Ο κορωνοϊός μας θυμίζει το πεπερασμένο μας ενώπιον του Θεού, και μας καλεί να αναστηθούμε και να βγούμε από αυτούς τους τάφους που σήμερα είναι τα σπίτια μας, για να επιστρέψουμε σε μια νέα ζωή ενωμένοι με τον Ιησού.
Αυτό είπε μεταξύ άλλων ο Ιεροκήρυκας του Ποντιφικού Οίκου π. Raniero Cantalamessa, κατά την Ιερά Ακολουθία των Αγίων Παθών του Κυρίου την οποία τέλεσε ο Πάπας Φραγκίσκος στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. “Η πανδημία του κορωνοϊού μας ξύπνησε απότομα από τον μεγαλύτερο κίνδυνο που ανέκαθεν διατρέχουν οι μεμονωμένοι άνθρωποι και ολόκληρη η ανθρωπότητα: την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας”, ανέφερε ο Ιεροκήρυκας.
Εορτάζουμε φέτος την εξορία της συνείδησης
“Έχουμε την ευκαιρία, έγραψε ένας γνωστός εβραίος ραβίνος, να εορτάσουμε φέτος μια ειδική πασχαλινή έξοδο: την εξορία της συνείδησης”. Ο Σταυρός του Χριστού, πράγματι, έφερε επανάσταση “στο νόημα του ανθρώπινου πόνου και των δεινών. Κάθε βάσανο, φυσικό και ηθικό, δεν είναι πια τιμωρία ούτε κατάρα: έχει απολυτρωθεί ριζικά από τότε που ο Υιός του Θεού το πήρε επάνω του”.
Χάρη στον Σταυρό του Ιησού Χριστού, ο πόνος έγινε “καθολικό μυστήριο σωτηρίας για το ανθρώπινο γένος”. Και τότε, ρώτησε ο Ιεροκήρυκας του Ποντιφικού Οίκου, “ποιο είναι το φως που ρίχνεται πάνω στη δραματική κατάσταση που βιώνουμε;”. Η απάντηση βρίσκεται στις συνέπειες όσων βιώνουμε. Όχι στις αρνητικές, τις οποίες δυστυχώς βλέπουμε καθημερινά, αλλά στις θετικές.
Ένας μικρός και άμορφος ιός αναστάτωσε τα σχέδιά μας
“Αρκούσε το πιο μικρό και άμορφο στοιχείο της φύσης, ένας ιός, για να μας υπενθυμίσει ότι είμαστε θνητοί, ότι η στρατιωτική δύναμη και η τεχνολογία δεν επαρκούν για να μας σώσουν”. Αυτό είναι το κέντρο του κηρύγματος που δόθηκε κατά τον εορτασμό της Μεγάλης Παρασκευής. “Λέει ένας βιβλικός ψαλμός: ‘Ο άνθρωπος μες στην ευημερία του δεν συναισθάνεται, μοιάζει με τα ζώα που χάνονται’ (Ψαλ 49,21). Πόση αλήθεια υπάρχει σε αυτά τα λόγια!”.
Στην πραγματικότητα, αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι “έτσι κάνει ο Θεός μερικές φορές μαζί μας: ανατρέπει τα σχέδιά μας και τον εφησυχασμό μας, για να μας σώσει από το βάραθρο που δεν βλέπουμε. Αλλά προσοχή να μην εξαπατηθούμε. Δεν είναι ο Θεός που με τον κορωνοϊό έριξε μια μαύρη πινελιά στη νωπογραφία του υπερήφανου τεχνολογικού μας πολιτισμού. Ο Θεός είναι σύμμαχός μας, όχι σύμμαχος του ιού! ‘Θέλω την ευημερία σας και όχι την καταστροφή σας· θέλω να σας χαρίσω το μέλλον που εσείς ελπίζετε’, λέει στη Βίβλο (Ιερ 29,11)”.
Ο Θεός κλαίει σήμερα για τη μάστιγα που χτυπά την ανθρωπότητα
“Αν αυτές οι μάστιγες ήταν τιμωρίες του Θεού, δεν θα εξηγούσε γιατί αυτές χτυπούν εξίσου καλούς και κακούς, και γιατί, συνήθως, είναι οι φτωχοί που υφίστανται τις μεγαλύτερες συνέπειες. Είναι ίσως αυτοί περισσότεροι αμαρτωλοί από τους άλλους;”, ρωτά ο Ιεροκήρυκας, προσφέροντας μια σαφή και αδιαμφισβήτητη απάντηση. “Όχι! Αυτός που μια μέρα έκλαψε για τον θάνατο του Λαζάρου, κλαίει σήμερα για τη μάστιγα που έπεσε πάνω στην ανθρωπότητα”.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι “ο Θεός υποφέρει, όπως κάθε πατέρας και κάθε μητέρα. Όταν μια μέρα το κατανοήσουμε αυτό, θα ντρεπόμαστε για όλες τις κατηγορίες που απευθύναμε εναντίον του στη ζωή. Ο Θεός συμμετέχει στον πόνο μας για να τον υπερνικήσει”. Πράγματι, “όντας υπέρτατα καλός, έγραψε ο Άγιος Αυγουστίνος, ο Θεός δεν θα επέτρεπε ποτέ να υπάρχει οποιοδήποτε κακό στα έργα του, αν δεν ήταν αρκετά ισχυρό και καλό, ώστε να αντλήσει καλό από το ίδιο το κακό”.
Ο Θεός έδωσε και στη φύση την ελευθερία
“Μήπως ο Θεός Πατέρας να ήθελε τον θάνατο του Υιού Του στον Σταυρό, με σκοπό να λάβει κάποιο καλό από αυτό;”, είναι το τελευταίο ερώτημα του Ιεροκήρυκα. “Όχι, απλώς επέτρεψε στην ανθρώπινη ελευθερία να διανύσει την πορεία της, κάνοντάς την όμως να εξυπηρετήσει το σχέδιο το δικό Του, όχι το σχέδιο των ανθρώπων. Αυτό ισχύει και για τα φυσικά δεινά, τους σεισμούς και τις επιδημίες. Δεν τα εγείρει Αυτός. Έδωσε και στη φύση ένα είδος ελευθερίας”.
Δηλαδή, “δεν δημιούργησε τον κόσμο σαν ένα ρολόι προγραμματισμένο εκ των προτέρων στην παραμικρή του κίνηση. Είναι αυτό που ορισμένοι αποκαλούν ‘τύχη’, και το οποίο η Βίβλος αποκαλεί αντ’αυτού σοφία Θεού”. Υπάρχει όμως και ένας θετικός καρπός που προβάλλει από την κρίση: το αίσθημα της αλληλεγγύης. “Δεν πρέπει να χάσουμε αυτή την ευκαιρία. Τόσος πόνος, τόσοι θάνατοι, τόση ηρωική αφοσίωση των εργαζομένων στον τομέα της υγείας, ας μην κάνουμε να πάνε μάταια. Αυτή είναι η ύφεση την οποία πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο”.
Πηγή: La luce di Maria
Mετάφραση: π.Λ
