα χαμογελαστά μάτια των παιδιών αφηγούνται τον ενθουσιασμό για τη ζωή· τα περήφανα βλέμματα των γονιών τους μιλούν για την ανακούφιση του να βλέπουν τα παιδιά τους στο σωστό μέρος, σε έναν χώρο που γεννήθηκε ακριβώς για να αποτελεί σημάδι διαλόγου στην Ιορδανία. Πρόκειται για το «Οπλοστάσιο της συνάντησης» στη Μαντάμπα, που διαχειρίζεται το Ιεραποστολικό Νεανικό Κέντρο (Sermig), με σκοπό να προσφέρει σχολικές και επαγγελματικές δραστηριότητες σε παιδιά και εφήβους με αναπηρία, αλλά και να αποτελεί τόπο συνάντησης για τις οικογένειές τους.
Στο κέντρο, που βρίσκεται περίπου 35 χιλιόμετρα από το Αμμάν της Ιορδανίας, δραστηριοποιούνται τρεις γυναίκες αφιερωμένες στην κοινότητα, η οποία γεννήθηκε στο Τορίνο το 1964 από έμπνευση του Ερνέστο Ολιβέρο και είναι παρούσα και στη Βραζιλία. Εκείνες υποδέχθηκαν την ομάδα ιερέων και δημοσιογράφων που επισκέφθηκαν τον χώρο στο πλαίσιο του ταξιδιού στην Ιορδανία, το οποίο ολοκληρώθηκε το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου και διοργανώθηκε από την Opera Romana Pellegrinaggi (ORP), σε συνεργασία με τη Royal Jordanian, το Jordan Tourism Board και το Υπουργείο Τουρισμού.
Η αξιοπρέπεια κάθε παιδιού
Όταν ο ήλιος δύει, οι χώροι του «Οπλοστασίου της συνάντησης» έχουν πλέον αδειάσει, μολονότι μοιάζουν ακόμη να αντηχούν από τις φωνές των παιδιών. Τα παιχνίδια τους βρίσκονται εκεί, μέσα στις αίθουσες: απλά αντικείμενα, μανταλάκια, κύβοι, όπως και πολύχρωμα έπιπλα. Κι όμως, κάθε λεπτομέρεια έχει τεράστια σημασία.
«Τις διακοσμήσεις τις φτιάξαμε μαζί τους, αλλά έχουν και παιδαγωγικό χαρακτήρα, γιατί το να κάνουμε όμορφους, μέσα στην απλότητα, τους χώρους από κοινού, τους βοηθά να αισθάνονται σαν στο σπίτι τους», εξηγεί η Chiara Giorgio, αφιερωμένη του Κέντρου. «Προσπαθούμε να διαθέτουμε σε όλους τα πιο όμορφα πράγματα», συνεχίζει, για να γίνει κατανοητό ότι κάθε παιδί «έχει αξιοπρέπεια και αξίζει όσο κάθε άλλο, ακόμη κι αν ίσως δεν αποφοιτήσει ποτέ από το πανεπιστήμιο».
Μεταμορφώνοντας τον πόνο
Έτσι, τόσο τα παιδιά όσο και οι ενήλικες καλούνται καθημερινά να γεμίσουν τους χώρους με ομορφιά, κάνοντας εμπειρία τη συνάντηση. «Η ιδέα είναι πολύ απλή», εξηγεί η Giorgio. «Συναντιόμαστε ξεκινώντας από αυτό που μας ενώνει, όπως ο πόνος που μοιράζονται πολλοί και είναι η αναπηρία».
Πρόκειται για μια κατάσταση με υψηλή συχνότητα στην Ιορδανία, καθώς αφορά έναν στους δέκα κατοίκους. Στόχος, λοιπόν, είναι να μετατραπεί «ο πόνος σε ευκαιρία για να μάθουμε να συναντιόμαστε» και να «γίνουμε οικογένεια γύρω από τα πιο μικρά παιδιά, ώστε εκείνα να μας διδάξουν τον διάλογο». Γύρω από τα παιδιά και τους νέους με αναπηρία οικοδομείται μια κοινότητα όπου συνυπάρχουν αδιακρίτως χριστιανοί και μουσουλμάνοι, ενωμένοι για το καλό των παιδιών τους.
Οι διαφορές δεν είναι πια διχασμοί
«Αυτό είναι το εργαστήριο μωσαϊκού», συνεχίζει η Giorgio, «ένα όμορφο παράδειγμα του πώς λειτουργεί η ζωή στο Οπλοστάσιο, γιατί πρόκειται για ομαδική εργασία». Ένα έργο που απασχολεί και 29 εργαζόμενους, πέρα από τους εθελοντές. Έτσι δημιουργείται ένα “χωριό” αποτελούμενο από τις οικογένειες των παιδιών, τους κοινωνικούς λειτουργούς και τις αφιερωμένες.
«Μου λείπει όταν δεν ερχόμαστε στη δουλειά, γιατί για μένα τα παιδιά μας είναι κομμάτι της ζωής μου», είπε πρόσφατα μία εργαζόμενη του Οπλοστασίου, όπως μεταφέρουν οι αφιερωμένες. Μια φράση που αποτυπώνει τη χαρά και τον ενθουσιασμό του να νιώθεις ενωμένος σαν οικογένεια.
«Ο καθένας», υπογραμμίζει η μοναχή, «έχει τον δικό του λόγο για να βρίσκεται εδώ. Όπως οι μητέρες που έρχονται καθημερινά εδώ και χρόνια και συγκινούνται ακόμη και με το μικρό βήμα που κάνει το παιδί τους. Όλοι μαθαίνουν. Και μαθαίνουν να κοιτάζονται στα μάτια: οι διαφορές εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά δεν είναι πια αιτία διχασμού».
Εργαστήρια ζωής
Ανάμεσα στους καρπούς της συνάντησης βρίσκεται και η ακρόαση. Έτσι, το Οπλοστάσιο θέλησε να δώσει φωνή στην αγωνία πολλών μητέρων που αναρωτιούνταν ποιο θα μπορούσε να είναι το μέλλον των παιδιών τους, δεδομένου ότι μετά τα 16 χρόνια δεν είναι πλέον διαθέσιμες πολλές κοινωνικές υπηρεσίες στην Ιορδανία.
Γεννήθηκαν έτσι ένα εργαστήριο μαγειρικής, ένα εργαστήριο μωσαϊκού και ένα εργαστήριο ραπτικής, όπου οι νέοι μπορούν να μάθουν και ένα επάγγελμα. Δίπλα στο κτίριο υπάρχει και ένα καλλιεργήσιμο χωράφι, το οποίο φροντίζουν νέοι με αναπηρία και το οποίο έχει μετατραπεί σε γέφυρα με την τοπική κοινωνία: άνθρωποι έρχονται από τη Μαντάμπα «όχι επειδή θέλουν να βοηθήσουν, αλλά επειδή ξέρουν ότι εδώ υπάρχουν καλά λαχανικά».
«Αυτά τα λαχανικά γίνονται μια ευκαιρία συνάντησης», παρατηρεί η Giorgio, «γιατί μετά ανακαλύπτουν ότι τα καλλιέργησαν νέοι με νοητική αναπηρία», στους οποίους ίσως δεν είχαν ποτέ σκεφτεί με αυτόν τον τρόπο.
«Στην υπηρεσία προς τα άτομα με αναπηρία δεν γίνεται καμία μορφή θρησκευτικής κατήχησης», καταλήγει μια άλλη αφιερωμένη του Sermig, η Chiara Dal Corso. «Όμως, αν δεχτείς να έρθεις εδώ, κάθε άνθρωπος έχει την ίδια αξία: δεν έχει σημασία αν είναι πλούσιος ή φτωχός, Ιορδανός, Ιταλός ή άλλης εθνικότητας, άνδρας ή γυναίκα, μικρός ή μεγάλος, με τον υψηλότερο ή τον χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης στον κόσμο. Όλοι έχουμε την ίδια αξία».
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
