Σε μια εποχή που σημαδεύεται από τόσες «σκιές που βαραίνουν τον κόσμο», τον πόλεμο, τη βία, τον εθνοθρησκευτικό εθνικισμό και τη χειραγώγηση της θρησκείας, οι πνευματικές παραδόσεις του Χριστιανισμού και του Βουδισμού, με το «κάλεσμά» τους για ειρήνη, «μπορούν να προσφέρουν ζωτικής σημασίας συμβολή». Αυτό έγραψαν ο Καρδινάλιος George Jacob Koovakad, Πρόεδρος της Ποντιφικής Συνόδου για τον Διαθρησκειακό Διάλογο, και ο Σεβασμιότατος Indunil Janakaratne Kodithuwakku Kankanamalage, Γραμματέας της ίδιας Συνόδου, σε επιστολή που απευθύνεται στη Βουδιστική κοινότητα με αφορμή τη γιορτή του Βεσάκ, η οποία τιμά τη γέννηση, τη φώτιση και την εκδημία του Σιντάρτα Γκαουτάμα, του Βούδα.
Ένα δώρο που κατοικεί στην ανθρώπινη καρδιά
Το μήνυμα υπογραμμίζει ότι η ειρήνη δεν είναι απλώς «η απουσία πολέμου», αλλά «ένα δώρο που επιζητεί να κατοικήσει στην ανθρώπινη καρδιά, μια σιωπηλή αλλά ισχυρή παρουσία, που φωτίζει και μεταμορφώνει». Την ίδια ιδέα επανέλαβε και ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ στο μήνυμά του για την Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης τον περασμένο Ιανουάριο, το οποίο αναφέρεται στην επιστολή.
Η ειρήνη υπάρχει· θέλει να κατοικήσει μέσα μας
Ακριβώς όταν «φαίνεται εύθραυστη», «πρέπει να προστατεύεται και να καλλιεργείται». Η ειρήνη στην οποία καλούμαστε, συνεχίζει το μήνυμα, είναι «άοπλη και αφοπλιστική», «δεν στηρίζεται στη δύναμη», αλλά «πηγάζει από την αλήθεια, τη συμπόνια και την αμοιβαία εμπιστοσύνη».
Η συμβολή του Βουδισμού και του Χριστιανισμού
Υπό αυτή την έννοια, οι παραδόσεις του βουδισμού και του χριστιανισμού μπορούν να προσφέρουν «έναν φωτεινό δρόμο». Και οι δύο συγκλίνουν στην αντίληψη ότι η ειρήνη είναι ένα δώρο που «αφοπλίζει τις καρδιές πριν αφοπλίσει τα χέρια». Ο Βούδας, στον πέμπτο στίχο του Dhammapada, διδάσκει ότι «το μίσος δεν καταπραΰνεται ποτέ με το μίσος· μόνο με τη μη έχθρα καταπαύεται το μίσος». Ο Ιησούς, στα Ευαγγέλια, καλεί να «αγαπάμε τους εχθρούς μας» και ονομάζει «μακάριους τους ειρηνοποιούς».
Από αυτές τις δογματικές αφετηρίες προκύπτει για τους θρησκευτικούς ηγέτες το καθήκον να είναι «αυθεντικοί εταίροι στον διάλογο» και «δημιουργοί συμφιλίωσης». Μια αποστολή που μεταφράζεται συγκεκριμένα σε ιδιαίτερη φροντίδα και προσοχή προς τον κοινωνικό ιστό.
«Καλούμαστε να γίνουμε θαρραλέοι μάρτυρες ικανοί να προωθούν τη συνάντηση, να θεραπεύουν τις πληγές και να αποκαθιστούν την εμπιστοσύνη. Ως πολίτες και πιστοί, μοιραζόμαστε την ευθύνη να προάγουμε την ειρήνη, να αμφισβητούμε την αδικία και να παροτρύνουμε όσους κατέχουν την εξουσία να μην θρέφουν τις διαιρέσεις αλλά να επιδιώκουν τον διάλογο αντί της σύγκρουσης. Πρέπει επίσης να προσέχουμε ώστε να μην γινόμαστε συνένοχοι μέσω της σιωπής ή του φόβου» αναφέρεται ακόμη στην επιστολή.
Η καθημερινή δέσμευση για την ειρήνη
Οι Θρησκείες μπορούν να επιτελέσουν αυτόν τον ρόλο πρωτίστως ενθαρρύνοντας την προσευχή, τον στοχασμό και την «εσωτερική μεταμόρφωση», καλώντας να βιώνεται η ειρήνη καθημερινά μέσα από απλές πράξεις καλοσύνης, υπομονής, «άρνησης του μίσους και της εκδίκησης», καλλιεργώντας το «θάρρος της ελπίδας».
Ευχόμενη στους «αγαπητούς Βουδιστές φίλους» μια γιορτή Βεσάκ γεμάτη ευλογίες και καρπούς, η επιστολή εκφράζει την ελπίδα για μια κοινή δέσμευση ώστε οι δύο θρησκείες, ο Βουδισμός και ο Χριστιανισμός, να μπορέσουν να ανοίξουν «νέους ορίζοντες για την ανθρωπότητα».
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
