Ο Καρδινάλιος Γραμματέας της Αγίας Έδρας, απεσταλμένος του Πάπα στις Βρυξέλλες για την 800ή επέτειο του Καθεδρικού Ναού, προήδρευσε την Κυριακή, 11 Ιανουαρίου, στη Θεία Λειτουργία έναρξης των εορτασμών. Αναφερόμενος στην Ευρώπη, υπογράμμισε ότι στη σημερινή πραγματικότητα, που χαρακτηρίζεται «από ευθραυστότητα, φόβους και διαιρέσεις όχι μόνο πολιτικές ή κοινωνικές, αλλά και εσωτερικές», «ο Χριστιανισμός δεν προσφέρει τεχνικές λύσεις», αλλά «προτείνει βασικές ανθρώπινες αξίες». Η Εκκλησία να μη χάσει την “ευαγγελική της τόλμη”.
«Σας μεταφέρω τον εγκάρδιο χαιρετισμό και την πνευματική εγγύτητα της Αυτού Αγιότητος του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, ο οποίος, με την ευκαιρία αυτή, θέλησε να εκφράσει με ιδιαίτερο τρόπο την κοινωνία του με αυτή την Εκκλησία και με αυτή τη Χώρα, ορίζοντάς με παπικό απεσταλμένο». Με αυτά τα λόγια, στα Γαλλικά και στα Αγγλικά, απευθύνθηκε ο Καρδινάλιος Γραμματέας του Κράτους, Πιέτρο Παρολίν, στην Εκκλησία της Μεχέλεν–Βρυξελλών, στη βασιλική οικογένεια του Βελγίου, στους επισκόπους της χώρας και σε όλους τους πιστούς, κατά την ομιλία του στη Θεία Λειτουργία που τελέστηκε στις 11 Ιανουαρίου, στις Βρυξέλλες, για την έναρξη των εορτασμών της 800ής επετείου του καθεδρικού ναού του Αγίου Μιχαήλ και της Αγίας Γουδούλας.
Η ιστορία του Καθεδρικού Ναού των Βρυξελλών
Ο Καρδινάλιος αναφέρθηκε στη μακρά ιστορία του τόπου λατρείας –αρχικά παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Μιχαήλ, κατόπιν Ρωμανική Εκκλησία και, από τον 13ο αιώνα, ένα μεγάλο γοτθικό οικοδόμημα– και τόνισε ότι «η Εκκλησία δεν γεννιέται από μία μεμονωμένη πράξη ή από ένα σχέδιο που ολοκληρώνεται σε μία στιγμή, αλλά από μια πιστότητα που διατρέχει τις γενιές».
Για οκτώ αιώνες, ο Καθεδρικός Ναός «μαρτύρησε και συνόδευσε τη χριστιανική ζωή» της Βελγικής Πρωτεύουσας και του έθνους «μέσα από βαθιά διαφορετικές εποχές», πρόσθεσε ο καρδινάλιος, επισημαίνοντας ότι «ο Άγιος Μιχαήλ μας καλεί σε εγρήγορση και διάκριση, ενώ η Αγία Γουδούλα μας υπενθυμίζει ότι η πίστη αυξάνεται μέσα από την καθημερινή πιστότητα». Και οι δύο καλούν την Εκκλησία «να βιώνει μαζί την αλήθεια και την υπηρεσία, τη σταθερότητα και την πραότητα».
Η Ευρώπη και οι σημερινές της ευθραυστότητες
Από τον Καθεδρικό Ναό, ο Καρδινάλιος Παρολίν διεύρυνε το βλέμμα του πρώτα στην πόλη των Βρυξελλών –«έναν από τους τόπους όπου η Ευρώπη προσπαθεί να επαναπροσδιοριστεί και να οικοδομηθεί: ένα σταυροδρόμι λαών, γλωσσών και πολιτισμών, που χαρακτηρίζεται από παράδοση διαλόγου και διαμεσολάβησης»– η οποία «μας υπενθυμίζει ότι η Ευρώπη γεννιέται από τη συνάντηση και από την ικανότητα να συγκρατεί τις διαφορές».
Στη συνέχεια, αναφερόμενος στην ευρωπαϊκή ήπειρο συνολικά, στάθηκε στην περίοδο που τη χαρακτηρίζει, «σημαδεμένη από ευθραυστότητα, φόβους και διαιρέσεις όχι μόνο πολιτικές ή κοινωνικές, αλλά και εσωτερικές και πολιτισμικές, δυσκολίες που την υπονομεύουν στις ίδιες τις ρίζες της». Σε αυτό το πλαίσιο, «ο Χριστιανισμός δεν προσφέρει τεχνικές λύσεις», αλλά «προτείνει βασικές ανθρώπινες αξίες», με τρόπο «λιτό αλλά αποφασιστικό», χωρίς να «επιβάλλεται», αλλά επιδιώκοντας «να φωτίσει τις συνειδήσεις». Υπενθυμίζει ότι «η αξιοπρέπεια του προσώπου προηγείται κάθε υπολογισμού, ότι η δικαιοσύνη αναπτύσσεται με την ένταξη και όχι με τον αποκλεισμό, ότι η ειρήνη γεννιέται από την αναγνώριση του άλλου και όχι από την ισορροπία των φόβων».
Για τον Καρδινάλιο, παραμένει εξαιρετικά επίκαιρη η έκκληση που απηύθυνε ο Άγιος Ιωάννης Παύλος Β΄ στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, στις 9 Νοεμβρίου 1982: «Εάν η Ευρώπη ανοίξει ξανά τις πόρτες της στον Χριστό και δεν φοβηθεί να ανοίξει στη σωτήρια εξουσία Του τα σύνορα των κρατών, τα οικονομικά και πολιτικά συστήματα, τα ευρεία πεδία του πολιτισμού, του πολιτισμού και της ανάπτυξης, το μέλλον της δεν θα παραμείνει κυριαρχούμενο από αβεβαιότητα και φόβο, αλλά θα ανοίξει σε μια νέα εποχή ζωής, εσωτερικής και εξωτερικής, ευεργετικής και καθοριστικής για ολόκληρο τον κόσμο, που απειλείται διαρκώς από τα σύννεφα του πολέμου και τον πιθανό τυφώνα του πυρηνικού ολοκαυτώματος».
Πρόκειται για ένα όραμα που πήρε συγκεκριμένη μορφή χάρη στον Ρομπέρ Σουμάν, τον Κόνραντ Αντενάουερ και τον Αλτσίντε ντε Γκάσπερι, «οι οποίοι μπόρεσαν να φανταστούν την ήπειρο όχι ως μια απλή συμμαχία συμφερόντων, αλλά ως μια κοινότητα θεμελιωμένη στη συμφιλίωση και στο πρωτείο του προσώπου και του κοινού καλού», κατανοώντας πόσο αναγκαίο ήταν, «μετά τις ρήξεις της ιστορίας», «να ανασυγκροτηθούν όχι μόνο οι δομές, αλλά και η αμοιβαία εμπιστοσύνη».
Η Εκκλησία να μη χάσει την ευαγγελική της τόλμη
Στη σημερινή ευρωπαϊκή πραγματικότητα, η Εκκλησία «αντιμετωπίζει μία από τις πιο καθοριστικές προκλήσεις», υπογράμμισε ο Παρολίν: να μη χάσει «την ευαγγελική της τόλμη». «Η Εκκλησία αποδυναμώνεται όταν παύει να είναι το αλάτι που δίνει γεύση, το φως που φωτίζει, το προζύμι που κάνει τη ζύμη να φουσκώνει», συνέχισε ο καρδινάλιος, εξηγώντας ότι «η Εκκλησία δεν υπερίπταται της ιστορίας ούτε απλώς συγχωνεύεται με αυτήν· αντιθέτως, τη διασχίζει ως παρουσία που συνοδεύει, διακρίνει και υπηρετεί».
Όπως διδάσκουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, «η Εκκλησία είναι αγία χάρη στο δώρο που λαμβάνει, αλλά εύθραυστη λόγω των ορίων των μελών της. Γι’ αυτό δεν ζει από την τελειότητα, αλλά από τη χάρη· όχι από την αυτάρκεια, αλλά από την κοινωνία». Και «σε αυτή την πορεία» δεν παύει να ακούγεται ο Λόγος του Θεού, «φωνή που εισέρχεται στη ζωή, την προσανατολίζει και απαντά στα βαθύτερα ερωτήματά μας, χωρίς να τα αποφεύγει».
Εφόσον «με το Βάπτισμα έχουμε ενδυθεί τον Χριστό και ενσωματωθεί σε μια πραγματικότητα μεγαλύτερη από εμάς», διευκρίνισε ο καρδινάλιος, «είμαστε οι λίθοι που χρησιμοποιεί ο Κύριος», και «η Εκκλησία μεγαλώνει όταν οι διαφορές γίνονται πηγή πλούτου και όταν η αγάπη είναι ο δεσμός που τη συγκρατεί». Αυτό μας το διδάσκει η Παναγία, κατέληξε ο Παρολίν, «ότι η γονιμότητα δεν προέρχεται από τη στερεότητα των δομών, αλλά από το άνοιγμα στη δράση του Θεού· όχι από την άμεση ορατότητα, αλλά από την υπομονετική πιστότητα».
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
