Πασχαλινό Μήνυμα 2026
Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ,
Η ζωή μας κινείται, καθημερινά, μέσα σε τύπους και «κανονικότητες». Και αυτό δεν είναι κάτι κακό. Οι τύποι μας δίνουν μια αίσθηση σταθερότητας, μας βοηθούν να οργανώσουμε τον κόσμο γύρω μας. Όμως, κάπου στη διαδρομή, κινδυνεύουμε να χάσουμε την ουσία πίσω από τον τύπο και μαζί με αυτήν, χάνουμε κάτι πολύτιμο: τη δημιουργικότητα. Τη δημιουργικότητα στην αγάπη, στην αλληλεγγύη, στο νέο που το Πνεύμα του Θεού θέλει να εμπνεύσει μέσα μας.
Κι όταν χάνουμε αυτή τη δημιουργικότητα, η κανονικότητα γίνεται συνήθεια. Και υπάρχει μια συνήθεια που δεν μας εξυψώνει, αλλά μας υποβιβάζει ως ανθρώπους και ως τέκνα του Θεού: αυτή που γίνεται αναισθησία. Αυτή, που αντί να μας ανοίγει στο καινούριο, μας κάνει να αποδεχόμαστε το απαράδεκτο ως κανονικό. Κι εκεί, μέσα σε αυτή τη βολική επανάληψη, έχουμε συνηθίσει σε πράγματα στα οποία δεν θα έπρεπε ποτέ να συνηθίσουμε.
Έχουμε συνηθίσει να κοιτάμε μόνο το δικό μας καλό, όχι το καλό του άλλου, όχι το κοινό καλό και να αποστρέφουμε το βλέμμα από τον πόνο του διπλανού μας. Έχουμε συνηθίσει στον πόλεμο σαν τηλεοπτικό θέαμα, χωρίς να βλέπουμε τη φρίκη του. Εκατομμύρια άνθρωποι εκτοπίζονται, παιδιά χάνουν τη ζωή τους, λαοί ολόκληροι ζουν κάτω από τον φόβο των βομβαρδισμών και του θανάτου κι εμείς τα παρακολουθούμε στις ειδήσεις, τα ακούμε στο ραδιόφωνο, τα διαβάζουμε στο κινητό μας τηλέφωνο και η ζωή μας συνεχίζει σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Έχουμε συνηθίσει στη βία, στην αδικία, στην προσφυγιά, στην πείνα, στα δάκρυα των παιδιών, στους αθώους που πεθαίνουν. Έχουμε συνηθίσει στους αριθμούς των νεκρών χωρίς να σκεφτόμαστε ότι πίσω από κάθε αριθμό κρύβεται ένα πρόσωπο, μια ιστορία, μια ζωή.
Ο Πάπας Λέων, στο πρώτο του Πασχαλινό μήνυμα, το είπε με λόγια που αγγίζουν: «Συνηθίζουμε στη βία, παραιτούμαστε μπροστά της και γινόμαστε αδιάφοροι. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να είμαστε αδιάφοροι! Δεν μπορούμε να παραιτηθούμε μπροστά στο κακό!».
Έχουμε συνηθίσει σε μια πίστη χωρίς μεταστροφή. Σε μια θρησκευτικότητα που μας καθησυχάζει αντί να μας αφυπνίζει. Ακόμα και η αμαρτία έχει πάψει να μας ανησυχεί, γιατί έχουμε συνηθίσει και σε αυτήν.
Έχουμε συνηθίσει να ζούμε σαν να μην χρειαζόμαστε τον Θεό, σαν να μπορούμε μόνοι μας να δώσουμε νόημα σε έναν κόσμο που πονάει.
Η συνήθεια που γίνεται αναισθησία μπροστά στο κακό είναι ίσως η πιο σιωπηλή μορφή αμαρτίας. Δεν φωνάζει, δεν προκαλεί. Απλά μας κάνει να αποδεχόμαστε το απαράδεκτο. Μας κλείνει τα μάτια και τις καρδιές σιγά σιγά, χωρίς να το καταλάβουμε.
Μπορεί να σκεφτούμε ότι αυτά συμβαίνουν μακριά από μας. Αλλά ο Χριστός δεν αναρωτήθηκε ποτέ αν ο πόνος μας ήταν αρκετά κοντά Του για να Τον αφορά. Ήρθε μέχρι εμάς. Μάλιστα, σήκωσε πάνω Του αυτόν τον πόνο μας.
Εκείνος, δεν συνήθισε.
Ο Χριστός δεν συνήθισε στην αμαρτία μας. Δεν γύρισε το βλέμμα Του αλλού. Δεν μας εγκατέλειψε στη συνήθεια που μας σκοτώνει. Αντίθετα, «αγάπησε τους δικούς Του που βρίσκονταν στον κόσμο και τους αγάπησε ως το τέλος» (Ιωάννης 13,1). Ως το τέλος. Όχι μέχρι εκεί που ήταν βολικό. Όχι μέχρι εκεί που ήταν ασφαλές. Ως το τέλος, μέχρι τον Σταυρό, μέχρι τον θάνατο, μέχρι τον τάφο. Κι από εκεί, με τη δύναμη αυτής της αγάπης, Ανέστη.
«Θάνατε, πού είναι η νίκη σου; Θάνατε, πού είναι το κεντρί σου;» (Α΄Κορινθίους 15,55)
Η Ανάσταση δεν είναι απλώς ένα θαύμα. Είναι η απάντηση του Θεού στην απάθεια του κόσμου. Είναι η απόδειξη ότι η αγάπη δεν συνηθίζει, δεν κουράζεται, δεν εγκαταλείπει. Όπως είπε ο Πάπας Λέων: «Μπροστά στη βία του πολέμου που σκοτώνει και καταστρέφει, η Ανάσταση μας καλεί να σηκώσουμε το βλέμμα και να ανοίξουμε την καρδιά μας.» Γιατί «η ειρήνη που μας δίνει ο Ιησούς δεν είναι αυτή που απλά σωπαίνει τα όπλα, αλλά αυτή που αγγίζει και αλλάζει την καρδιά του καθενός μας.».
Είναι η πρόσκληση που μας απευθύνει ο Αναστημένος Χριστός: να σταματήσουμε να συνηθίζουμε στο κακό. Να αφυπνιστούμε. Να αγαπήσουμε κι εμείς, ως το τέλος.
Αδελφοί μου, αυτό το Πάσχα ας μην είναι ακόμα μια συνήθεια. Ας γίνει η αφετηρία μιας νέας στάσης ζωής, μιας ζωής που αρνείται να αποδεχτεί το κακό ως μία «κανονικότητα», αλλά μιας ζωής που αγαπά ως το τέλος. «Ιδού, κάνω κάτι καινούριο· τώρα κιόλας ανατέλλει, δεν το βλέπετε;» (Ησαΐας 43,19).
Χριστός Ανέστη!
† Γεώργιος Αλτουβάς
Καθολικός Αρχιεπίσκοπος Κερκύρας, Ζακύνθου και Κεφαλληνίας
Τοποτηρητής Αποστολικού Βικαριάτου Θεσσαλονίκης
