Στη Θεία Λειτουργία που τελέστηκε στο στάδιο, τελευταία στάση στην Ισημερινή Γουινέα, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ υπενθυμίζει ότι όταν κυριαρχεί η «ατομικιστική θλίψη», καρπός μιας άπληστης καρδιάς, «είναι ακριβώς η αγάπη του Κυρίου που στηρίζει τη δέσμευσή μας, ιδιαίτερα στην υπηρεσία της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης». Με τον Θεό «τα προβλήματά μας δεν εξαφανίζονται, αλλά φωτίζονται: όπως κάθε σταυρός βρίσκει λύτρωση στον Ιησού, έτσι και στο Ευαγγέλιο η ιστορία της ζωής μας βρίσκει νόημα».
Ένα πολύχρωμο πλήθος, αλλά όχι με φανέλες διαφορετικών ποδοσφαιρικών ομάδων· τα συνθήματα δεν είναι εκείνα ανάμεσα σε αντίπαλες κερκίδες, κι όμως η ατμόσφαιρα του σταδίου παραμένει ίδια. Εδώ, στο στάδιο του Μαλάμπο, όπου ο Πάπας, μπροστά σε 30.000 ανθρώπους, τελεί τη Θεία Λειτουργία πριν αναχωρήσει από την Ισημερινή Γουινέα για να επιστρέψει στο Βατικανό, δεν διεξάγεται ένας αγώνας Κυπέλλου Αφρικής, αλλά πραγματοποιείται η συνάντηση με τον Διάδοχο του Πέτρου, εκείνον που φέρει «τον Χριστό, φως της Ισημερινής Γουινέας προς ένα μέλλον ελπίδας», όπως αναφέρει το σύνθημα της τελευταίας στάσης του αποστολικού ταξιδιού.
Ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος, όπως και το βαθύ σιωπηλό άκουσμα των λόγων του Πάπα κατά την ομιλία του, γεμάτη πνευματικό βάθος.
Η βεβαιότητα της σωτηρίας
Ο Λέων ΙΔ΄ προσφέρει στην Αφρική τη βεβαιότητα ότι ο Ιησούς δίνει ζωή και ελευθερώνει από τη σκλαβιά:
«Η αναγγελία της σωτηρίας γίνεται πράξη, γίνεται υπηρεσία, γίνεται συγχώρηση, γίνεται Εκκλησία!».
Ο Πάπας προτρέπει: «Ενθαρρύνω όλους εσάς, την Εκκλησία που ζει στην Ισημερινή Γουινέα, να συνεχίσετε με χαρά την αποστολή των πρώτων μαθητών του Ιησού. Διαβάζοντας μαζί το Ευαγγέλιο, να γίνετε παθιασμένοι κήρυκές του… ώστε ο Λόγος του Θεού να γίνει άρτος καλός για όλους!».
Σύμβολα και παράδοση
Στο κέντρο του χώρου δεσπόζει ένας μεγάλος Σταυρός, από τον οποίο ακτινοβολούν φωτεινές και σκοτεινές ακτίνες, εκφράζοντας την πρόσκληση για μαρτυρία που ξεκινά από την καρδιά του Χριστού. Στα πλάγια υπάρχουν αναπαραστάσεις του δέντρου ceiba, εθνικού συμβόλου της χώρας.
Παρούσα είναι και η μορφή της Nuestra Señora de Bisila, μιας Παναγίας που την τιμούσαν ήδη πριν από τον εκχριστιανισμό και ανακηρύχθηκε το 1986 από τον Άγιο Ιωάννη Παύλο Β΄ προστάτιδα της αρχιεπισκοπής του Μαλάμπο.
Ο ευνούχος και η ελευθερία
Σχολιάζοντας το Ευαγγέλιο, ο Πάπας στέκεται στον ευνούχο της Αιθιοπίας που συναντά ο διάκονος Φίλιππος. Ένας άνθρωπος μορφωμένος, αλλά όχι πλήρως ελεύθερος, σημαδεμένος από την κατάστασή του.
Το Ευαγγέλιο τον ελευθερώνει: γεννά μέσα του την αναζήτηση της αλήθειας, και τον εισάγει στην ιστορία της σωτηρίας. Με το Βάπτισμα, αναγεννάται ως παιδί του Θεού.
Η Γραφή ως κοινό αγαθό
Ο Πάπας υπογραμμίζει ότι ο Λόγος του Θεού διαβάζεται μέσα στην πίστη και στην κοινότητα: «Η ανάγνωσή του είναι πάντοτε προσωπική και ταυτόχρονα εκκλησιαστική πράξη».
Η Αγία Γραφή είναι κοινό αγαθό της Εκκλησίας, φωτιζόμενο από το Άγιο Πνεύμα και διαφυλαγμένο από την αποστολική Παράδοση.
Ο Χριστός, άρτος ζωής
Ο Φίλιππος αναγγέλλει τον Ιησού ως τον πάσχοντα Δούλο και τον Ενσαρκωμένο Λόγο. Σε Αυτόν κάθε λόγος βρίσκει την πληρότητά του.
Η Ευχαριστία αποτελεί το πλήρες σημείο: ο Χριστός είναι ο ζωντανός άρτος που κατέβηκε από τον ουρανό και συνεχίζει να προσφέρει τη ζωή Του σε όλους.
Ο Πάπας θέτει ένα καίριο ερώτημα: «Εμπιστεύομαι ότι η αγάπη Του είναι πιο δυνατή από τον θάνατό μου;»
Μια ελπίδα που φωτίζει
Με τον Θεό τα προβλήματα δεν εξαφανίζονται, αλλά φωτίζονται. Κάθε σταυρός βρίσκει νόημα στον Χριστό και η ανθρώπινη ζωή αποκτά προοπτική μέσα στο Ευαγγέλιο.
Μια Εκκλησία που γίνεται πράξη
Ο ευαγγελισμός αφορά όλους:
- Το Βάπτισμα είναι πηγή αδελφοσύνης
- Η μαρτυρία κάνει το Ευαγγέλιο ορατό
- Η αναγγελία γίνεται υπηρεσία και συγχώρηση
«Με μία λέξη γίνεται Εκκλησία» τονίζει ο Πάπας.
Ενάντια στην ατομικιστική θλίψη
Αναφερόμενος στην Evangelii gaudium του Πάπα Φραγκίσκου, ο Λέων ΙΔ΄ προειδοποιεί για μια πίστη κλειστή στον εαυτό της:
Η «ατομικιστική θλίψη» γεννιέται από μια καρδιά αυτάρκη και φιλάργυρη, που δεν αφήνει χώρο για τους άλλους, ιδίως για τους φτωχούς.
Απέναντι σε αυτό, η αγάπη του Θεού στηρίζει τη δέσμευση για δικαιοσύνη και αλληλεγγύη.
Καθολική προσευχή
Η προσευχή των πιστών ακούγεται σε πολλές γλώσσες, ισπανικά, γαλλικά, αγγλικά, bubi και annobonese, ως σημείο μιας παγκόσμιας Εκκλησίας που αγκαλιάζει:
- τους φτωχούς και τους δοκιμαζόμενους
- τους εργάτες της δικαιοσύνης και της ειρήνης
- τους ηλικιωμένους, τους ασθενείς, τους πρόσφυγες και τους κρατουμένους
Μνήμη και αποχαιρετισμός
Πριν από την ομιλία, ο Πάπας μνημονεύει τον Fortunato Nsue Esono, Γενικό Βικάριο της Αρχιεπισκοπής του Μαλάμπο, που πέθανε αιφνιδίως, καλώντας σε πίστη και σε διαλεύκανση της αλήθειας.
Στο τέλος της Λειτουργίας, ο Αρχιεπίσκοπος ευχαρίστησε τον Πάπα, ο οποίος προσφέρει ως δώρο το δισκοπότηρο της Θείας Λειτουργίας.
Έτσι ολοκληρώνεται το αποστολικό ταξίδι στην Αφρική: μια ήπειρος που παρουσιάζει μια ζωντανή Εκκλησία, γεμάτη νέους, με δέσμευση στις προκλήσεις και ελπίδα για το μέλλον.
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Καθολικός Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ
