Με την ευκαιρία της σημερινής (4 Αυγούστου) εορτής του Αγίου Ιωάννη Μαρία Βιαννέ, εφημερίου της Αρς, σας παρουσιάζω ένα απόσπασμα από το Κατηχητικό του έργο που αφορά την προσευχή και την αγάπη:
«Προσέξτε καλά, παιδιά μου: ο θησαυρός του χριστιανού δεν βρίσκεται στη γη, αλλά στον ουρανό. Γι’ αυτό και ο νους μας πρέπει να στρέφεται εκεί όπου βρίσκεται ο θησαυρός μας. Αυτή είναι η ωραιότερη αποστολή του ανθρώπου: να προσεύχεται και να αγαπά. Αν προσεύχεστε και αγαπάτε, τότε έχετε ήδη την αληθινή ευτυχία του ανθρώπου επάνω στη γη.
Η προσευχή δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ένωση με τον Θεό. Όταν η καρδιά του ανθρώπου είναι καθαρή και ενωμένη με τον Θεό, κατακλύζεται από μια γλυκύτητα και μια ειρήνη που τη μεθούν, ενώ φωτίζεται από ένα μυστικό φως που απλώνεται γύρω της. Μέσα σε αυτή τη βαθιά ένωση, ο Θεός και η ψυχή γίνονται σαν δύο κομμάτια κερί που λιώνουν μαζί και δεν μπορούν πλέον να χωριστούν.
Πόσο όμορφη είναι αυτή η ένωση του Θεού με το μικρό Του πλάσμα! Είναι μια ευτυχία που δεν μπορεί να περιγραφεί. Εμείς είχαμε καταστεί ανάξιοι να προσευχόμαστε. Όμως ο Θεός, μέσα στην αγαθότητά Του, μας επέτρεψε να συνομιλούμε μαζί Του. Η προσευχή μας είναι γι’ Αυτόν θυμίαμα ευάρεστο.
Παιδιά μου, η καρδιά σας είναι μικρή, αλλά η προσευχή τη διευρύνει και την κάνει ικανή να αγαπήσει τον Θεό. Η προσευχή μάς χαρίζει μια πρόγευση του ουρανού, σαν κάτι που κατεβαίνει σε εμάς από τον Παράδεισο. Δεν αφήνει ποτέ την ψυχή χωρίς παρηγοριά· είναι σαν μέλι που στάζει μέσα της και κάνει τα πάντα γλυκά.
Όταν η προσευχή γίνεται σωστά, οι θλίψεις λιώνουν όπως το χιόνι στον ήλιο. Η προσευχή έχει ακόμη αυτή τη δύναμη: κάνει τον χρόνο να κυλά τόσο γρήγορα και με τόση χαρά, ώστε δεν αισθανόμαστε πλέον τη διάρκειά του. Ακούστε: όταν ήμουν εφημέριος στη Μπρες και για κάποιο διάστημα αντικαθιστούσα τους συναδέλφους μου, οι οποίοι ήταν σχεδόν όλοι άρρωστοι, αναγκαζόμουν να διανύω μεγάλες αποστάσεις. Τότε προσευχόμουν στον καλό Θεό και, πιστέψτε με, ο δρόμος δεν μου φαινόταν ποτέ μακρύς.
Υπάρχουν άνθρωποι που βυθίζονται ολοκληρωτικά στην προσευχή, όπως το ψάρι μέσα στο νερό, γιατί έχουν δοθεί εξ ολοκλήρου στον αγαθό Θεό. Η καρδιά τους δεν είναι διχασμένη. Πόσο αγαπώ αυτές τις γενναιόδωρες ψυχές! Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης και η Αγία Κολέττα της Κορμπί έβλεπαν τον Κύριό μας και συνομιλούσαν μαζί Του όπως εμείς συνομιλούμε μεταξύ μας.
Κι όμως, πόσες φορές ερχόμαστε στην Εκκλησία χωρίς να γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε ή τι να ζητήσουμε! Κάθε φορά όμως που επισκεπτόμαστε έναν άνθρωπο, γνωρίζουμε πολύ καλά τον λόγο για τον οποίο πηγαίνουμε. Υπάρχουν μάλιστα κάποιοι που μοιάζουν να λένε στον καλό Θεό: «Έχω μόνο δυο λόγια να Σου πω, για να τελειώνω γρήγορα και να φύγω». Εγώ όμως πιστεύω πάντοτε ότι, όταν ερχόμαστε να προσκυνήσουμε τον Κύριο, θα λαμβάναμε όλα όσα Του ζητούμε, αν προσευχόμασταν με αληθινά ζωντανή πίστη και με καρδιά απόλυτα καθαρή».
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
