Αν οι ενορίες είναι η καρδιά που πάλλεται στη ζωή της κοινότητάς μας, οι οικογένειες είναι η καθημερινή της αναπνοή. Εκεί η πίστη μαθαίνεται, μεταδίδεται, παίρνει σάρκα και οστά. Εκεί τα παιδιά κάνουν τις πρώτες εμπειρίες αγάπης, συγχώρησης και εμπιστοσύνης. Εκεί διαμορφώνεται το βλέμμα με το οποίο ο καθένας θα αντικρίζει τον κόσμο σε όλη του τη ζωή.
Σε αυτή την εποχή σκεπτικισμού και φόβου, οι οικογένειές μας έχουν μια επιπλέον αποστολή: να γίνουν εργαστήρια συμφιλίωσης, σχολεία ανθρωπιάς, οικιακές εκκλησίες.
Ας σκεφτούμε την «κάθαρση της μνήμης». Πού μπορεί να αρχίσει, αν όχι μέσα στην οικογένεια; Οι γονείς είναι οι πρώτοι αφηγητές της ιστορίας. Ο τρόπος με τον οποίο αφηγούνται το παρελθόν, με δηλητήριο ή με ειλικρίνεια, με πικρία ή με εμπιστοσύνη, σφραγίζει τα παιδιά για πάντα. Η αγωγή στη συνύπαρξη σημαίνει και αυτό: να λέγεται η αλήθεια, ακόμη και όταν πονά, χωρίς να μεταδίδεται μίσος. Σημαίνει να διδάσκεται ότι μπορεί κανείς να θυμάται μια ιστορία πόνου χωρίς να θέλει εκδίκηση, ότι μπορεί να θρηνεί τους νεκρούς του χωρίς να επιθυμεί τον θάνατο των άλλων.
Οι οικογένειές μας είναι ο πρώτος χώρος όπου μαθαίνεται έμπρακτα η συνάντηση με τον άλλον: τον γείτονα, τον συμμαθητή άλλης πίστης, τον συνάδελφο. Αν οι γονείς ζουν σχέσεις σεβασμού και ανοίγματος, τα παιδιά μαθαίνουν ότι τέτοιες σχέσεις είναι εφικτές. Αν οι γονείς μιλούν με περιφρόνηση για τον διαφορετικό, τα παιδιά απορροφούν αυτό το δηλητήριο και το εγχέουν στο βλέμμα τους για τον κόσμο.
Και έπειτα, η προσευχή. Η οικογένεια που προσεύχεται μαζί, λέει ένα παλιό ρητό, μένει ενωμένη. Δεν χρειάζονται περίπλοκοι τύποι: το σημείο του σταυρού και η προσευχή πριν από το φαγητό, μια σύντομη προσευχή το βράδυ, το Ευαγγέλιο ανοιχτό και αναγνωσμένο μαζί την Κυριακή. Μικρές χειρονομίες που δημιουργούν μια ατμόσφαιρα και θυμίζουν σε όλους, παιδιά και ενήλικες, ότι ο Θεός κατοικεί μέσα σε εκείνους τους τοίχους.
Σκέφτομαι ιδιαίτερα τις μικτές ενδοχριστιανικές οικογένειες, εκείνες όπου συνυπάρχουν διαφορετικές παραδόσεις. Σε ένα πλαίσιο που ωθεί προς τον διαχωρισμό, αυτές ξεχωρίζουν ως προφητικό σημείο: μαρτυρούν ότι η αγάπη είναι ισχυρότερη από τα εμπόδια, ότι η συνάντηση είναι δυνατή, ότι μπορεί να οικοδομηθεί ενότητα μέσα στη διαφορετικότητα. Σε αυτές απευθύνεται η στήριξη και ο θαυμασμός μας.
Γνωρίζω καλά ότι οι οικογένειες σήμερα βρίσκονται υπό πίεση: η οικονομική κρίση, ο φόβος για το μέλλον, ο πειρασμός της μετανάστευσης, οι καθημερινές δυσκολίες. Πολλές οικογένειες είναι δοκιμασμένες, κουρασμένες, εξαντλημένες. Σε αυτές απευθύνεται η βαθύτερη εγγύτητά μας. Η Εκκλησία επιθυμεί να στέκεται δίπλα τους, να τις στηρίζει και να τις βοηθά να ξαναανακαλύψουν την ομορφιά της πορείας τους.
Σε εσάς, οικογένειες, λέω: μην αισθάνεστε μόνες. Η Εκκλησία είναι μαζί σας. Η ενορία είναι το σπίτι σας. Δεν μπορούμε βέβαια να φτάσουμε παντού και σε όλους, αλλά μη φοβάστε να μοιραστείτε τις δυσκολίες σας, να ζητήσετε καθοδήγηση όταν όλα φαίνονται σκοτεινά. Και μην ξεχνάτε ποτέ την αποστολή σας: εσείς είστε οι πρώτοι μάρτυρες της πίστης για τα παιδιά σας. Περισσότερο από τα λόγια, μετρούν οι πράξεις. Περισσότερο από τα κηρύγματα, αξίζει η αγάπη που βιώνεται.
Η Αειπάρθενος Μαρία, Μητέρα της Ναζαρέτ, που σε ένα μικρό σπίτι φύλαξε και συλλογίστηκε στην καρδιά της τα θαυμάσια του Θεού, ας συνοδεύει κάθε οικογένεια της Διοίκησής μας. Ας μας διδάξει όλους την τέχνη της φύλαξης και της ενότητας, της υπομονετικής αναμονής, με εμπιστοσύνη στην ελπίδα.
ΠΗΓΗ: Από την ποιμαντική επιστολή του Πατριάρχη των Λατίνων της Ιερουσαλήμ Pierbattista (25/4/2026)
Μετάφραση:
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
