Η δημοσιογράφος Ιζαμπέλα Πίρο από την Πόλη του Βατικανού αναφέρει ότι ο Καρδινάλιος Στίβεν Μπρίσλιν, Μητροπολίτης και Αρχιεπίσκοπος του Γιοχάνεσμπουργκ, άνοιξε το πρωί του Σαββάτου 27 Ιουνίου την τρίτη συνεδρία της δεύτερης και τελευταίας ημέρας του Έκτακτου Κονσιστορίου στην Αίθουσα Παύλου ΣΤ΄. Προσέφερε στους παρόντες έναν στοχασμό πάνω στην αρχή και το τέλος της εγκυκλίου Magnifica humanitas, η οποία θέτει ένα καίριο ερώτημα: συνοδεύεται η τεχνολογική πρόοδος από αύξηση της ανθρώπινης ευθύνης ή, αντίθετα, εκθέτει την ανθρωπότητα σε νέες μορφές αποκλεισμού και περιοριστικής αντίληψης του ανθρώπου;
Το εργοτάξιο της Βαβέλ ή της Ιερουσαλήμ
Ο Καρδινάλιος επεσήμανε ότι το ερώτημα αυτό μετατοπίζει την προσοχή από τη δύναμη των τεχνικών μέσων στον τρόπο με τον οποίο αυτά μεταμορφώνουν την πραγματικότητα, προωθώντας ή όχι δικαιότερες σχέσεις, θεσμούς πιο προσεκτικούς απέναντι στο ανθρώπινο πρόσωπο και ένα πραγματικά κοινό μέλλον.
Η διαφορά είναι η ίδια με εκείνη ανάμεσα στην οικοδόμηση της Βαβέλ και της Ιερουσαλήμ. Στη Βαβέλ η ανθρώπινη ευφυΐα εκδηλώνεται ως πράξη αυτάρκειας και η ενότητα που επιδιώκεται χωρίς τον Θεό καταλήγει στη διάλυση. Αντίθετα, η οικοδόμηση της Αγίας Πόλης σημαίνει ότι οι ανθρώπινες ικανότητες τίθενται στην υπηρεσία του Θεού και της προαγωγής της αξιοπρέπειας κάθε ανθρώπου.
Η «συνοδική οικοδόμηση»
Το εργοτάξιο της Ιερουσαλήμ αποτελεί επίσης σύμβολο μιας συνοδικής οικοδόμησης, που δεν υπηρετεί μια τεχνολογική πρόοδο ως αυτοσκοπό, αλλά λειτουργεί ως ανάχωμα απέναντι στις διαλυτικές της συνέπειες. Η συνοδικότητα, ως συγκεκριμένος τρόπος ζωής που χαρακτηρίζεται από παρουσία, ακρόαση και συνυπευθυνότητα, προσφέρει μια «γραμματική της οικοδόμησης», η οποία βασίζεται σε τέσσερα στοιχεία.
Το πρώτο είναι η ανθρώπινη επιθυμία για ευτυχία, που πρέπει να διαφυλάσσεται στην αλήθειά της. Οι νέες τεχνολογίες υπόσχονται ευκολότερη ζωή και λιγότερο πόνο, αλλά συχνά περιορίζουν την ευτυχία στην απόδοση ή στον έλεγχο, φτωχαίνοντας έτσι τον άνθρωπο.
Μια θαρραλέα συνυπευθυνότητα
Το δεύτερο στοιχείο είναι το όριο, το οποίο υπενθυμίζει ότι η ζωή είναι δώρο που λαμβάνεται και χρειάζεται να προστατεύεται. Η αποδοχή του ορίου βοηθά τον άνθρωπο να απελευθερωθεί από την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας.
Από αυτό προκύπτει το τρίτο στοιχείο: η θαρραλέα συνυπευθυνότητα. Το κοινό καλό αυξάνεται όταν κάθε άνθρωπος μπορεί να προσφέρει το δικό του μερίδιο και να υποστηρίζεται στην προσπάθειά του. Έτσι, η αρχή της επικουρικότητας γίνεται μια οργανωμένη μορφή συμμετοχής.
Το τέταρτο στοιχείο είναι τα κριτήρια διάκρισης που προσφέρει η Κοινωνική Διδασκαλία της Εκκλησίας. Αυτά βοηθούν να ερμηνεύονται οι ιστορικές εξελίξεις, να αξιολογούνται οι υποσχέσεις της τεχνολογίας και να διακρίνεται ό,τι υπηρετεί τον άνθρωπο από ό,τι τον εκθέτει σε νέες μορφές εξάρτησης ή αποκλεισμού.
Οι θεολογικές αρετές ως «γραμματική» της ιστορίας
Η «γραμματική της οικοδόμησης» ολοκληρώνεται στις τελευταίες σελίδες της εγκυκλίου με αναφορά στις τρεις θεολογικές αρετές: την πίστη, την αγάπη και την ελπίδα.
Η πίστη διαμορφώνει το βλέμμα του ανθρώπου, ανοίγοντάς τον στη θέαση του σχεδίου του ελέους του Θεού μέσα στην ιστορία και αναγνωρίζοντας ότι η ανθρώπινη πορεία στηρίζεται στη λογική της δωρεάς, με κέντρο το μυστήριο της Ενανθρώπησης.
Η αγάπη γεννά κοινωνία και αντλεί τη δύναμή της από τη Θεία Ευχαριστία. Έτσι διαμορφώνει τον χριστιανικό τρόπο παρουσίας στην ιστορία, διδάσκοντας τον άνθρωπο να αναγνωρίζει τον άλλον ως αδελφό, να μοιράζεται το βάρος του και να συνεργάζεται μαζί του για το κοινό έργο.
Τέλος, η ελπίδα στηρίζει την οικοδόμηση του πολιτισμού της αγάπης σε συνεργασία με τον Χριστό. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι τεχνολογικές δυνατότητες εντάσσονται σε μια σοφή πορεία, προσανατολισμένη στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου, στη φροντίδα της κοινής μας κατοικίας, στις ανθρώπινες σχέσεις και στην ενότητα προσευχής και ενεργού δράσης.
Ο Καρδινάλιος Μπρίσλιν κατέληξε ότι όλα αυτά δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς την προσευχή, ώστε η Εκκλησία να ενσαρκώνει μια Εκκλησιαστική διακονία ικανή να ζει το παρόν με εμπιστοσύνη και διαύγεια.
ΠΗΓΗ: Vatican ndews
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
